The Box. Pułapka (2009)

Nieodwracalne

Piotr Pluciński

choć sam film łatwo określić mianem niedorzecznego, to już jego fabuła skutecznie wymyka się wszelkim klasyfikacjom. Błędem będzie ocenianie "Pułapki" po obsadzie, czy przypisywanie jej konkretnym gatunkom (Kelly uwielbia czerpać ze skrajnych konwencji, ale nigdy żadnej nie ulega).

Realizatorsko "The Box. Pułapka" jest jednak filmem precyzyjnym, Kelly podporządkowuje atmosferze niesamowitości ruch kamery, montaż, grę aktorską - stonowaną i spokojną, jakby jednak pozbawioną ducha. Przykuwają wzrok sceny zbiorowe, gdzie otumanieni przez niewiadomą siłę ludzie zachowują się jak twór posiadający wspólną świadomość, reagując w określonej chwili takim samym ruchem czy gestem.

Pierwsza połowa filmu, rozegrana w atmosferze egzystencjalnego niepokoju, jest arcydzielna - to zarówno narracyjny popis godny Hitchcocka, jak i mistrzostwo stylizacji (film nawiązuje do popularnego w latach 60. amerykańskiego serialu "Strefa mroku", a źródłowe opowiadanie Richarda Mathesona było kanwą jednego z jego odcinków).