Melinda i Melinda
Melinda and Melinda  (2004)

Nawet wtórny Allen jest błyskotliwy

Przeszkadza mi pewna ilustracyjność filmu, "programowość", udowadnianie z góry przyjętych tez. Ale z drugiej strony jego wywód nigdy nie popada w sztywną mechaniczność, w narracji czuje się zbawienny luz: Allen zostawia aktorom znaczną swobodę, reżyseruje jakby z daleka, a grający zapewne najbardziej mu bliską postać Ferrell robi to znacznie ciekawiej niż Cusack w "Strzałach na Broadwayu", nie mówiąc o zupełnie beznadziejnym Branaghu w "Celebrity". Sam Allen, jak powiedzieliśmy, nie pojawia się tutaj, ale przyznam, że po występach w "Klątwie skorpiona" czy "Koniec z Hollywood" już tak bardzo za nim nie tęsknię.

„Melinda i Melinda” nie jest komedią ani tragedią, tylko umiejętnym połączeniem obu tych – pozornie wykluczających się – konwencji.