Brak średniej oceny.
Oceń recenzję:
Wszystkich tych, którzy liczyli na to, że trzecia odsłona będzie najlepszą w sadze misji niemożliwych muszę zmartwić – w przekombinowanym ckliwością scenariuszu spłonął w ogniu nadmiernej ilości wybuchów. A bardziej konkretnie, nie jest to taki film, jakiego byśmy oczekiwali znając dwa poprzednie wejścia, dwie misje, które faktycznie miały swój klimat godny dobrych filmów akcji.
Teraz zaś pojawienie się motywu „żony” od samego początku pogrzebało ten film. Ustatkowanie się Hunta, szybki ślub, to wszystko nie pojawiło się w odpowiednim momencie, nie zostało odpowiednio wkomponowane w tą akcję. Ckliwe teksty w stylu, „Ufasz mi?”, długa pauza i oczekiwanie, po chwili wyszeptana odpowiedź – „Ufam Ci”. A także kolejny, jakże ckliwy przykład - żona ma przyłożyć mężowi prąd do głowy, by go uratować, Hunt zaciska drewno między zębami, ale jeszcze na chwilę wyciąga, by wypowiedzieć komiczne słowa – „Kocham Cię”.
Przykro mi, ale nie dziwię się, że nader często na sali pojawiał się szyderczy śmiech, gdyż nadmiar tego typu scen, ich słodycz, patetyczność, wszystko to burzyło odpowiedni rytm i koloryt filmu sensacyjnego. Po dwóch pierwszych odsłonach część trzecia jest kubłem zimnej wody wylanym znienacka.
I co równie smutne, „Mission Impossible: III” czerpie otwarcie wzorce z kilku klasyków kina sensacyjnego. Brakuje tu nowatorstwa, wizjonerstwa, dialog też nie tęgi. Tak, wybuchów, efektów specjalnych, spektakularnych scen jest cała masa, to jednak za mało, aby film ten się obronił. Są sceny, które bez wątpienia…
Wyślij znajomym
Drukuj
