Jasminum (2005)

„Jasminum” to kwintesencja piękna, kobiecości, magii, subtelności, delikatności, lekkości, czaru bez czarów skomponowanych w wyjątkowy zapachowy bukiet. Metafizyczność tego filmu otacza nas, wypełnia, dotykając każdą nutką prostoty i niezwykłości, sprawiając, iż czujemy dreszcz zmysłowości, szczególnego podniecenia, aury miłości unoszącej się wokół.

Muszę się przyznać, iż każdy film Jana Jakuba Kolskiego wnosi sobą coś nowego, w prostocie słowa i obrazu dotykając mego serca. Jego kino ma dla mnie zawsze wymiar niezwykły, ponadczasowy, w swej metafizyczności jest jak letnia mgiełka unosząca się nad polem w letni, pogodny poranek. Taki właśnie jest on sam i jego kino i teraz wyjątkowe, pachnące, jeszcze świeże „Jasminum”.

Miałem wrażenie, że będzie to film wyjątkowy, ale nie sądziłem, iż sprawi mi tak miłą niespodziankę. Sztuką jest wyczarować Coś z niczego, gdy reżyser i scenarzysta w jednej osobie udaje się do swojej „pustelni”, aby w ciszy i spokoju tworzyć. Powstał Brat Zdrówko, a później poszło już samo – wypada jedynie pogratulować talentu i wizjonerskiej myśli. Choć zapewne tak proste to wszystko nie było, to jednak oparcie w znanych sobie w większości aktorach, bo nie ze wszystkimi wcześniej reżyser współpracował, pomogło stworzyć każdą z tych zaczarowanych, choć ziemskich postaci.

Biorąc pod uwagę fakt, że wszystkie są ważne i istotne, to jednak mała, skromna osóbka Gieni ma tu niebagatelne znaczenie. To ona...