Piła (2004)

Wyobraź sobie najbardziej obleśną łazienkę z możliwych. Już? I niech nie będzie mała, taka trochę większa. Ot że jakby komuś wpadło do głowy, i trochę się nudził, mógłby się w niej zająć rozbiorem świńskich półtusz.

Dodaj do niej najbardziej obskurne sanitariaty jakie jesteś w stanie sobie wyobrazić, dorzuć jeszcze potłuczone kafle na ścianach, zardzewiałe rury i mega, mega syf wszędzie. Okej? Masz to? To teraz dorzucam ci jeszcze na środku trupa z roztrzaskanym łbem, kałużę krwi, i gaszę światło.

Słabo?

No to wyobraź sobie jeszcze że przy przeciwległych ścianach, siedzi dwóch facetów. Przykutych wielkim łańcuchami, każdy za swoją stopę. I nic nie pamiętają...

Skąd, jak, dlaczego. Po chwili każdy z nich znajduje w kieszeni kasetę z nagranymi przez sadystycznego oprawcę instrukcjami. Znajdują też dwie piły. Jeśli chcą, mogą się uwolnić – ale noga zostaje w kajdanach.
Okrutne?

Bardzo, no ale przecież jeśli już pokonasz ból to na jednej nodze też dasz radę zwiać, prawda?

Gra się zaczyna.

Nie ukrywam początek „Piły” zrobił na mnie spore wrażenie. Nie wierzę tym, co będą mi tu kozaczyć i mówić, że pfff na nich nie zrobił żadnego. Tempo zdjęć, dobrze dobrany dźwięk, tajemnica, powoli odkrywające się...

Hanka Węsierska