Pora umierać
Time to die  (2007)

Film o miłości życia i zrozumieniu fenomenu śmierci. Ta dowcipna, poetycka opowieść o żwawej staruszce, która za wszelką cenę chce pozostać w domu, który pokochała, idealnie wpisuje się w świat wszystkich „niemożliwych” bohaterów Doroty Kędzierzawskiej.

Spotkanie z kinem Kędzierzawskiej jest, jak zawsze, lekcją pokory dla innych naszych twórców. Bezpłatną lekcją w szkole mistrzowskiej. Jej kino to nie tylko własny, z nikim niepodrabialny styl, to także absolutne zawodowstwo. Czarno-białe zdjęcia Arthura Reinharta dopowiadają kolorowe emocje, każdy kadr jest pięknie zakomponowały i zmontowany, każda scena perfekcyjnie udźwiękowiona, wszystkie, nawet najmniejsze role, znakomicie zagrane. I to naprawdę jest polskie kino. Nie do wiary.

Tajemnica sukcesu kryje się w autorskiej konsekwencji i bezkompromisowości. (…) Kędzierzawska z anonimowego tłumu zawsze wybiera osobę, której nikt nie zauważa. Smutną, szarą, przeciętną albo biedną. Uwzniośla tę szarość, uszlachetnia cierpienie albo udowadnia, że małoletni bohaterowie kochają jak dorośli. (…)W autorskim kinie Doroty Kędzierzawskiej maleńka duszyczka zyskuje jednak niezwykłą oprawę. Skupione, precyzyjne kadry stałego współpracownika reżyserki, operatora i montażysty Arthura Reinharta, zaglądają w głąb: fotografują emocje, lęki i wzruszenia, a Kędzierzawska nie pozwala bohaterom na klęskę. Daje nadzieję. Że wrażliwość w końcu zwycięży. Łzy zapracują na śmiech. A stare dłonie Anieli znowu będą młode. Zaczarują wiosnę. Na życie.