ŚMIERTELNA WYLICZANKA

WYSTĘPUJĄ: SANDRA BULLOCK BEN CHAPLIN RYAN GOSLING MICHAEL PITT

PRODUKCJA: BARBET SCHROEDER SUSAN HOFFMAN RICHARD CRYSTAL

SCENARIUSZ: TONY GAYTON

REŻYSERIA: BARBET SCHROEDER

INFORMACJE O PRODUKCJI

W leśnym rowie, w pobliżu niewielkiego, nadmorskiego, kalifornijskiego miasteczka San Banito, znaleziono ciało młodej kobiety. Do wyjaśnienia sprawy przydzielono Cassie Mayweather (w tej roli SANDRA BULLOCK), doświadczonego detektywa wydziału zabójstw i specjalistkę kryminologa. Towarzyszy jej nowy partner, Sam Kennedy (BEN CHAPLIN).

Dwójka detektywów bada znalezione mikroślady, zdające się wskazywać, że kobieta padła ofiarą przypadkowego gwałtu, jednak Cassie instynktownie wyczuwa, że prowadzona przez nią sprawa ma jakieś drugie dno. Pewne szczegóły przypominają jej wydarzenia z przeszłości.

Cassie wkłada w rozwiązanie zagadki wszystkie swe umiejętności. Skupia się na zebraniu i analizie dostępnych dowodów. Z pozostawionych na miejscu zdarzenia śladów pieczołowicie odtwarza działania zabójcy. Jej nowy parter jest sprytny i gorliwy. Jego cierpliwość doskonale uzupełnia się z błyskotliwą inteligencją i sprytem Cassie. Sam wydaje się szczęśliwy, mając tak wspaniałą nauczycielkę, nie chce pamiętać o tym, że jej stosunki z poprzednimi partnerami były zawsze raczej napięte.

Zgromadzone ślady doprowadzają dwójkę detektywów do młodego człowieka, Richarda Haywooda (RYAN GOSLING). Zgłosił on kradzież ze swojej szafki unikatowych butów, które prawdopodobnie nosił zabójca na miejscu zbrodni. Richard jest bardzo chętny do współpracy i ma doskonałe alibi. Chłopak nie podoba się Cassie. Podejrzewa ona, że historia, jaką opowiedział Richard, jest nieprawdziwa, a jego luzackie zachowanie to tylko pozory.

Po spotkaniu z Richardem, Cassie i Sam zaczynają różnić się w ocenie zgromadzonych dowodów. Sam kontynuuje śledztwo na podstawie wszystkich zebranych na miejscu zbrodni mikrośladów, natomiast Cassie polega na własnym instynkcie, przeczuciach i wspomnieniach. Łączy wszystkie te elementy w niepokojącą teorię, według której autorami zbrodni doskonałej są Richard Haywood i jego sekretny przyjaciel, Justin Pendleton (MICHAEL PITT). Przekonana o słuszności swej teorii, naraża na szwank swe stosunki z Samem.

Richard i Justin z pozoru nie mają ze sobą nic wspólnego. Choć obaj pochodzą z zamożnej klasy średniej, ich charaktery są całkowicie odmienne. Justin to romantyk, mól książkowy, dla którego najbliższymi przyjaciółmi są Rimbaud i Nietsche. Jest samotny w swej doskonałości. Z drugiej strony Richard to uroczy cynik. Wykorzystuje swą urodę i inteligencję zabawiając się uczuciami innych ludzi. Jak większość socjopatów, jest znakomitym psychologiem.

Rodzice obu chłopaków nie utrzymują z nimi specjalnych więzi. Jedynym czynnikiem, łączącym rodziców i ich synów, są więzi materialne. Dzięki temu, że otrzymują od rodziców pieniądze, chłopcy nie muszą pracować, nie wiedzą co to odpowiedzialność. Ich rodziny to zamknięte społeczności, nie czują więc także ani lojalności, ani więzów ze społeczeństwem. Rodzice zaspokajają jedynie potrzeby materialne swych synów, zajmują się własnymi karierami i wmawiają sobie, że robią to dla dobra swoich dzieci.

Choć tak bardzo z pozoru różni – Justin jest nieśmiały, Richard ujmujący – tak naprawdę mają wiele wspólnego. Kiedy się poznali, w tajemnicy zaprzyjaźnili się ze sobą. Przekształcili opuszczony dom w miejsce tajnych spotkań. Miesiącami wymieniali tam chłopięce marzenia i fantazje. Ich przyjaźń to niewątpliwe najgłębszy związek emocjonalny, jaki im się przytrafił. Między innymi dlatego obaj opracowali plan, który miał zapewnić im wzajemną lojalność, a także dać im doznania, jakie są udziałem jedynie nielicznych … - Spróbujmy popełnić morderstwo doskonałe! - Być może z początku był to tylko żart, jednak szybko przekształcił się w coś bardzo poważnego. Przynajmniej tak brzmi teoria Cassie. Teoria, która zrodziła się pod wpływem jej własnych doświadczeń i intuicji genialnego kryminologa.
Rozwiązanie zagadki tego „morderstwa doskonałego” będzie wymagało od niej uwolnienia się z okowów własnej przeszłości, którą – jak się jej zdawało – zostawiła za sobą wieki temu.

Castle Rock Entertainment przedstawia film Śmiertelna wyliczanka, psychologiczny thriller, w którym występuje SANDRA BULLOCK (Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya). Reżyserem filmu jest nominowany do nagrody Akademii BARBET SCHROEDER (Apelacja), scenariusz napisał TONY GAYTON (The Salton Sea). Producentami filmu są Barbet Schroeder, SUSAN HOFFMAN (Fanatyk) i RICHARD CRYSTAL (But Seriously). Producentami wykonawczymi są Sandra Bullock i JEFFREY STOTT (The American President).

W filmie występują także: BEN CHAPLIN, którego wcześniej widzieliśmy u boku Nicole Kidman w filmie Dziewczyna na urodziny, RYAN GOSLING (Fanatyk), MICHAEL PITT (Hedwig and the Angry Inch), AGNES BRUCKNER (Dom Glassów), CHRIS PENN (The Funeral), i R. D. CALL (Ostatni sprawiedliwy).

Kierownikiem zdjęć był LUCIANO TOVOLI(Apelacja), natomiast kierownikiem produkcji był nominowany do Oskara STUART WURTZEL (Hanna i jej siostry). Montażu dokonał LEE PERCY(Apelacja), współproducentem był FRANK CAPRA III(Pluto Nash). Kostiumy zaprojektowała CAROL ODITZ(Burza lodowa), muzykę napisał CLINT MANSELL(Requiem dla snu), a casting przeprowadził HOWARD FEUER(Apelacja).

Film jest dystrybuowany na całym świecie przez firmę Warner Bros. Pictures, część koncernu AOL Time Warner Company.
Castle Rock Entertainment należy do AOL Time Warner Company.

ZESPÓŁ PRODUKCYJNY

Śmiertelna wyliczanka została wymyślona przez producenta Richarda Crystala, którego od dawna fascynowała sprawa Leopolda i Loeba z 1924 roku. Było w nią zamieszanych dwóch młodych, inteligentnych ludzi, którzy zaplanowali schemat porwania i morderstwa, mając nadzieję ujść sprawiedliwości dzięki popełnieniu czegoś, co uznawali za zbrodnię „doskonałą”.

