Goldie Hawn

BIOGRAFIA TWÓRCY

Charakterystyczna aktorka amerykańska, jedna z największych gwiazd hollywoodzkich średniego pokolenia, wciąż – mimo nikłych wysiłków z jej strony - budząca żywe zainteresowanie mediów. Prywatnie: wieloletnia partnerka Kurta Russella i matka aktorów: Olivera i Kate Hudson. Również producentka.

Urodziła się 21 listopada 1945 roku w Waszyngtonie.

Jej pierwsze, jeszcze dziecięce występy sceniczne były związane z tańcem, z którym po raz pierwszy zetknęła się już jako trzylatka, uczęszczając na lekcje baletu i stepowania.

Taneczna pasja trwała i rozwijała się przez całe nastoletnie życie przyszłej gwiazdy – jako 18-latka wyjechała do Nowego Jorku, gdzie od 1964 roku występowała w różnych scenicznych musicalach.

W 1967 roku została wypatrzona wśród tłumu chórzystek biorących udział w jednym z telewizyjnych programów, co zaowocowało aktorskim debiutem w serialu TV „Good Morning, World” (1967-68).

Dała się zauważyć dzięki występowi w komediowym show „Rowan & Martin's Laugh-In” (1968-70), za który dwukrotnie nominowana była do Emmy.

W 1968 roku spotkała się też po raz pierwszy z Kurtem Russellem na planie disneyowskiego „The One and Only, Genuine, Original Family Band”, wówczas jednak nic nie zdawało się zapowiadać przyszłego związku dwójki aktorów – jednego z najtrwalszych w hollywoodzkim światku.

Jej kariera jako aktorki nabrała tempa i kolorów wraz z nagrodzoną Oscarem, Złotym Globem, nominacją do BAFTA i nominacją do Złotego Globu za Najlepszy Debiut rolą w komedii Gene’a Sacksa „Kwiat kaktusa” (1969) z Ingrid Bergman.

Pojawiła się z Peterem Sellersem w brytyjskiej komedii romantycznej „Dziewczyna inna niż wszystkie” (1970, nominacja do BAFTA), z Warrenem Beattym w kryminalnej komedii „Dolary” Richarda Brooksa (1971) i z Edwardem Albertem w komedii romantycznej „Motyle są wolne” (1972, nominacja do Złotego Globu), zanim Steven Spielberg dał jej możliwość stworzenia pierwszej dramatycznej kreacji w „Sugarland Express” (1974).

Drugą i ostatnią nominację do Nagrody Akademii oraz szóstą z kolei do Złotego Globu przyniosła jej gwiazdorska rola w „Szeregowcu Benjaminie” (1980), która w rankingu na 100 Najlepszych Filmowych Charakterów w historii kina, uplasowała się na 70. pozycji.

W międzyczasie trzykrotnie nominowana była do statuetki Złotego Globu: za rolę u boku Warrena Beatty i Julie Christie w komedii romantycznej „Szampon” Hala Ashby’ego (1975), za występ w westernowej komedii Melvina Franka „The Duchess and the Dirtwater Fox” (1976) oraz za udział u boku Chevy’ego Chase’a w komedii kryminalnej „Nieczyste zagranie” (1978).

Z Chasem spotkała się dwa lata później na planie „Jak za starych czasów” (1980).

Po siódmej nominacji do Złotego Globu za rolę u boku Burta Reynoldsa w „Najlepszych przyjaciołach” (1982) Normana Jewisona, na kolejną czekać musiała aż 20 lat.

Nie znaczy to bynajmniej, że aktorka w tym czasie próżnowała. Wręcz przeciwnie, występowała całkiem sporo, głównie w komediowych produkcjach, ale nie tylko.

W 1984 roku spotkała się po latach z Kurtem Russellem na planie dramatu Jonathana Demme’a „Szybka zmiana”.

Wspólna rola zapoczątkowała trwający do dzisiaj związek znanej pary. W 1987 roku zagrali razem po raz drugi, w komedii „Dama za burtą”.

W latach 80-tych pojawiła się jeszcze w komediach „Protokół” (1984) i „Dzikie koty” (1986) z Wesleyem Snipesem, a w kolejną dekadę weszła dzięki występowi z Melem Gibsonem w sensacyjnej komedii „Ptaszek na uwięzi” (1990).

W 1991 roku zagrała w thrillerze „Oszukana” oraz u boku Steve’a Martina w komedii „Dzika lokatorka”, rok później wystąpiła w filmie obyczajowym „Przeciwności” oraz dołączyła do gwiazdorskiej obsady znanej czarnej komedii Roberta Zemeckisa „Ze śmiercią jej do twarzy” z Meryl Streep, Isabellą Rossellini i Brucem Willisem, a po czterech latach przerwy (przeznaczonych na opiekę nad umierającą matką) powróciła dwiema znanymi kreacjami: u Woody’ego Allena w muzycznym filmie „Wszyscy mówią: kocham cię” (1996) oraz u boku Diane Keaton i Bette Midler w „Zmowie pierwszych żon” (1996).

W 1999 roku ponownie spotkała się ze Stevem Martinem na planie „Nowym miastowych”, a w 2001 zagrała u boku dawnych znajomych (Warren Beatty, Diane Keaton) w „Romansidle”.

Ostatnim występem Hawn była rola u boku Susan Sarandon w „Siostrzyczkach” (2002), za którą otrzymała ostatnią nominację do Złotego Globu.

Jest reżyserką pełnometrażowego dramatu „Nadzieja” (1997, również produkcja) oraz producentką szeregu filmów, począwszy od „Szeregowca Benjamina” (1980), przez komedię „Moje błękitne niebo” (1990) ze Stevem Martinem i „Miłosną rozgrywkę” (1995) Lasse Hallströma z Julią Roberts, Robertem Duvallem, Kyrą Sedgwick i Dennisem Quaidem, aż po kanadyjski dramat TV „The Matthew Shepard Story” (2002).

W 2005 roku otrzymała niemiecką Złotą Kamerę z okazji 40-lecia kariery, a dwa lata wcześniej - Hollywood Film Award za całokształt.

Opublikowała autobiografię, zatytułowaną „A Lotus Grows in the Mud” (2005).