Chicago (2002)

W Chicago lat dwudziestych znajdujemy i morderstwo, i seks, ale przede wszystkim bardzo prężnie działający świat show-biznesu. Sprzyja on ludziom nie tyle utalentowanym, co bezwzględnym, a nieraz także podłym, czego dowodzi historia głównych bohaterek. Także obraz ówczesnych mediów na swój sposób martwi. Chicagowskie gazety bez problemu zmieniają zbrodniarza w bohatera i zdają się wręcz narzucać opinii publicznej swój punkt widzenia bezpośrednio wpływając na obiektywność sądowniczego organu władzy w mieście. Cwanej Roxie, głównej bohaterce, morderstwo kochanka uchodzi na sucho dzięki umiejętności manipulowania emocjami mieszkańców Chicago właśnie za pośrednictwem gazet. Jak przystało na prawdziwy musical, jego akcji „Chicago” towarzyszą wspaniałe popisy wokalno taneczne. Ciekawe, bo talenty muzyczne pań grających główne role do tej pory dla przeciętnego widza były zupełnie nieznane. Na tym polu czeka nas więc miła niespodzianka – odtwórczynie ról Roxie i Velmy doskonale wywiązują się ze swojego zadania, prezentując nie tylko doskonały warsztat aktorski, ale i wokalny, a także pełen ekspresji taniec. „Chicago” jest filmem nietuzinkowym i to jego pierwsza, podstawowa zaleta. Podróż do nocnego życia Chicago lat 20. w starej formule musicalowej, na dużym ekranie, to zdaniem krytyków filmowych „oskarowy pewniak”. Dla mnie natomiast „Chicago” to przede wszystkim wspaniałe widowisko na tle niepowtarzalnego, kabaretowego jazzu. Warto obejrzeć.

Hunter