Scenariuszem filmu zajął się Tony Gayton. Wcześniej współpracował on z Castle Rock nad filmem The Salton Sea, który niedługo wejdzie na ekrany. Gayton wprowadził do opowieści postać Cassie Mayweather, specjalistki od rozwiązywania spraw zabójstw, która stała się główną postacią fabuły. Dzięki niej w opowieści pojawił się element współczesny.
- Wraz z rozwojem projektu zaczęły powstawać poszczególne warstwy opowieści – mówi Crystal. – Stała się ona prawdziwą zabawą w kotka i myszkę pomiędzy Cassie i dwójką młodzieńców. Przypomina to trochę partię szachów.

Nad filmem zgodzili się pracować reżyser Barbet Schroeder i jego długoletnia współpracowniczka Susan Hoffman. Schroeder kręcił właśnie Our Lady of the Assassins w Medelin, w Kolumbii, natomiast Hoffman pracowała przy realizacji Fanatyka, napisanego i wyreżyserowanego przez Henry’ego Beana.

Mówi Hoffman – Pracując w Hollywood widzi się wiele całkiem dobrych scenariuszy, ale ponieważ realizacja każdego z nich zabiera rok życia, szuka się naprawdę ciekawych i niezwykłych projektów. Śmiertelna wyliczanka była niezwykła. Podobała mi się fabuła i rozwój psychologiczny przedstawionych w scenariuszy postaci.
- Tak jak wielu innych ludzi, intryguje mnie sprawa Leopolda i Loeba – mówi Schroeder – ale najbardziej pociągał mnie aspekt związany z przyjaźnią Richarda i Justina. Ta dwójka ma za przeciwnika inteligentną kobietę, doskonale znającą się na kryminologii, nauce, która w czasach sprawy Leopolda i Loeba znajdowała się w powijakach. Wprowadzenie Cassie nie tylko skomplikowało całą opowieść, ale nadało jej także współczesny charakter.
- Uważam, że Barbet lubi robić filmy, w których wyraźnie widoczny jest jego szacunek dla wszystkich postaci – mówi Hoffman. – A ci chłopcy to prawdziwie tragiczne postacie. W filmie stoją po złej stronie, ale w jakiś dziwny sposób reżyser się z nimi częściowo identyfikuje. Podoba mu się również ich damski przeciwnik. Barbet lubi kręcić filmy, w których główne role grają kobiety. Ten film miał wszystkie elementy, jakich poszukuje, prawdziwych złych przestępców, niesamowitą postać kobiecą, a także sporo materiału psychologicznego.

Sandra Bullock, która właśnie wyprodukowała i wzięła udział w komedii Miss Agent, była od samego początku zainteresowana pracą przy realizacji psychologicznego thrillera.
Bullock opisuje swoją bohaterkę - To detektyw, która aż do tej chwili wykonywała swe zadania bez żadnych komplikacji. Związała się emocjonalnie z tą sprawą, z zamordowaną kobietą. Wywołuje to niepokój jej kolegów z wydziału i zagraża samej sprawie.

Według Schroedera, Sandra Bullock idealnie nadaje się do zagrania Cassie Mayweather. – To niezwykle ekscytujące móc zaproponować Sandrze Bullock rolę w filmie, który zbliżony jest nieco do tytułów z lat .40, pokazujących twarde kobiety. Co więcej, dzięki pokazaniu Cassie jako chłodnej profesjonalistki, tym bardziej poruszające są sceny, w których widoczne są jej uczucia i emocje.
- Barbet wie co robi, doskonale też daje sobie radę z nieprzyjemnymi aspektami pracy nad filmem – mówi Sandra Bullock. – Thrillery psychologiczne w znacznej mierze opierają się na tym, czego się nie mówi i nie pokazuje, na ustawieniu kamery, na poprowadzeniu aktora. Barbet doskonale wiedział jak chce widzieć zagrane poszczególne sceny. Ma doskonałe wyczucie mroku, co niezwykle przydaje się podczas zdjęć do filmów, takich jak ten.

Cassie dostaje nowego partnera, żółtodzioba, którego gra brytyjski aktor Ben Chaplin. – Gram jej nowego partnera, który właśnie dostał przeniesienie do wydziału zabójstw – mówi Chaplin. – To dobry człowiek, ale jako gliniarz brak mu doświadczenia. Dostał się do wydziału zabójstw, ponieważ jest naprawdę niezły, jest jednak trochę samotnikiem.

Oprócz samej fabuły filmu, Chaplina zaintrygowały działania kryminalistyczne, pokazane w filmie. – Niezależnie od tego, jak doskonałą zbrodnię, czy morderstwo, ktoś popełni, zawsze zrobi jakiś błąd, pozostawi jakieś ślady – mówi aktor. – Świadomość tego sprawiła mi w jakimś sensie ulgę.

Sam doskonale wie, że Cassie jest świetna w swojej robocie, otacza się jednak twardą skorupą. Mimo to udaje mu się jednak przez nią przebić. Młody detektyw nie przejmuje się tym, jak szorstko tratuje ludzi jego partnerka. Wyjaśnia Richard Crystal - Sam jest naprawdę sprytny, roztacza wokół siebie atmosferę spokoju i relaksu. Jest doskonałą równowagą dla energicznej Cassie.
- Sam jest zmuszony pracować ze mną, jesteśmy jak woda i ogień – mówi Bullock. – Jest niesamowicie zasadniczy. Wszystko, co robi, robi dokładnie według instrukcji, co doprowadza mnie do szału. Ja mam zupełnie inny charakter. Często daję mu odczuć, co czuję na widok jego zachowania. Początkowo nie szanuję go, ponieważ jest taki niedoświadczony. Później jednak widać pewną zmianę w moim zachowaniu. To jedna z bardziej interesujących cech tego filmu, mało kto jest tym, na kogo na początku wygląda.

Typując Richarda i Justina jako sprawców, Cassie zdaje się bardziej na swój instynkt, niż na dowody. – To przeczucie – wyjaśnia Bullock. – Kiedy dokopujemy się do kolejnych rzeczy, zauważam pewną prawidłowość, której nie dostrzega tak naprawdę nikt inny. Ta dwójka młodych chłopaków pochodzących z dobrych rodzin zwraca na siebie moją uwagę, nie mam jednak żadnych dowodów, że to oni stoją za całą sprawą. Mam tylko przeczucie. Ich alibi, zeznania, są zbyt dobre. Powoli prawda zaczyna wychodzić na jaw, pojawiają się dowody na poparcie mojej teorii.

Ryan Gosling (Richard Haywood) zdobył sobie serca publiczności festiwalu Sundance Film Festival w roku 2001, grając żydowskiego skinheada w filmie Fanatyk Henry’ego Beana. Tytuł ten zdobył później prestiżową nagrodę jury. Ryan za tę rolę otrzymał także nominację do prestiżowej nagrody Independent Feature Project Spirit w kategorii najlepszego aktora, został również nominowany w tej samej kategorii do nagrody Koła Londyńskich Krytyków Filmowych.

19-letni aktor zagrał z tą samą charyzmą Richarda Haywooda, chłopaka, który namawia swego przyjaciela Justina do wzięcia udziału w zbrodni doskonałej.

