1976 realizacja pożegnalnego dramatu „Niewinne”
1975 Golden Spike na MFF w Valladolid, Srebrna i Błękitna Taśma oraz Kinema Junpo Award za „Portret rodziny we wnętrzu” z Burtem Lancasterem, Helmutem Bergerem i Silvaną Mangano
1972 reżyseria trzeciego filmu z „trylogii niemieckiej”, biograficznego dramatu „Ludwig” z Helmutem Bergerem w roli tytułowej oraz z Romy Schneider i Silvaną Mangano, dwie nagrody Davida za reżyserię i najlepszy film
5 / 5
2.28 / 5
Włoski reżyser filmowy i teatralny, jeden z najwybitniejszych twórców w historii europejskiego kina. Współtwórca filmowego nurtu włoskiego neorealizmu. Największy arystokrata wśród filmowców. Urodził się 2 listopada 1906 roku w Mediolanie w bardzo zamożnej, arystokratycznej rodzinie. Mimo, że nie odebrał zbyt dobrego wykształcenia, z rodzinnego domu wyniósł zainteresowanie teatrem, operą, muzyką klasyczną (grał na wiolonczeli w rodzinnym sekstecie), jak również tendencję do nostalgicznego zwrotu w kierunku minionej epoki największej świetności klasy burżuazyjnej. Przygodę z filmem zaczynał w latach 30., jako asystent na planie filmów Jeana Renoira („Wycieczka na wieś” 1936) oraz współtwórca scenariuszy (razem pracowali nad filmową adaptacją „Toski”, nazwisko Viscontiego w końcu nie pojawiło się w napisach końcowych). Zadebiutował w 1943 roku, jako reżyser kryminalnego filmu „Opętanie”, uchodzącego za jedną z jaskółek neorealizmu
Ten materiał nie ma jeszcze żadnej opinii. Twoja może być pierwsza!
