Metro strachu
Taking of Pelham 123, The  (2009)

Szkoda (…), że tak naprawdę ogląda się to wszystko bez specjalnych emocji, bo i nie sposób oprzeć się wrażeniu, że to wszystko widzieliśmy już parędziesiąt, paręset razy. Średnie jest tu aktorstwo, scenariusz, a nawet, co się rzadko zdarza, efekty specjalne. Mimo to ogląda się to „patrzydełko” całkiem sympatycznie i jeśli akurat macie wolny wieczór, podobał się Wam „Plan doskonały”(to taki jego młodszy, nieco głupszy brat), to możecie śmiało wybrać się do kina.

Wiele bym dał za to, żeby ktoś powstrzymał nie tyle złoczyńcę, co kamerę, która wykonuje tu coś w rodzaju tańca św. Wita. Washington i Travolta robią, co mogą, to znaczy niewiele, ponieważ reżyser nie zostawia zbyt wiele miejsca na psychologiczny pojedynek między postaciami. Może reżyser liczy na to, że widz nie zauważy luźno dyndających wątków? A może po prostu nie panuje w pełni nad tą dyskotekową feerią na szynach, która zmierza do łatwo przewidywalnego końca?