EKIPA

Poruszając się w przestrzeni między komiczną baśnią i suchą rzeczywistością, scenariusz PRZYPADKU HAROLDA CRICKA potrzebował spójnego stylu wizualnego. To był jeden z powodów, dla których producenci zdecydowali się powierzyć reżyserię Forsterowi. “Wiedziałam, że Marc uczyni tę historię wizualnie ekscytującą” - mówi Doran. - “Nie chodziło tylko o to, by film ładnie wyglądał, albo żeby wszystkie jego części składowe i kompozycja były interesujące, albo żeby wyróżniał się jego klucz kolorystyczny… To wszystko jest w filmie, ale jest jeszcze coś więcej: sposób w jaki Marc połączył te wszystkie składniki w coś, czego nie da się opisać, coś poruszającego, co przyprawia o drżenie.”

Forster przyprowadził ze sobą zespół zdolnych scenografów i projektantów, z którymi wcześniej współpracował, między innymi operatora Roberto Schaefera, członka Stowarzyszenia Operatorów Amerykańskich ASC, scenografa Kevina Thompsona i kostiumografa Franka Fleminga. Przed wszystkimi postawił zadanie, które było dużym wyzwaniem: pokazać w obrazie jak człowiek powoli odkrywa, że rzeczywistość wokół niego jest tak naprawdę produktem zmyślenia, fikcją. „Chciałem przedstawić każdemu z moich współpracowników ogólną wizję tego, jak widzę ten film i ośmielić ich by proponowali swoje pomysły.” - wyjaśnia Forster. - “To wspaniale działa w tak zróżnicowanej grupie”.

INSPIRACJE

Jako inspirację estetyczną Forster potraktował klasyczny francuski film Jacques’a Tati Playtime z 1967 roku, prawie niemą, slapstickową komedię o dziwności współczesnego życia, która objawia się wizualnie porywającym królestwem wieżowców, bezosobowymi ulicami miast, sterylnymi biurami. “Kiedy pierwszy raz przeczytałem scenariusz i zacząłem się zastanawiać jak go ugryźć, jako jeden z pierwszych obrazów przyszedł mi do głowy właśnie Playtime - mówi Forster - “Zawsze bardzo kochałem ten film, zwłaszcza sposób, w jaki Tati kreował świat. Pomyślałem że jego wizja może być dla mnie kluczem do stworzenia wnętrz urzędu podatkowego, z jego szarymi, maleńkimi, niekończącymi się boksami, kubikami - wizją życia pozbawionego możliwości wyjścia, oddechu, ucieczki, gdzie nikt nie jest w stanie przerwać rutyny.”

Z takiego miejsca Forster rozpoczął wizualne kreowanie filmowej przestrzeni. „ W PRZYPADKU HAROLDA CRICKA jest jeszcze wiele innych światów, które nie mają nic wspólnego z Playtime” – kontynuuje - “ Jest położony na uboczu świat piekarni Any Pascal, akademicka „wieża z kości słoniowej” Profesora Hilberta i przestrzeń pisarska Karen Eiffel. W filmie każdy z tych światów, musiał mieć swój wizualny styl i punkt widzenia, a jednocześnie wszystkie te przestrzenie musiały być jakoś połączone różnymi wizualnymi nitkami, detalami.”

PRZYPADEK HAROLDA CRICKA jest osadzony w bezimiennym, ikonicznym Wielkim Mieście, w Ameryce, ale kiedy przyszło do wybierania miejsc zdjęciowych miejscem, które zaczęło się nam wyłaniać było miasto, w którym Zach ukończył studia - Chicago. Ze swą klasyczną miejską architekturą, kolorowym sąsiedztwem, to miasto wydało nam się idealnym wyborem dla tonu filmu. Takie miejsca jak Hancock Building, Art Institute of Chicago, campus University of Illinois, historyczne Little Village i Daley Plaza bardzo pasowały do geometrycznego poddanego reżimowi świata Harolda Cricka, odosobnienia Karen Eiffel i niewzruszonego ducha Any Pascal.