Gosling, który od czasu występu w Fanatyku przeczytał wiele scenariuszy, sądzi, że Śmiertelna wyliczanka zdecydowanie różni się od wszystkiego, co mu zaproponowano. – W licznych filmach tego gatunku mamy trupa co piątą stronę scenariusza – mówi młody aktor. – W tym tego nie ma. Wydawało mi się, że ten film będzie świetną okazją do przedstawienia konsekwencji, związanych z popełnieniem morderstwa. Dzięki niemu zdałem sobie sprawę, że tak naprawdę kontrolę nad własnym życiem ma się do momentu podjęcia jakiejś kluczowej decyzji, która zmienia je już na zawsze.

Gosling wyjaśnia, że dla Richarda i Justina, morderstwo miało być czymś o wiele bardziej znaczącym, niż tylko zabawą i satysfakcją z powodu niewykrycia sprawcy. – Oni po prostu chcieli coś poczuć – mówi. – Chcieli mieć pewne intymne, wspólne przeżycia, których nie mogli znaleźć nigdzie indziej. Tak naprawdę ich związki z rodzicami czy znajomymi nie istnieją. Ta dwójka chce zrobić coś wspaniałego. Wydaje mi się, że w umyśle Richarda ta zbrodnia na zawsze zwiąże jego i Justina.

Producentka Śmiertelnej wyliczanki, Susan Hoffman, która wyprodukowała także Fanatyka, z radością przystała na propozycję ponownej współpracy z młodym aktorem. - Ryan to nadzwyczajnie utalentowany, młody aktor – mówi Hoffman. – Jest taki dobry, ponieważ budzi współczucie. Nawet w Fanatyku, w którym gra żydowskiego neonazistę, publiczność się z nim identyfikowała. Kiedy zobaczyłam, co potrafi zrobić z widzami, wiedziałem, że zdoła zagrać praktycznie wszystko.
- Ryan jest znacznie bardziej dojrzały, niż wskazuje na to jego wiek – z entuzjazmem przyznaje Bullock. – Już samo patrzenie na jego grę jest przyjemnością.

Nowojorczyk Michael Pitt gra postać zamkniętego w sobie Justina Pendletona, genialnego, lecz nieśmiałego młodzieńca, doskonale obeznanego z metodami i procedurami policyjnymi i kryminalistycznymi. Widzieliśmy go ostatnio w filmach Odnaleźć siebie Gusa Van Santa, Bully Larry’ego Clarka i w Hedwig and the Angry Inch Johna Camerona Mitchella.
- Podczas castingu – przypomina sobie Schroeder – spotkałem paru aktorów, którzy mogliby zagrać Richarda, gdyby Ryan Gosling był niedostępny, nie miałem jednak nikogo, kto zastąpiłby Michaela Pitta w roli Justina.

Pitt ucieszył się z możliwości zagrania postaci tak różnej od jego dotychczasowych dokonań ekranowych. - Justin jest szalenie inteligentny, brak mu jednak kogoś, kto go poprowadzi – mówi Pitt. – Jest troszkę zamknięty w sobie, wszystko w jego życiu jest uporządkowane. Najpierw myśli przez cały czas, a potem coś w nim pęka. Sprawiało mi radość odegranie tego na planie. Zarówno on, jak i Richard, są trochę dziwni i chorzy, trzymają się razem, ponieważ uważają, że świat jest dla nich wrogim miejscem.

Pitt wyjaśnia, że Justin traktuje morderstwo jako eksperyment naukowy lub jakiś problem matematyczny. – Wymyśla je powoli, głównie z nudów, ponieważ nie ma nic innego do roboty, brak mu wyzwań. W końcu dochodzi do głosu jego poczucie winy, kiedy w trakcie zabijania zaczyna odczuwać żal, o którym wcześniej nie myślał.
- Justin to skomplikowana osobowość – mówi Bullock. – Do tej roli potrzebny był ktoś, kto wyglądał na mięczaka, ale w głębi duszy jest twardzielem. Ktoś taki, kto nie odzywając się, grając samą twarzą, będzie zdolny zmusić widzów do zastanowienia się nad tym, co tak naprawdę się dzieje. A Michael to potrafi. W filmie jest bardzo skupiony, zamknięty w sobie.
- Aktorstwo Michaela jest tak głębokie, że może się nawet wydawać, że on wcale nie gra. Jednak na ekranie, w granej przez niego postaci widoczny jest także przebłysk człowieczeństwa, co jest niezwykle realistyczne i poruszające. – mówi Hoffman.
W Śmiertelnej wyliczance występuje także Chris Penn (Wściekłe psy), który gra Ray’a, woźnego z liceum, którego Richard i Justin próbują wrobić w morderstwo. – Od ponad 10 lat próbowaliśmy zrobić coś razem i byłem naprawdę zadowolony, gdy przyjął tę rolę. Wiedziałem, że nada swej postaci rys człowieczeństwa, a Ray w jego wykonaniu będzie początkowo wydawał się niezwykle niebezpieczny i zły, podczas gdy później okaże się niewinną ofiarą spisku – mówi Schroeder. Agnes Bruckner gra Lisę Mills, ładną koleżankę Richarda i Justyna, która stanie się źródłem rywalizacji pomiędzy dwoma przyjaciółmi. – Kiedy Agnes zjawiła się na czytanie roli, natychmiast zdałem sobie sprawę, że emanująca z niej energia, świeżość i zmysłowość będzie tajną bronią tego filmu – mówi Schroeder. R.D. Call gra Roda, gliniarza z wydziału zabójstw policji San Benito.

PRODUKCJA

Produkcja filmu Śmiertelna wyliczanka rozpoczęła się 27 lutego ubiegłego roku. Ujęcia kręcono na lokacjach w południowej Kalifornii, w hrabstwie San Luis Obispo w centralnej Kalifornii i w studiach Raleigh Studios w Hollywood.

Stylowy wygląd zdjęć filmu nadał jeden z najlepszych filmowców włoskich, Luciano Tovoli, który po raz kolejny pracował ze swym przyjacielem, reżyserem Barbetem Schroederem. Ta dwójka pracowała wcześniej przy filmach, takich jak nominowany do Oskara Apelacja, a także Kiss of Death, Wczoraj i dziś i Lokatorka.
- Doskonałe wzajemne zrozumienie, pomiędzy Barbetem i Luciano, jest znane wszystkim, którzy mieli okazję pracować z tą dwójką – mówi Susan Hoffman. – Luciano to wielki mistrz w swoim fachu, genialny twórca. Kiedy ogląda się dowolny z filmów, do których robił zdjęcia, od razu widać jego styl. Ale na mnie największe wrażenie wywarł jego stosunek do Barbeta, można wręcz powiedzieć symbioza tych dwóch twórców. Siedzenie w ich towarzystwie na planie, przed monitorami, to czysta przyjemność.

