Jeszcze dalej niż Północ (2008)

Film „Jeszcze dalej niż Północ” trafił mi się niejako z ulicy. Miałam akurat dwie godziny wolne, a plakaty przyklejone w oknach i na drzwiach kina już z daleka krzyczały do mnie: „Zobacz komedię, którą obejrzał co czwarty Francuz!!!” oraz „Film, który zatopił Titanica”.

Francję lubię bardzo, Titanica trochę mniej, więc pomyślałam: „Czemu nie?” i choć zazwyczaj slogany reklamowe traktuję z odpowiednim dystansem, tym razem dałam im się skusić. I muszę powiedzieć, że przy „Jeszcze dalej niż Północ” spece od reklamy wcale nie musieli się wielce trudzić ani nic wyolbrzymiać. Wystarczy, że napisali prawdę, której potwierdzenie znajdujemy w samym filmie.

„Jeszcze dalej niż Północ” to znakomita i wywołująca salwy śmiechu komedia, która porywa nas swoim rytmem i na dwie godziny przenosi z Krakowa / Warszawy / Poznania czy innego miejsca w Polsce do Francji. Z tym, że Francja ma w tym filmie dwa oblicza: pożądane, ciepłe, kulturalne i zamożne czyli południe oraz spychane na margines, zimne, chamskie i biedne czyli północ. Tak przynajmniej swój kraj postrzegają Francuzi, oczywiście ci z południa.

Dany Boon, reżyser filmu, odtwórca roli listonosza Antoine’a, a jednocześnie Francuz, który wychował się na północy, chciał swoim filmem odkłamać mroczny i odstraszający wizerunek regionu Nord-pas-de-Calais, którego mieszkańcy mówią dziwnym dialektem określanym jako „Ch’tis”, jedzą niedobre jedzenie i mieszkają w nieczynnych kopalniach.

Główny trzon świetnego scenariusza nie ma w sobie nic odkrywczego, ale jak to mówią: diabeł tkwi w szczegółach. W znakomitym zestawieniu różnic, głównie językowych, w grze aktorów o ogromnych talentach komicznych, jak również w scenerii, którą daje urokliwe małe nadmorskie miasteczko.

Oto przeciętny Francuz, naczelnik poczty w jednej z miejscowości w Prowansji zostaje „zesłany” do pracy na północ kraju. Jego żona ze skłonnością do depresji nie może sobie pozwolić na tak dramatyczną przeprowadzkę, na dodatek…

Monika Wróblewska