Wyspa tajemnic

Więzień wyspy doktora Moreau - Łukasz Szulc

Martin Scorsese ostatnio kręci coraz lepsze filmy. Nie licząc jego wcześniejszych produkcji - po interesującym „Aviatorze”, niezłej „Infiltracji”, nadszedł czas dla genialnej (nie boję się użyć tego określenia) „Wyspy Tajemnic”. Jest to znakomity psychodeliczny dreszczowiec, który ogląda się jednym tchem. Utrzymany w niepokojącym klimacie „Drabiny Jakubowej” Adriana Lyne’a, nie ustępuje w niczym głośnej, nakręconej później „Infiltracji” Christophera Nolana.

Czekając na arcydzieło - Tomasz Pstrągowski/Komiksomania.pl

Sama historia nie jest szczególnie świeża. Tego, jak potoczą się losy Danielsa można domyślić się na długo przed, obowiązkowym ostatnio w kinie, Wielkim Zwrotem Akcji™. Na szczęście Scorsese umiejętnie prowadzi intrygę.

Obłędna manipulacja - Piotr Pluciński

Tym razem Scorsese poszedł na całość: "Wyspa tajemnic" nie czerpie już ze stylistycznych odnośników, a jednym z nich po prostu się staje. W tym hołdowaniu klasyce nie ma bowiem żadnego uniżenia, tylko prowokująca samoświadomość

Martin Scorsese, znany ze swojej miłości do dawnego kina, potrafi bawić się konwencjami. Ale "Wyspa tajemnic" to coś więcej niż tylko hołd dla obrazów sprzed lat. Z czasem bowiem ten thriller przeradza się w opowieść o chorym umyśle.

W filmie widać przebłyski geniuszu - choćby w snach głównego bohatera o zmarłej tragicznie żonie (Michelle Williams) albo scenach rozgrywających się w tajemniczym bloku C. Atmosfera jest na tyle sugestywna, że film mimo wszystko wżera się w pamięć.