Zdjęcia kręcono w licznych plenerach, jak również w kilku halach Raleigh Studios. Po zakończeniu zdjęć studyjnych przeniesiono się do miasta San Luis Obispo, które dla potrzeb filmu zamieniło się w nieistniejące miasteczko San Benito.
- Nie chcieliśmy, by akcja filmu działa się w jakimś dużym mieście – mówi producentka Susan Hoffman. – Nie chcieliśmy, by dla zbrodni, jaką popełnili ci dwaj młodzi ludzie, można było znaleźć jakieś proste wytłumaczenie, że byli bogaci, zepsuci albo przesyceni gwałtowną atmosfera wielkiego miasta. Uważaliśmy, że byłoby to zbyt proste. Ostatecznie zdecydowaliśmy się na niewielkie, niezbyt bogate, bardzo amerykańskie miasteczko. Odwiedziliśmy wiele takich miejsc, od Oregonu do Los Angeles i w końcu wybraliśmy San Luis Obispo. To bardzo przyjemna, piękna miejscowość, od razu wydawała nam się właściwa do roli, jaką przypisaliśmy otoczeniu chłopców w naszej opowieści.
- Bardzo odpowiadał mi pomysł osadzenia tej historii „z końca wieku” w jednym z najbardziej wysuniętych na zachód miejsc kraju. Z jakiegoś powodu nie potrafiłem wyobrazić sobie, by akcja tej opowieści mogła się dziać na wschodzie USA, choć dopuszczałem Florydę, taką, jak widać w filmie Bully. Nadmorskie rejony centralnej Kalifornii są po prostu piękne. A woda gra ważną rolę w naszej opowieści – mówi Schroeder.
- Kiedy zastanawialiśmy się, gdzie umieścić akcję filmu, doszliśmy do wniosku, że musimy znaleźć takie otoczenie, w którym podobne wydarzenie będzie wydawało się nie na miejscu – mówi nominowany do nagrody Akademii kierownik produkcji Stuart Wurtzel. – Wymyśliliśmy fikcyjne miasteczko San Benito, które umiejscowiliśmy w San Luis Obispo. Ma ono tę zaletę, że mieszka się w nim wygodnie, jest ładne, widać w nim też wyraźne wpływy hiszpańskie. To idealne miejsce dla naszej opowieści.

Najtrudniejszym zadaniem, przed jakim stał Wurtzel, było znalezienie domu, w którym Justin i Richard opracowywali swój plan. – Chciałem czegoś, co miałoby odpowiednie rozmiary i pewien splendor – mówi Wurtzel. – Szukałem czegoś, co przypominałoby schroniska, budowane w latach dwudziestych w parkach narodowych. Wnętrze domu zostało oparte na wyglądzie takiego budynku znajdującego się w parku narodowym Yosemite.

Wurtzel zaprojektował wnętrza posterunku policji San Banito, które wybudowano w salach zdjęciowych studia. Wnętrza te zostały oparte na wyglądzie odpowiednich pomieszczeń znajdujących się w San Luis Obispo. – Są one po prostu wspaniałe, nieco dekoracyjne – mówi kierownik produkcji. – Nie chciałem, by były to kolejne, typowe pomieszczenia posterunku policji, z całym zamieszaniem i chaosem, jaki w nich panuje i jaki widzimy w zdecydowanej większości filmów kryminalnych. Miasteczko, w którym dzieje się akcja naszego filmu, jest małe, spokojne, zabójstwa zdarzają się w nim niezwykle rzadko.

Projektantka kostiumów, Carol Oditz, (Burza lodowa) współpracowała blisko z Barbetem Schroederem i Stuartem Wurtzelem, by stworzyć kostiumy, odpowiadające charakterem zarówno detektywom, jak i dwójce chłopców. - Południowozachodnia architektura miasteczka San Benito ustala pewien wizualny ton całego filmu – mówi Oditz. – Starałam się odzwierciedlić to w kostiumach, widocznych zarówno na pierwszym, jak i na dalszych planach. Szczególną uwagę zwracałam na prawników i policjantów, tak często pojawiających się na ekranie. Te zachodnie elementy – widoczne w architekturze, wystroju planów i w kostiumach – stanowią solidną, wizualną podstawę dla fabuły.

Dobierając kostiumy dla bohaterki Sandry Bullock, Cassie Mayweather, Oditz zdecydowała się na odcienie szarości, czerni i fioletu. Cassie często nosi golfy i znoszoną, skórzaną kurtkę. – Cassie to twarda kobieta, której charakter widoczny jest w sposobie, w jaki się ubiera – mówi Oditz. – Pod tym twardym, zewnętrznym wizerunkiem kryje się sekretna, delikatna i wrażliwa osobowość. Golfy, które są jej znakiem firmowym, to zarówno wygodne ubranie, jak i metafora sekretów, jakie zostają wyjawione podczas filmu.

W przypadku Richarda Haywood, którego Oditz opisuje jako zapatrzone w siebie połączenie Jamesa Deana i Steve’a McQueena, projektantka postarała się znaleźć jakaś więź między nim, a noszoną przez niego czerwoną, skórzaną kurtką. - W całym filmie ta kurtka jest jego odbiciem – mówi Oditz. – Tak jak ten chłopak, jego ubrania są krzykliwe i drogie.

Ubierając Justina Pendletona, Oditz starała się odtworzyć wygląd chłopaka-intelektualisty, który nie przejmuje się swoim ubraniem. - Nosi niemal wyłącznie brązy, dopasowane do jego szczupłej, zgarbionej sylwetki – mówi Oditz. – Nawet obcasy jego butów są nierówne, dzięki czemu chodzi tak, jakby grawitacja wyprawiała z nim jakieś dziwne rzeczy.

OBSADA

SANDRa BULLOCK

Momentem przełomowym karierze SANDRY BULLOCK (Cassie Mayweather/producent wykonawczy) był hit roku 1994, Speed - niebezpieczna prędkość. Jej dwa kolejne filmy, Ja cię kocham, a ty śpisz (za który zdobyła nominację do nagrody Złotego Globu) i System, odniosły sukces zarówno w oczach krytyków, jak i widzów. Kolejne filmy aktorki to Forces of Nature, Hope Floats, w którym zadebiutowała jako producentka; Totalna magia, którego była współproducentką; Gun Shy, (była współproducentką również i tego filmu), Speed 2: wyścig z czasem, A Time to Kill, In Love and War, Skradzione serca, Zniknięcie, Człowiek demolka, Zapasy z Hemingway’em i W pogoni za sukcesem. Użyczyła także swojego głosu postaci Miriam w animowanym filmie Książe Egiptu.

Za kreację stworzoną w filmie Speed - niebezpieczna prędkość, Bullock otrzymała liczne nagrody i nominacje do nagród, w tym dwie Blockbuster Entertainment Awards i dwie nagrody MTV Movie Awards; nominacje do Złotego Globu, American Comedy Award, dwie nagrody People’s Choice Award i dwie Blockbuster Entertainment Award za rolę w Ja cię kocham, a ty śpisz; a także nagrody People’s Choice Award i Blockbuster Entertainment Award za film A Time to Kill. W roku 1996 Bullock została uznana za Kobiecą Gwiazdę Roku przez NATO/ShoWest, natomiast rok temu przyznano jej tytuł Gwiazdy Roku.

Bullock zadebiutowała jako scenarzystka i reżyser na planie noweli filmowej Making Sandwiches, w którym zagrała wraz z Matthewem McConaughey’em. Film ten miał premierę na festiwalu filmowym w Sundance w roku 1997. Bullock ostatnio wyprodukowała i wystąpiła w przebojowej komedii Miss Agent, zrealizowanej dla Castle Rock Entertainment. Za rolę w tym filmie otrzymała nominację do nagrody Złotego Globu. Wkrótce zobaczymy ją w filmie Boskie sekrety siostrzanego stowarzyszenia Ya-Ya, wyreżyserowanym przez Callie Khouri.



