Vicky Cristina Barcelona (2008)

Woody Allen rzucił w kąt prywatne figle z aktorkami, zostawił nowojorskie neurozy, by za kawał europejskiego grosza nakręcić uroczą reklamówkę turystycznych walorów Hiszpanii.
Javier Bardem pokazuje tu Scarlett Johansson i Rebecce Hal, że ojczyzna Cervantesa to nie jest kraj dla naiwnych niuń i zaraz po tym nadaje zupełnie nowe znaczenie określeniu na Hiszpana.

Kończąc jednak ten humorystyczny ton wypowiedzi, który naturalnie narzuca się po projekcji „Vicky Cristina Barcelona”, cieszy mnie bardzo świadomość, że ten podstarzały reżyser ani myśli o emeryturze, a jego twórcze ADHD przyniesie jeszcze niejedną perłę w światowej kinematografii.

Ostatnimi czasy romans Woody’ego Allena z uwielbiającą go Europą najwyraźniej mu służy. Wcześniej londyńskiego natchnienia wystarczyło wprawdzie do stworzenia znakomitego, przewrotnego thrillera (‘Match Point’) i zabawnej, choć nieco epigońskiej komedii (‘Scoop’). W ‘Śnie Kasandry’ jednak na moment Allen jakby popadł w bezproduktywną wyspiarską melancholię, ale pod słońcem Hiszpanii znów odżył, odzyskał świeżość i ostrość dowcipu. ‘Vicky Christina Barcelona’ to komedia jak na Allena zaskakująca.
Z drugiej strony trzeba przyznać, że reżyser prezentuje nam historię wyeksploatowaną już z każdego możliwego potencjału – wakacyjny romans. Jednak u reżysera geniusza, każda najbanalniejsza i mało oryginalna opowieść zyskuje emocjonalną głębię.

Tak jest w przypadku ‘Vicky Cristina Barcelona’. Film opowiada historię dwóch przyjaciółek spędzających wakacje w Barcelonie. Vicky (Rebecca Hall) i Cristinę (Scarlett Johansson), poznajemy dzięki wszechwiedzącemu narratorowi, który komentuje ich poczynania i osobiste dylematy. Już na wstępie dowiadujemy się, że przyjaciółki różni niemal wszystko: to, co Vicky uważa za najważniejsze, dla Cristiny ważne bynajmniej nie jest i vice versa. Vicky zaręczyła się z nudnym i prozaicznym do granic możliwości Dougiem. Cristina właśnie zerwała z chłopakiem i potrzebuje odmiany. Życie pierwszej jest uporządkowane i banalne, druga z kolei jest otwarta na nowe doświadczenia, wciąż poszukuje czegoś nowego. Gdy zatem zjawi się przystojny Hiszpan, malarz Juan (Javier Bardem), i zaproponuje im wspólny weekend, Vicky, oczywiście, będzie zgorszona i oburzona, podczas gdy Cristina z propozycji ochoczo skorzysta.
Ble, ble, ble. Nic odkrywczego i bardziej ekscytującego się nie dzieje. Scarlett Johansson jak zwykle pociągająca, a partneruje jej kompletne przeciwieństwo, w postaci oziębłej i pragmatycznej brunetki.

Nagle cała historia nabiera rumieńców i decybeli, kiedy na scenę wkracza Penelopa Cruz. Iberyjska gwiazda gra Marię Ellenę, byłą żonę Juana Antonia i tym swoim epizodycznym występem staje się niekwestionowaną królową całego filmu. Wszystkie nagrody filmowe są w pełni zasłużone. Hiszpańska piękność dominuje w każdej scenie, gdziekolwiek się pojawi. Kradnie show i aplauz pozostały aktorom. I choć film jest doskonale wyważony, tak jak tylko Woody Allen mógł połączyć satyrę, dramat i komedię z błyskotliwymi dialogami, to mimo wszystko ten obraz byłby nie zauważalny, gdyby nie rewelacyjna kreacja Cruz.

W jednym zdaniu, ostatnie dziecko nowojorskiego reżysera to przede wszystkim wybitny koncert aktorski, w którym trudno znaleźć słabsze sceny. W drugim zdaniu, każda kobieta utożsami swoje serce w neurotycznej i pełnej pasji Marii Ellenie. A po trzecie – nic dodać, nic ująć w tej mistrzowskiej reżyserii, którą zepsuć może jedynie złe tłumaczenie dialogów w najnowszym wydaniu DVD.