Kod da Vinci (2006)

Bezsprzecznie jest to interesująca i ciekawa adaptacja powieści Dana Browna, a jednak pozostawia pewien niedosyt. Choć bardzo oczekiwana przez wielu, dla wielu może nie być tym, czego się spodziewali i co poznali na kartach powieści. Boję się, że będzie wśród widzów spora grupa, dla których „Kod da Vinci” może być rozczarowaniem.

Na długo przed tym zanim pojawił się pomysł na film poznałem tę powieść zastanawiając się, jak dobra i ciekawa może być jej adaptacja. W chwili, gdy doszło do przedstawienia obsady, z dużym zainteresowaniem przyjąłem obecność Toma Hanksa i Jeana Reno, jednak miałem spore wątpliwości, co do osoby Audrey Tautou.

Moje obawy dosyć szybko przeminęły, jak się pojawiły. Robert Langdon został jakby napisany pod Hanksa, detektyw Bezu Fache, to cały Jean Reno. Obaj panowie wyjątkowo dobrze „wczuli się” w postacie, które stały się ich osobowościami na kilka zdjęciowych miesięcy i dzięki temu mamy efekt taki, a nie inny. I wreszcie Sophie Neveu, bałem się, że będzie to Amelia taką, jaką ją zapamiętałem, bałem się, że Audrey Tautom będzie zbyt infantylna do swojej roli. Teraz jej rola to kolejny, duży plus dla tego filmu.

To, co jeszcze wyróżniam i co podkreślam, to interesująca i zaskakująca w wielu miejscach kompozycja zdjęć. Ciekawy, interesujący colage wydarzeń współczesnych i wątków historycznych, także krótkie wątki retrospektywne. Choć obecne, umiejętnie wkomponowane. Choć obecne, jakby niezauważalne.

Jest tu aura tajemniczości, jest zagadka, którą należy rozwiązać...