BEN CHAPLIN

Brytyjski aktor BEN CHAPLIN (Sam Kennedy) zadebiutował w amerykańskim filmie na planie Wszystko o psach i kotach, w którym wystąpił u boku Umy Thurman. Jest to obecnie jeden z najbardziej poszukiwanych młodych aktorów Hollywood. Chaplin wystąpił wraz z Jennifer Jason Leigh w filmie Agnieszki Holland Plac Waszyngtona, będącym ekranizacją klasycznej powieści Henry’ego Jamesa. Widzieliśmy go również w nominowanym do Oskara dramacie wojennym Terrence’a Malicka Cienka czerwona linia, w którym wystąpił, między innymi, Sean Penn, a także w filmie Stracone dusze, gdzie wraz z nim wystąpiła Winona Ryder. Reżyserem tego filmu był zdobywca nagrody Akademii Janusz Kamiński.

Chaplin wystąpił ostatnio w filmie wytwórni Miramax Films Dziewczyna na urodziny, w którym obok niego zagrała Nicole Kidman. Reżyserem tego tytułu jest Jez Butterworth.

Chaplin urodził się i wychowywał w Wielkiej Brytanii, ukończył Guildhall School of Music & Drama. Wystąpił w licznych przedstawieniach teatralnych i telewizyjnych w tym kraju, pojawił się także w dwóch filmach fabularnych wytwórni Merchant-Ivory, Okruchy dnia i w Feast of July, w którym zagrał obok Embeth Davidtz.

Jego brytyjskie dokonania telewizyjne, to – między innymi - Casualty, A Fatal Inversion, After the Dance, Between the Lines, Tuesday, The Borrowers, A Few Short Journeys of the Hart i Game On.

W teatrze wystąpił w przedstawieniach Le Grand Meulnes, The Neighbor i Peaches, jak również w doskonale przyjętej inscenizacji The Glass Menagerie, gdzie zagrał wraz z Zoe Wanamaker. Reżyserem tego przedstawienia, wystawianego na londyńskim West Endzie, był Sam Mendel. Aktor otrzymał za nie nominację do nagrody Oliviera.



RYAN GOSLING

RYAN GOSLING (Richard Haywood) znany jest szerokiej publiczności z roli młodego żydowskiego skinheada w filmie Fanatyk. Rola ta przyniosła mu uznanie krytyków i zwróciła na niego uwagę filmowców. Młody aktor otrzymał za nią nagrodę Jury na festiwalu Sundance Film Festival w roku 2001, a także nominację w kategorii najlepszego aktora do nagrody Independent Feature Project SPIRIT. Państwowe Stowarzyszenie Krytyków Rosyjskich przyznało mu nagrodę Złotego Barana, a Londyńskie Koło Krytyków Filmowych uznało go za najlepszego aktora minionego roku.

Gosling urodził się w Kanadzie. W wieku 12 lat wystąpił w The Mickey Mouse Club Disney’a. Przeprowadził się do Orlando na Florydzie. Występował w popularnym kanadyjskim serialu Breaker High, po czym przeniósł się do Nowej Zelandii, gdzie brał udział w realizacji serialu Młody Herkules.

Ryan po raz kolejny pokazał się na festiwalu Sundance w roku 2002, tym razem wystąpił w niezależnym filmie The Slaughter Rule, w którym zagrał nastolatka Roy’a. W filmie widzieliśmy także Davida Morse’a. Goslinga interesują role skomplikowanych wewnętrznie bohaterów, co zaowocowało zagraniem roli Lelanda w filmie The United States of Leland, w którym wzięli udział także Don Cheadle i Kevin Spacey. Ryan pojawił się także w roli Bosley’a w filmie Tytani, z udziałem Denzela Washingtona.



MICHAEL PITT

MICHAEL PITT (Justin Pendleton) był jednym z dwudziestu pięciu aktorów, których wyróżnił magazyn Filmmaker w letnim wydaniu z roku 2000. Pracował z reżyserami tej miary, co Gus Van Sant w filmie Szukając siebie, John Cameron Mitchell w Hedwig and the Angry Inch (zwycięzca festiwalu 2001 Sundance Film Festival) i Larry Clark w Bully.

Pitt początkowo zajmował się aktorstwem teatralnym, zadebiutował latem 1999 roku w offbroadway’owym przedstawieniu wystawianym przez New York Theatre Workshop The Trestle at Pope Lick Creek, autorstwa Naomi Wallace, wyreżyserowanym przez Lisę Peterson. Daily Variety określiła jego kreację jako „przykuwającą”, a New York Post napisał – Pitt daje swemu bohaterowi całą poezję, namiętność i otwartość, na jaką pozwala mu sztuka i tekst.

Wiosną roku 2000 Pitt wystąpił w inscenizacji Ptaśka, wyreżyserowanego przez Kevina Knighta.

Ostatnio widzieliśmy go w noweli filmowej wyreżyserowanej przez Faye Dunaway, noszącej tytuł The Yellow Bird. Wystąpił także w filmach Nydia’s Chuletta’s i Hi Life. Pojawiał się w serialach Law & Order: Special Victims Unit i Dawson’s Creek.

Pitt jest także muzykiem i filmowcem. Urodził się i dorastał w New Jersey.



AGNES BRUCKNER

AGNES BRUCKNER (Lisa) jest gwiazdą niezależnego filmu Blue Car, który po raz pierwszy przedstawiono publiczności na tegorocznym Sundance Film Festival. Film, w którym występują także Frances Fisher i David Strathairn, po pokazie festiwalowym trafił do szerokiej dystrybucji, za którą odpowiada Miramax Films. Agnes widzieliśmy ostatnio u boku Leelee Sobieski w filmie wytwórni Columbia Pictures Rodzina Glassów, pojawiła się także w niezależnej produkcji Homerom, w której udział wzięli także Erika Christensen i Holland Taylor.

Agnes pracuje także dla potrzeb telewizji, występuje, między innymi, w serialu telewizji CBS The Bold and the Beautiful. Zagrała także w odcinkach pilotowych seriali Minor Threat, Hell House i National Lampoon. Widzieliśmy ją również w serialach Alias, Pacific Blue, Ścigany i Dotyk anioła

W tym roku Agnes wyróżniono tytułem „Przyszła gwiazda”, przyznanym jej przez Motion Picture Club.



CHRIS PENN

CHRIS PENN (Ray) zdobył w 1996 roku nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu filmowym w Wenecji za rolę w filmie The Funeral Abela Ferrary. Zagrał w ponad 30 innych filmach fabularnych, wśród nich w Wściekłe psy, w reżyserii Quentina Tarantino; w Prawdziwy romans, którego reżyserem był Tony Scott; Na skróty Roberta Altmana; Godziny szczytu Bretta Ratnera; At Close Range, w reżyserii James Foley’a; Deceiver wyreżyserowanym przez Jonasa i Josha Pate’ów; a także w Nieugięci, w reżyserii Lee Tamahori.

Widzieliśmy go także w To Wong Foo, Thanks for Everything, Julie Newmar, Imaginary Crimes, Beethoven II, The Pickle, Mobsters, Pale Rider, The Wild Life, Footloose i w All the Right Moves.

Penn zadebiutował mając 16 lat w filmie Francisa Forda Coppoli Rumblefish z 1983 roku.



R.D. CALL

R.D. CALL (Rod), to weteran filmu, telewizji i teatru, widzieliśmy go, między innymi, w filmach; Ostatni sprawiedliwy, w reżyserii Waltera Hilla; Other People’s Money w reżyserii Normana Jewisona; State of Grace, wyreżyserowanego przez Phila Joanou; Urodzony czwartego lipca Olivera Stone’a; i w Barwy, w reżyserii Dennisa Hoppera. Call pojawił się także w Wodnym świecie, Młodych strzelbach II, War Party, No Man’s Land i w At Close Range.

