Jeż Jerzy: The Movie  (2010)

Jurek na dvd w wielkim stylu [DVD] - Piotr Pluciński

Żyje w świecie, który dzisiaj jest już trochę przeterminowany (komiks żywił się rzeczywistością lat dziewięćdziesiątych): walczy z osiedlowymi skinheadami, unika wzroku moherowych babć, a wolne chwile spędza na ławce pod blokiem. Jednocześnie jednak jest to codzienność bardzo współczesna. Pomazane sprejem mury stoją w sąsiedztwie Pałacu Kultury, a meliniarskie biby niewiele się różnią od tzw. imprez kulturalnych. Oto Polska w pigułce.

Najlepsza polska komedia od czasów ''Ciacha'' - Tomasz Pstrągowski (komiksomania.pl)

Jeż Jerzy, jeden z niewielu kultowych bohaterów polskiej popkultury, upadł na dno. Nie dlatego, że dwóch przygłupich skinheadów pobiło go, związało i wrzuciło do Wisły, a dlatego, że podjął wyzwanie "Włatców Móch" i stanął w konkursie na najbardziej obrzydliwy film animowany wyprodukowany w naszym kraju. Rozczarowanie jest tym większe, że od strony formalnej to prawdziwa perełka. Trudno zrozumieć, dlaczego Rafał Skarżycki (scenarzysta) swoją opowieść sprowadził do poziomu rynsztoku, a następnie utopił w kloacznych gagach i dowcipach o pierdzeniu. Bo o tym w zasadzie jest jego scenariusz. Jerzy jest postacią drugoplanową, najważniejszy jest jego klon - obrzydliwy, zmutowany potwór zdobywający niesamowitą popularność dzięki wulgarnym filmikom. Pod nieobecność Jerzego, Klon pokazuje światu dwa palce, puszcza gazy wszystkimi otworami ciała, swego płonącego penisa gasi puszczając na niego pawia, a w finale występuje umorusany w odchodach.

To mój rap, to moja rzeczywistość - Marcin Chmielewski

W końcu jest! Po trzech latach ciężkiej pracy, zespół zapaleńców (przy filmie pracowało kilkanaście osób, podczas gdy normą jest… kilkaset) oddaje w nasze ręce adaptację jednego z najpopularniejszych polskich komiksów ostatniego dziesięciolecia, „Jeża Jerzego”. I nie jest to zwykły skok na kasę. Filmowe przygody kolczastego lekkoducha są idealnym przedłużeniem tych z kart komiksu. Nie ma tu żadnych hamulców, ograniczeń. Nie ma zmiłuj. Przy filmie pracowali autorzy „Jeża…”, Rafał Skarżycki i Tomasz Leśniak. Widać to na każdym kroku. Kreska jest prymitywna, bezlitosna, język wulgarny, a humor cierpki, bezpośredni. Skarżycki i Leśniak kontynuują szereg obserwacji dotyczących polskiego piekiełka. Śmieją się ze sprzedajnych polityków, kpią z ubogiej popkultury, wytykają fałsz i zakłamanie. Pośrodku tego bałaganu umieszczają tytułowego bohatera – bumelanta i cwaniaka, który nie stroni od kobiet i alkoholu, a jednocześnie zachowuje własną wrażliwość.