Średnia ocena:
Oceń recenzję:
Czas by recenzję napisał ktoś, kto się zna na działaniach wojennych, czyli JA: Na ekranach kin pojawiły się w ostatnim czasie dwa interesujące miłośników spraw morskich filmy.
Pierwszy - "13 dni" - jest historią kryzysu jaki wybuchł wokół próby rozmieszczenia radzieckich rakietowych pocisków z głowicami nuklearnymi na Kubie. Drugi to oczywiście "Pearl Harbor". Niestety, po obejrzeniu tej "superprodukcji" odradzam ją wszystkim, którzy znają się na historii i sztuce wojennej.
Jest to kolejny kiczowaty melodramat rodem z Hollywood. Dla jego twórców ideałem był najwyraźniej "Titanic" - czyli pokazać na ekranie autentyczne wydarzenia pełne dramaturgii za pośrednictwem love story i zarobić na tym dużo pieniędzy. Tyle tylko, że miłosny trójkąt i dialogi są za bardzo naciągane, by powtórzyć sukces produkcji Camerona. To kosztowne "romansidło" zapewne mogło by być lepsze jako film niemy, gdyby nie to, że również sposób przedstawienia wątku militarnego jest totalną klapą.
Dzięki takim filmom jak ten tylko okłamuje się publiczność przedstawiając jej kompletnie nieprawdziwy obraz wojny. Główny nacisk (jeżeli chodzi o sceny batalistyczne) położony został na samoloty bojowe. W filmie są one zdecydowanie za szybkie i pod tym względem bardziej przypominają współczesne F-22 niż śmigłowe maszyny z lat II wojny światowej, których prędkość rzadko przekraczała 500 km/h.
Ciekawostką jest też, że główny bohater filmu lata w siłach powietrznych RAF na maszynach z oznaczeniem RF, które miał tylko... Polski Dywizjon 303 (sic !) Jeżeli chodzi o okręty wojenne, to w całym filmie jest tylko kilka ujęć pokazujących prawdziwe jednostki jakie były wówczas w Pearl Harbor (prawdopodobnie jest to grafika komputerowa).
Pozostałe ujęcia są poniżej poziomu krytyki. Występują na nich współczesne niszczyciele rakietowe typu Spruance (patrz fotografia), fregaty rakietowe typów Knox i O. H. Perry a także inne jednostki nie mające nic wspólnego z latami 40. Jak można za wypierający 35.000 t. okręt liniowy, najeżony ciężką artylerią, wstawić wypierającą ledwie 3000 t. kanciastą fregatę rakietową z antenami współczesnych systemów radioelektronicznych?
Zarówno załogi okrętów jak i żołnierze na lądzie walczą z atakującymi samolotami przy pomocy... karabinów maszynowych (często ręcznych). Ciekawe co się stało z setkami dział kalibru 127 mm i 76 mm. Do niechlubnej historii kinematografii przejdzie zapewne scena z wydobywaniem ludzi z wywróconego kadłuba pancernika USS "Oklahoma".
Przedstawia ona kilku marynarzy uzbrojonych w młot pneumatyczny (ciekawe gdzie go podłączyli), którym przebijają grube na 22 mm wykonane ze stali STS (Special Treatment Steel) poszycie pancernika i to w miejscu potrójnego dna. Przykłady takie można by mnożyć (np. pancernik USS "Arizona" ma jeden maszt trójnożny a drugi ażurowy rodem z liniowców typu Colorado).
Bywają sceny, w których jest kilkadziesiąt błędów jednocześnie. Praktycznie nie ma w tym filmie minuty prawdy ! Na zakończenie sprostuję komentarze jakoby "Pearl Harbor" był amerykańską propagandą. Być może miało tak być, ale dobrą propagandę też trzeba umieć zrobić.
Wystarczyło pokazać w filmie pancernik USS "Nevada", który zapisał wspaniałą kartę w annałach historii Pearl Harbor swoją bohaterską, samotną walką z niebem (jako że był to jedyny w miarę przygotowany do walki duży okręt w bazie). Była by propaganda bez okłamywania ludzi.
Dodam też, że sami amerykanie kompletnie nie docenili siły swoich pancerników. One wcale tak łatwo nie tonęły...
S. Lipiecki
Wyślij znajomym
Drukuj