Regularnie występował i występuje w telewizji, miedzy innymi w serialach Easy Streets, Knights of the City, Trapper John M.D, Mały domek na prerii, Hart to Hart, Barnaby Jonem. Pojawiał się także gościnnie w The Practice, Family Law, Bound by Honor, Murder, She Wrote, Diagnosis Murder, Walker, strażnik Teksasu i Z Archiwum X.



FILMOWCY

BARBET SCHROEDER

BARBET SCHROEDER (reżyser/producent), urodził się w Teheranie, w roku 1941. Od ponad 30 lat realizuje prowokujące filmy. Rozpoczynał w czasie, gdy tryumfy świeciła francuska Nowa Fala. W tym czasie Schroeder jeździł po całym świecie realizując trudne, często kontrowersyjne filmy, a także produkował tytuły innych znanych reżyserów (Wenders, Rohmer, Godard, Rivette, Fassbinder).

Po nakręceniu filmu Apelacja, z 1990 roku, w którym wystąpili Jeremy Irons i Glenn Close, Schroeder został nominowany do Oskara i nagrody Złotego Globu w kategorii najlepszego reżysera. Widzowie w USA znają go także z filmów Ćma barowa, według scenariusza Charlesa Łukowskiego, z udziałem Mickey’a Rourke’a i Faye Dunaway; Lokatorka, w którym wystąpiły Jennifer Jason Leigh i Bridget Fonda; Kiss of Death, z udziałem Davida Caruso, Nicholasa Cage’a i Samuela L. Jacksona; Wczoraj i dziś, w którym zagrali Meryl Streep i Liam Neeson; a także W akcie desperacji, z udziałem Andy’ego Garcii i Michaela Keatona.

Schroeder, mając 22 lata, założył w 1963 roku, w Paryżu, własną firmę produkcyjną Les Films du Losange. Firma początkowo wyprodukowała pierwsze dwa filmy z cyklu Moral Tales znanego reżysera Erica Rohmera. Schroeder był później producentem całej serii. Inne dzieła jego firmy to, między innymi, An American Friend Wima Wendera, The Mother and The Whore Jeana Eustache’a, Celine and Julie Go Boating w reżyserii Jacquesa Rivette’a, i dokonania Marguerite Dumas, Rainera Werne’a Fassbindera i Jeana-Luca Godarda.

W roku 1968 Schroeder zadebiutował jako reżyser filmu fabularnego, nakręcił More. Wraz z aktorką Bulle Ogier, zrealizował The Valley Obscured by Clouds, Maitresse, i Tricheurs. Sensacją okazał się jego film dokumentalny o dyktatorze Idi Aminie. Dzieło z roku 1978, Koko the Talking Gorilla, stał się znany dzięki poruszeniu tematu języka, który –być może – jak się okazuje jest cechą nie tylko ludzką.

Barbet Schroeder wystąpił jako aktor w filmach Celine and Julie Go Boating, Królowa Margot i Marsjanie atakują Tima Burtona.

W roku 2001 Schroeder wyprodukował i wyreżyserował film Our Lady of the Assassins, który Kolumbia zgłosiła do rywalizacji oskarowej.



SUSAN HOFFMAN

SUSAN HOFFMAN (producentka) rozpoczęła swoją karierę w przemyśle muzycznym, pracowała dla legendarnego managera Alberta Grossmana. Z czasem stała się dyrektorem firmy nagraniowej Grossmana, Bearsville Records. Hoffman posiada tytuł licencjata psychologii, zdobyty na uniwersytecie miasta Los Angeles. Pracę w przemyśle filmowym rozpoczęła od firmy Cannon Films.

Pracując tam Hoffman była związana z produkcją ponad 20 filmów, w tym Runaway Train, Tough Guys Don’t Dance i 52 Pick-Up. Po raz pierwszy spotkała się z Barbetem Schroederem nadzorując produkcję jego Ćmy barowej. Był to początek współpracy tej dwójki.

Hoffman przeniosła się następnie do firmy Carolco Pictures, gdzie nawiązała współpracę swe wieloma znanymi scenarzystami, reżyserami i aktorami.

W roku 1991 wraz z Barbetem Schroederem wyprodukowała film Single White Female. Następnie wyprodukowała (a Schroeder wyreżyserował): Kiss of Death, Wczoraj i dziś i W akcie desperacji. Oboje wyprodukowali film Shattered Image, wyreżyserowany przez Raula Ruiza.

W roku 1999, kiedy Barbet Schroeder znajdował się w Kolumbii, kręcąc hiszpańskojęzyczny film Our Lady of the Assassins, Hoffman połączyła siły ze scenarzystą Henrym Beanem. Wyprodukowała reżyserski debiut tego ostatniego, Fanatyka, który zdobył nagrodę jury na festiwalu Sundance Film Festival w roku 2001.



RICHARD CRYSTAL

RICHARD CRYSTAL (producent) urodził się w rodzinie związanej z przemysłem rozrywkowym. Jego ojciec zajmował się organizacja koncertów jazzowych, był agentem legendarnego Commodore Music Shop na Manhattanie, natomiast jego matka była aktorką. To ona zachęcała swych trzech synów do występowania w szkolnych przedstawieniach.

Crystal otrzymał tytuł licencjata sztuk teatralnych w Brooklyn College, kształcił się także w Banff School of Fine Arts. Studiował aktorstwo w Herbert Berghof Studio, natomiast emisję głosu pod kierunkiem Alberta Malvera. Wystąpił w licznych przedstawieniach teatralnych. The Fantasticks, Jacques Brel, Finian’s Rainbow, czy Nash at Nine, to jedynie kilka spośród najbardziej znanych. Przybył do Hollywood, by kontynuować swą karierę aktorską, jednak sukces odniósł jako scenarzysta i producent.

Crystal napisał i wyprodukował Reflections from Inside, biografię Kareema Abdula- Jabbara dla telewizji CBS i National Basketball Association, za którą otrzymał prestiżową nagrodę na międzynarodowym Festiwalu Filmowo-Telewizyjnym w Nowym Jorku, w roku 1989. W telewizji HBO wyświetlono następnie komediową nowelę Bobby Silverman: An Actor Prepared, opartą na jego krótkiej karierze aktorskiej. Crystal był jej autorem, producentem i reżyserem, zagrali w niej Dudley Moore, Richard Lewis i Rob Reiner. Crystal wyprodukował (wspólnie z Robem Reinerem jako producentem wykonawczym), dokument But Seriously. Film został nadany w telewizji Showtime, a jego premiera odbyła się na festiwalu filmowym w Santa Barbara. Dokument ten zdobył nagrodę People’s Choice Award na festiwalu Vermont Film Festival.

Crystal stworzył i wyprodukował przebojową komedię reality show Life’s Most Embarrassing Moments, był też producentem Wild & Crazy Kids, Family Challenge, America Talks Back, Funny Flubs & Screw Ups, The Planet’s Funniest Animals. Na zamówieni telewizji Fox był producentem wykonawczym telewizyjnej komedii Ghost Mom.

