Stan gry (2009)

Najnowszy obraz Kevina Mcdonalda jest bezsprzecznie filmowym nawiązaniem do takich dzieł jak „Raport Pelikana”, „Trzy dni Kondora” czy „Wszyscy ludzie prezydenta”. Te dość oczywiste skojarzenia sugerują dobitnie, że „Stan gry” to obraz, który nie żeruje na najniższych instynktach, nie angażuje dużej ilości krwi i nie odwołuje się do przemocy rodem z „Teksańskiej masakry”. A w miejsce przemocy czy walk mamy mocno skomplikowane i niejasne relacje łączące głównych bohaterów. I to dzięki tym relacjom otrzymujemy zaskakujący obraz pełen napięcia i emocji.

Te ostatnie wzbudza też mało już atrakcyjny fizycznie Russell Crowe. Jego mocno zarysowane piersi w duecie z tłustymi włosami powodują, że nawet bardzo pamiętliwe fanki, obraz przystojnego Russella mają już bardzo mętny. Jednak dla „Stanu gry” taki image aktora, to tyle co piersi u striptizerki, a więc zaplecze konieczne, by brawurowo odegrać swoją rolę. I to właśnie uczynił Crowe w filmie Kevina Mcdonalda. Gra tu postać reportera starej daty, któremu w udziale przypadło rozwikłanie czy opisanie zagadki dotyczącej śmierci dwóch osób. Ta sprawa zaczyna łączyć się ze sprawą jego przyjaciela – kongresmana, Don Kichota komitetu nadzorującego wydatki na obronę. Temu bowiem w tajemniczych okolicznościach ginie kochanka i asystentka w jednym. Sprawy nagle się łączą, a bieg wydarzeń komplikuje.

To niezwykle intrygujące dzieło Mcdonalda jest filmową wariacją serialu emitowanego kilka lat temu w BBC. Reżyser przez to oskarżany jest o wtórność, a filmowi zarzuca się niespójność i nielogiczność. Ja bym jednak optowała za wypukleniem sporej zalety takiego zabiegu. Bo oto dzięki temu film dysponuje kilkoma punktami kulminacyjnymi, które z jednej strony łączą się, a z drugiej powodują komplikację wydarzeń, dając nam na końcu zaskakujące rozwiązanie. Owszem jest to momentami trochę kryminalna „Moda na sukces”, ale gdy zobaczymy zakończenie, zabawa w kotka i myszkę jest nam zupełnie rekompensowana.

Ogla Strzyżewska