Projekt dziecko, czyli ojciec potrzebny od zaraz  (2010)

Jak czterech facetów „robi” dziecko - Sylwia Greń

Dwie myśli towarzyszyły mi kiedy w końcu ujrzałam ciemne tło, które oznajmiło mi zakończenie filmu „Projekt dziecko, czyli ojciec potrzebny od zaraz” w reżyserii Adama Dobrzyckiego. Po pierwsze - gdzie tu jest komedia? Zaśmiałam się niepewnie bodaj raz! Po drugie, dzięki Bogu już koniec. Straszne to dwie myśli, bo niestety świadczą o tym filmie naprawdę kiepsko, a ja osobiście bardzo żałuje, bo nastawiłam się na lekką KOMEDYJKĘ z małżeńskimi problemami i zabawnymi znajomymi (gejami), a w pamięci pozostało jedynie niezrozumienia dla reżysera oraz zawód z powodu posiadania w domu filmu na płycie DVD.

Zgon na pogrzebie - Piotr Pluciński

Są takie chwile w pracy każdego recenzenta, kiedy ręce same opadają, bezwiednie, beznamiętnie. Odpływają siły, a wynagrodzenie za tekst okazuje się zadośćuczynieniem niewystarczającym za doznane w trakcie seansu męki. Straconego czasu nikt mi przecież nie zwróci, zabitych umysłowym bezczynem szarych komórek nikt nie odda. Przepadły bezpowrotnie. Dawno już podobnego uczucia nie doznałem, bo zazwyczaj wychodzę z założenia, że z każdego, najgorszego nawet filmu można coś wynieść. Cokolwiek. "Projekt dziecko" to pierwszy od wielu miesięcy film, który zostawia mnie z niczym. Już zwiastun zapowiadał kłopoty, ale dopiero rozciągnięcie jego rubasznej, półamatorskiej struktury do pełnych 80 minut okazuje się prawdziwym problemem. Film to nie prezentacja w PowerPoincie, o czym debiutujący w fotelu reżyserskim Adam Dobrzycki wyraźnie zapomniał. Dzieło jego to poligon doświadczalny, który przypisać powinno się co najwyżej pośledniemu twórcy offowemu, w żadnym wypadku świadomemu autorowi (napisał dla Machulskiego scenariusz "Kołysanki") dysponującemu budżetem ponad miliona złotych. Kuleje tu montaż, oświetlenie planu, aktorstwo, reżyserii z prawdziwego zdarzenia również trudno się doszukać. Wstyd.