Crystal zajmuje się obecnie licznymi projektami, wśród których znajduje się produkcja filmu opartego na scenariuszu powieściopisarza Andrewa Neidermana, zatytułowanego Blood; nadzoruje produkcję filmów Another Lifetime; Deadly Intrusion (opartego na powieści Waltera Dillona); Affirmation z udziałem Luciana Truscotta, opartego na życiu Henry’ego Flippera, pierwszego czarnego absolwenta akademii West Point; Betrayed – opartej na faktach opowieści o życiu Manuela Penabaza, kubańskiego patrioty. Napisał też scenariusz filmu Beat not the Bones, opartego na powieści Charlotte Jay; zajmuje się też pisaniem scenariusza i współprodukcją filmu Goddess, którego współproducentem jest Peter Newman. Autorem powieści, na której oparty jest scenariusz, jest Marc Brandel.



JEFFREY STOTT

JEFFREY STOTT (producent wykonawczy) współpracował z Robem Reinerem przy okazji realizacji wszystkich filmów tego reżysera, począwszy od This is Spinal Tap, poprzez The Sure Thing, aż do Stand by Me. Był producentem pomocniczym podczas realizacji filmów The Princess Bride, Kiedy Harry poznał Sally ..., Misery i A Few Good Men. W czasie realizacji The Story of Us, North, The American President i Ghosts of Mississippi zajmował stanowisko producenta wykonawczego.

W firmie Carte Rock Entertainment Stott zajmuje stanowisko wiceprezesa do spraw produkcji telewizyjnej.

Posiada tytuł magistra sztuk pięknych Brigham Young University, a także tytuł doktora historii University of California w Santa Barbara.

Przed rozpoczęciem pracy w Castle Rock Entertainment, był kierownikiem do spraw produkcji filmowej w firmie Embassy Pictures.



TONY GAYTON

TONY GAYTON (scenariusz) jest absolwentem szkoły filmowej Uniwersytetu Południowokalifornijskiego, na którym zdobył stypendium Jacka Nicholsona. Po ukończeniu szkoły pracował jako asystent produkcji dla Johna Miliusa. Gayton zajmuje się zawodowym pisaniem scenariuszy już od ponad 10 lat. Pracuje sam lub wraz z bratem, Joe Gaytonem (Uncommon Valor, Shout).

Gayton wyreżyserował dokument Athens Georgia: Inside/Out, opowiadający o grupach R.E.M. i B-52’s, jak również o ekscentrycznym artyście folkowym, ojcu Howardzie Finsterze.

Gayton napisał dla wytwórni Castle Rock Entertainment scenariusz filmu The Salton Sea, w którym wystąpili Val Kilmer, Peter Sarsgaard i Vincent D’Onofrio. Film, który niedługo wejdzie na ekrany, wyreżyserował D. J. Caruso.


LUCIANO TOVOLI

LUCIANO TOVOLI (zdjęcia) jest znany jako jeden z najlepszych operatorów na świecie. Tovoli współpracował z większością najważniejszych filmowców po obu stronach Atlantyku. Jego dokonania datują się od początku lat siedemdziesiątych, gdy po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę publiczności amerykańskiej, robiąc zdjęcia do filmów We Won’t Grow Old Together z 1972 Maurica Pialata, jak również nagrodzonego licznymi nagrodami Bread and Chocolate Franca Brusati’ego (1973).

W roku 1975 Tovoli nawiązał współpracę z legendarnym Michelangelo Antonionim, realizując wspólnie z nim Pasażera, w którym wystąpił Jack Nicholson. Zdobył międzynarodowe uznanie i miejsce w historii filmu trwającą siedem minut sceną finałową, podczas której zamontowana na wysięgniku żyroskopowym kamera śledziła poczynania bohaterów przenikając przez ściany i okna budynków. Ujęcie to jest jednym z dwóch lub trzech, które przeszły do historii kina.

Tovoli pracował także z reżyserami takimi jak Marco Ferreri (The Last Woman, Bye, Bye Monkey), Dario Argento (Suspiria, Tenebrae), Liliana Cavani (Behind the Door) i Ettore Scola (Splendor, What Time Is It?, Capitan Fracasse). Nakręcił także kolejny film z Maurice Pialatem (Police) i drugi z Antonionim (eksperymentalny The Mystery of Oberwald).

Tovoli równie pewnie czuje się w dramacie, jak i w komedii,. Jest autorem zdjęć do sequela La Cage Aux Folles - pracował według scenariusza Francisa Vebera przy realizacji La Cage Aux Folles III. Jego współpraca z tym scenarzystą zaowocowała filmami Les Fugitifs, Jaguar, i przebojem francuskich kin The Dinner Game (1997), jak również Le Placard z roku 2000.

Tovoli znany jest w USA z serii filmów, jakie nakręcił wraz z Barbetem Schroederem – wspólnie zrealizowali oskarową Apelację, jak również Single White Female, Kiss of Death, Wczoraj i dziś i W akcie desperacji. Tovoli jest autorem zdjęć do wysoko ocenianego filmu Tytus Andronikus, adaptowanego i wyreżyserowanego przez Julie Taymor, z udziałem Anthony’ego Hopkinsa i Jessiki Lange.

Dokonania Tovoli zostały niedawno uhonorowane w programie Conversations Between Shadows and Light: Italian Cinematography, zrealizowanym przez nowojorskie Muzeum Guggenheima. W programie przedstawiono dzieła 16 wpływowych włoskich filmowców, wśród nich właśnie i jego.

STUART WURTZEL

STUART WURTZEL (kierownik produkcji) otrzymał nominację do Oskara za pracę nad filmem Woody’ego Allena Hanna i jej siostry. Był też kierownikiem produkcji Purpurowej róży z Kairu Allena, jak również trzech filmów Petera Yatesa: Podejrzany, The House on Carroll Street i An Innocent Man. Ostatnio był kierownikiem produkcji filmu telewizyjnego Wi, który dla telewizji HBO wyreżyserował Mike Nichols. W filmie wystąpiła Emma Thompson.

Wurtzel pracował także nad filmami Wczoraj i dziś, w reżyserii Barbeta Schroedera, Mamuśka, Hair, Used People, Mermaids, Krwawiący Romeo, Three Men and a Little Lady, Old Gringo, Brighton Beach Memoirs, The Mambo Kings, Kiedy mężczyzna kocha kobietę, I.Q. i Duch i mrok.

Pierwszym filmem fabularnym, którego produkcją kierował Wurtzel, był Hester Street Joan Micklin Silver. Na planie współpracował ze swoją żoną, Patrizią von Brandenstein. Wurtzel wraz z Silver pracował jeszcze nad Bernice Bobs Her Hair, a także nad Between the Lines.

Wurtzel urodził się w Hillside, w New Jersey. Studiował projektowanie sceniczne w Carnegie Mellon University, gdzie zdobył tytuł magistra. Następnie rozpoczął pracę jako kierownik produkcji teatralnych, przez cztery sezony był projektantem-rezydentem American Conservatory Theater w San Francisco, a przez kolejne trzy w Playhouse in the Park w Cinncinnati.

Po przeprowadzce do Nowego Jorku, Wurtzel kierował wieloma przedstawieniami na Broadway’u, w tym Unexpected Guests, Tiny Alice, A Flea in Her Ear, Sizwe Banze is Dead, The Island i Wally’s Café. Ma na swoim koncie również prace poza Broadway’em, na przykład nad Trumpets and Drums i Romersholm w Roundabout Theater, Gimme Shelter w BAM, i Sorrows of Stephen (za którą to sztukę zdobył nagrodę Joseph Maharam Award) i Henry IV, Part I dla potrzeb New York Shakespeare Festival.

