Dom zły (2008)

Polska patologia

Sylwia Greń

Pięć lat po kultowym już „Weselu” Wojciech Smarzowski raczy nas swoim nowym filmem, którym jest „Dom zły”. Trzeba przyznać, że trudno jest nie myśleć o tytułowym złym domu bez porównań obu produkcji reżysera. Czy to znaczy, że nowy film Smarzowskiego powtórzy sukces jego poprzedniego dziecka?

d-k-z-n

Dbałość o szczegóły, misterna walka o to aby każdy detal pierwszego, czy drugiego planu uwiarygadniał świat przedstawiony - to jest cecha Wojciecha Smarzowskiego jako reżysera, którą cenię najbardziej. Pan Smarzowski to obecnie jeden z najlepszych polskich reżyserów, twórca, który widzów traktuje serio, nie obraża - szokuje ale tak jak powinno szokować kino, jego filmy coś robią z widzem, nie pozostawiają go obojętnym - ta cecha odnosi się tak samo do jego poprzednich filmów jak i do "Domu złego". "Dom Zły" to świetny, brutalny, surowy film. Na dwóch płaszczyznach czasowych rozgrywają się w nim dramaty kilku bohaterów. Wizja lokalna w domu Zły staje się punktem wyjścia do opowiedzenia historii policjantów prowadzących śledztwo jak i przedstawienia wydarzeń, które owo śledztwo zapoczątkowały. Wszystko to w surowym zimowym klimacie podpartym ciężką PRLowską rzeczywistością. W tym filmie nie ma problemów z zachowaniem powagi, nawet śmiech wyraźnie cedzi się przez łzy. Polecam zdecydowanie miłośnikom mocnego kina. Odradzam szukającym w filmach oddechu i lekkiej rozrywki.

W "Domu złym" czuć autentyczną, reżyserską frajdę z podążania ścieżką fabuły, rozwijania wątków, zaplatania intrygi.

Smarzowski miesza konwencje, pozwala aby zbudowana na ekranie sytuacja rozwijała się samorzutnie, jakby tracił, a może nawet nie chciał mieć nad nią artystycznej kontroli. Groza sąsiaduje ze śmiechem, Smarzowski bez wahania zamienia tragedię w makabreskę.

Rewelacyjny.