Aki Kaurismaki

Ur: 04 kwietnia 1957

Najbardziej znany twórca fiński, jeden z najciekawszych twórców europejskich. Reżyser, producent, scenarzysta, aktor, montażysta. Autor „Człowieka bez przeszłości” oraz słynnej komedii muzycznej „Leningrad Cowboys jadą do Ameryki”. Przygodę z filmem rozpoczął na początku lat 80-tych jako współscenarzysta i aktor w filmach swojego starszego brata, Miki (m.in. „Kłamca” 1981). O swoim najbardziej znanym filmie – „Leningrad Cowboys jadą do Ameryki” (1989) mówi, że jest to „najgorszy film w historii kina, nie licząc produkcji z Sylvestrem Stallone”. Pierwszym nagrodzonym zagranicą filmem Kaurismäkiego był „Ariel” (1988, nagroda FIPRESCI na festiwalu w Moskwie) z Kati Outinen. Kolejnym - dramat „Dziewczynka z fabryki zapałek” (1990), ponownie z udziałem „nadwornej” aktorki twórcy. Film otrzymał nominację do Europejskiej Nagrody Filmowej oraz Interfilm Award i OCIC Award - Honorable Mention na MFF w Berlinie.

Stephen Frears

Ur: 20 czerwca 1941

Znany brytyjski reżyser, od lat realizujący filmy również w Ameryce. Zadebiutował komedią kryminalną „Prywatny detektyw” (1971), stanowiącą swego rodzaju parodię amerykańskich filmów detektywistycznych, z Albertem Finneyem w roli głównej. W latach 80-tych stał się jednym z przedstawicieli brytyjskiego kina społecznie zaangażowanego i był pod wpływem twórczości „guru” tego nurtu – Kena Loacha. W 1985 roku odniósł spory sukces międzynarodowy za sprawą filmu „Moja piękna pralnia” z Danielem Day-Lewisem. Stephen Frears z powodzeniem zadebiutował w USA wielokrotnie nagradzanym obrazem „Niebezpieczne związki” z Glenn Close, Johnem Malkovichem i Michelle Pfeiffer, zaś zrealizowany rok później thriller kryminalny „Naciągacze” przyniósł mu pierwszą nominacją do Oscara za reżyserię. Ostatnio znów było głośno o reżyserze za sprawą filmu „Królowa” z wyśmienitą rolą Helen Mirren.

Pedro Almodovar

Ur: 25 września 1951

Najbardziej znany współczesny reżyser i scenarzysta hiszpański, jedna z największych osobowości kina europejskiego i światowego. Urodził się w Calzada de Calatrava w La Manchy w Hiszpanii, prawdopodobnie 24 września 1951 roku. Już jako 17-latek wyrwał się z rodzinnych stron do Madrytu, gdzie szybko stał się czołową postacią artystycznego podziemia – pisał opowiadania, tworzył komiksy, udzielał się w teatrze. Międzynarodowy sukces przyniósł reżyserowi film „Kobiety na skraju załamania nerwowego”, który został nagrodzony dwiema statuetkami Felixa (obecnie: Europejskie Nagrody Filmowe) oraz nominacją do Oskara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Styl Almodóvara można śmiało określić jako eklektyczny – miesza i wykorzystuje on bowiem różne gatunki, konwencje, cytaty; posiłkując się kulturą masową tworzy pewną nową jakość o wyraźnym piętnie autorskim. Pedro Almodovar nazywany jest „reżyserem kobiet”. Potwierdzają to wysmakowane „almodramy” przedstawiające właśnie świat kobiet.

Francois Ozon

Ur: 15 listopada 1967

Reżyser i scenarzysta. W 1990 roku został absolwentem reżyserii znanej francuskiej szkoły filmowej FEMIS. Zanim zadebiutował filmem fabularnym, nakręcił wiele utworów na taśmie Super-8, 16 mm i 35 mm. Każdy z jego krótkich filmów brał udział w konkursach.

Marin Karmitz

Fatih Akin

Ur: 25 sierpnia 1973

Ken Loach

Ur: 17 czerwca 1936

Jeden z najbardziej znanych reżyserów brytyjskich, reprezentujący tzw. nurt społeczny współczesnego kina. Tworzy filmy realistyczne (wręcz naturalistyczne), nie upiększa rzeczywistości. Paradokumentalny styl wyniósł z pracy w telewizji (m.in. BBC), gdzie realizował dokumenty, jak również seriale i programy publicystyczne. Przed debiutem fabularnym, oprócz pracy w TV zajmował się też reżyserią teatralną. Debiutem fabularnym Loacha był film „Czekając na życie” z 1967 roku, adaptacja powieści Nella Dunna. W „Tajnych aktach” poruszył problem konfliktu w Irlandii Północnej. Odniósł sukces dzięki krytykującemu rządy Margaret Thatcher dramatowi społecznemu „Riff-Raff”. Rok 1993 to nominacja do Złotej Palmy, BAFTA dla Najlepszego Filmu, a także Nagroda Jury w Cannes za przejmując obraz „Wiatr w oczy”. Z kolei rok 2006 przyniósł ogromny sukces za sprawą filmu wg scenariusza Laverty’ego - „Wiatr buszujący w jęczmieniu”.

Kevin Macdonald

Ur: 28 października 1967

Szkocki reżyser filmowy, głównie dokumentalista. Na szeroką skalę zasłynął dzięki biograficznemu dramatowi „Ostatni król Szkocji” z oskarowym Forrestem Whitakerem w roli głównej.

Charles Gassot

Mike Leigh

Ur: 20 lutego 1943

Brytyjski reżyser i scenarzysta filmowy, telewizyjny i teatralny, dramaturg. Twórca kina zaangażowanego społecznie, spadkobierca nurtu Free Cinema. Zdobywca Złotej Palmy w Cannes i Złotego Lwa w Wenecji. Urodził się 20 lutego 1943 roku w Salford w Lancashire w Anglii. Debiutem fabularnym Mike’a Leigh był obraz „Ponure godziny”. Film, mimo prestiżowej nagrody, nie odniósł sukcesu kasowego, a reżyser na kilkanaście lat 'wycofał się' i realizował projekty wyłącznie dla TV. Do realizacji filmów kinowych wrócił w 1988 roku, za sprawą dzieła „Wielkie nadzieje”. W 1999 roku na festiwalu Camerimage twórca został obdarowany – wraz z wieloletnim współpracownikiem, wybitnym operatorem Dickiem Pope’em Nagrodę Specjalną dla duetu reżyser-operator za szczególną wrażliwość wizualną. Twórcy współpracowali ze sobą począwszy od filmu „Życie jest słodkie” (1991). W 2008 roku wyreżyserował komedię "Happy-Go-Lucky, czyli co nas uszczęśliwia", a w 2010 roku dramat "Kolejny rok".