Otrzymał nominację do nagrody Emmy za kierownictwo artystyczne filmu telewizyjnego Little Gloria…Happy at Last.

LEE PERCY

LEE PERCY (montażysta) współpracował z reżyserem Barbetem Schroederem przy realizacji filmów Our Lady of the Assassins, W akcie desperacji, Wczoraj i dziś, Kiss of Death, Single White Female i Apelacja. Percy uczył się zwodu aktorskiego w Juilliard School. Wielokrotnie podczas swojej pracy montażysty stwierdził, że jego doświadczenie aktorskie jest nieocenioną pomocą w interpretacji gry aktorskiej, dzięki czemu może do niej dostosować tempo i strukturę montażu. Uważa, że miał szczęście mogąc pracować z tak doskonałymi aktorami, a także montując trzy nagrodzone Oskarami dla aktorów filmy: Pocałunek kobiety-pająka Williama Hurta, Apelację Schroedera (Oskar dla Jeremy’ego Ironsa), a także Nie czas na łzy Hilary Swank.

Ostatnio zmontował film Fanatyk Henry’ego Beana, który zwyciężył na festiwalu w Sundance w ubiegłym roku, jak również Lift (który na tym samym festiwalu znalazł się w gronie nominowanych do nagrody głównej). Był także montażystą filmu Centrum świata, drugiego tytułu, jaki montował dla reżysera Wayne’a Wanga.

Percy doczekał się uznania ze strony kolegów i koleżanek po fachu, otrzymując nagrodę American Cinema Editors Eddie Award za montaż telewizyjnego filmu Against the Wall, wyreżyserowanego przez Johna Frankenheimera.



FRANK CAPRA III

FRANK CAPRA III (producent pomocniczy) był ostatnio producentem wykonawczym filmów Tylko miłość, wyreżyserowanego przez Roba Reinera, Głębia oceanu, z udziałem Michelle Pfeiffer. Przy produkcji filmu Senator Bulworth Warrena Beatty’ego zajmował stanowisko producenta pomocniczego i pierwszego asystenta reżysera.

Capra od dawna współpracuje za Robem Reinerem, był producentem pomocniczym i asystentem reżysera podczas realizacji Ghosts of Mississippi. Stanowisko asystenta reżysera zajmował także podczas kręcenia filmów The American President, North i A Few Good Men tego samego twórcy.

Capra piastował tę samą funkcję podczas realizacji filmów Egzekutor, I.Q., The Distinguished Gentleman, Mój kuzyn Vinny, Honey, I Blew Up the Kids, i Oskar.

Capra był także producentem pomocniczym podczas realizacji filmu Pluto Nash, w którym wystąpili Eddie Murphy i Randy Quaid, reżyserem tego tytułu jest Ron Underwood.



CAROL ODITZ

CAROL ODITZ (projektantka kostiumów) pracuje dla potrzeb filmu i teatru. Jest jedną z pięciu projektantek amerykańskich, których prace pokazywano na Biennale delia moda di Firenze we Florencji. Jej kostiumy dla Jennifer Jason Leigh w Georgii, magazyn Vogue nazwał jednymi z najpiękniejszych kostiumów dekady. Rok później ten sam magazyn uznał, że kostiumy do filmu Burza lodowa, które wyszły spod jej ręki, zasługują na tytuł najpiękniejszych kostiumów filmowych roku 1997. Jej projekty są inspiracją dla projektantów mody ze Stanów i z Europy.

Kostiumy zaprojektowane przez Oditz na potrzeby filmu Tin Cup dały początek jednemu z największych trendów, jakie świat filmu wywarł na świat mody. Naszyjnik, znany teraz szeroko pod nazwą „perły Tin Cup” zmienił los przemysłu związanego z tymi kosztownościami. Carol Oditz pracowała także przy filmach Studenci Johna Singletona, Ethan Frome z udziałem Liama Neesona, Moll, w którym wystąpiła Elisabeth Sue, Staying Together, No Place Like Home i Nobody’s Child – wszystkie w reżyserii Lee Granta; Zebrahead, Smooth Talk, Last Exit to Brooklyn i Jesień w Nowym Jorku z udziałem Richarda Gere’a i Winony Ryder. Projektantka zajmowała się ostatnio kostiumami do historycznego filmu Glitter, w którym zagrała Mariah Carey.

Oditz początkowo zajmowała się rzeźbiarstwem, dopiero po jakimś czasie zainteresowała się projektowaniem dla potrzeb teatru, a następnie filmu. Pracowała nad przygotowaniem przedstawień w Nowym Jorku i w licznych teatrach na terenie Stanów Zjednoczonych. Na samym początku pracy w Nowym Jorku współpracowała z Herbert Berghofem i Utą Hage w należącym do nich Bank Street Studio, a także z Jean Erdman, żoną Josepha Campbella. Z tą ostatnią pracowała w należącym do niej Theatre for The Open Eye. Brała udział w realizacji wielu offbroadway’owych przedstawień, za sztukę The Crazy Locomotive zdobyła nawet nagrodę Obie. Stowarzyszenie krytyków teatralnych San Francisco przyznało jej także nagrodę za przedstawienie The Good Person of Sechuan. Rezultaty jej pracy podziwialiśmy na scenach teatrów i w przedstawieniach grup Lincoln Center, The Kennedy Center, New York Shakespeare Festival/Joseph Papp, John Houseman’s Acting Company, Ford’s Theatre, Arena Stage i licznych innych.

Oditz jest członkinią stowarzyszenia New York Women in Film, The Academy of Motion Picture Arts & Sciences, The League of Professional Theatre Women/NY i Mensy.



CLINT MANSELL

CLINT MANSELL (kompozytor) był frontmanem i założycielem pionierskiej, angielskiej grupy rockowo/hiphopowej Pop Will Eat Itself. Mansell grał na gitarze i instrumentach klawiszowych, wraz z zespołem opublikował pięć albumów, które ukazały się w latach 1986-1996 nakładem wytwórni RCA/BMG Records i Trent Reznor’s Nothing Records.

Mansell współpracował z Darrenem Aronofskym, gdy ten ostatni komponował muzykę do filmów Pi i Requiem dla snu.

Mansell pracował przy realizacji filmów World Traveler, z udziałem Julianne Moore i Billy’ego Crudupa (niedługo na ekranach), Abandoned, dla Paramount Pictures, z udziałem Benjamina Bratta i Katie Holmes, Bunkier, w którym zagrała Thora Birch i Knockaround Guys, z udziałem Johna Malkovicha, Dennisa Hoppera i Vin Diesel.



HOWARD FEUER

HOWARD FEUER (reżyser castingu) jest dumny z otrzymania pięciu nagród stowarzyszenia CSA, przyznanych mu za castingi do filmów Moonstruck, Stowarzyszenie umarłych poetów, Mississippi w ogniu, The Fisher King i Szaleństwa młodości. Nominowano go także do kilku nagród ARTOS za prace przy filmach Milczenie owiec, Apelacja i Za wszelką cenę. Współpracował z wieloma utalentowanymi reżyserami, scenarzystami i producentami, brał udział w powstawaniu ponad 80 filmów fabularnych, jest dumny z tego, że uczestniczy w procesie, dzięki któremu aktorzy mają szansę pokazać swój talent.

* * *