Droga (2009)

"Daleka jest droga do Tipperary" - tak brzmi tytuł angielskiej piosenki wojskowej, popularnej w czasie I wojny światowej. W przenośni słowa te oznaczają długą drogę do kresu trudów, do celu. W przemierzanie jakiejkolwiek drogi zawsze jest wpisany wysiłek. Ale najbardziej mozolną wędrówką jest ta, której koniec jest jedynie mgliście zarysowany; co do której nie mamy pewności, że po jej przebyciu znajdziemy spokojną przystań. Tak właśnie wędrują bohaterowie filmu "Droga", wyreżyserowanego przez Johna Hillcoata - ojciec i syn. "Każdy dzień to kłamstwo. Ale powoli umieram i to nie jest kłamstwo" - z całą świadomością swojego beznadziejnego położenia, mówi ojciec. Mają jedynie siebie i tlącą się nikłym płomieniem nadzieję na przeżycie kolejnego dnia.

„Nastąpił długi błysk, a potem seria wstrząsów”. Film przedstawia Ziemię kilka lat po katastrofie. Zniszczona została fauna i flora, większość ludzkiej populacji zginęła. Nieliczni ocaleli. Widzimy ojca i syna, którzy każdego dnia podejmują trud walki z głodem, hordami kanibali, zimnem i przygnębiającą aurą świata, który nastał po katastrofie. Ich podróż przepleciona jest wspomnieniami z poprzedniego – szczęśliwego – życia. Sceny ukazujące reminiscencje bohaterów to jedyne nasycone kolorami kadry.

Z kolei sceny dziejące się w obumierającym, a właściwie już umarłym świecie, mają barwę zdjęć stylizowanych na fotografie retro. Ich tonacja jest tak chłodna, iż niemal czujemy fizyczny i psychiczny ból bohaterów. Film jest wizualnym mistrzostwem.

Przed apokalipsą byli kochającą się rodziną. Po paru latach zmagania się z nowym światem, matka wybrała śmierć z własnych rąk. Kolejna tragedia, tym razem w wymiarze indywidualnym. Koniec mikroświata. Jak żyć, gdy dotychczasowe wartości uległy zburzeniu? Ojciec i dziecko wyruszają w tytułową drogę, w której pełno cierpienia. Mordowanie ludzi dla pokarmu stało się...

Katarzyna Włodarczyk