Legion  (2010)

W tym roku nie było jeszcze na polskich ekranach filmu, którego autor z taką premedytacją marnowałby czas widza. Scott Stewart, pośledni twórca efektów specjalnych i producent, zadebiutował na dużym ekranie w sposób najgorszy z możliwych: bez przygotowania, bez respektu i bez pomysłu.

"Legion" z początku jeszcze sprawia wrażenie ubogiego kuzyna "Armii Boga", ale po chwili na pierwszy plan wysuwa się konotacja zupełnie inna - z "Atakiem na posterunek 13" (i to bynajmniej nie tym Carpentera). Fabuła jest tu podobnym pretekstem do niekończącej się rozróby, z tą różnicą, że przy jej konstrukcji autor przekroczył wszelkie dopuszczalne normy absurdu. Konia z rzędem temu, kto wyłapie choć połowę dziur logicznych!

Wbrew pozorom zadanie to niełatwe, bo uczciwą obserwację zakłócać będą nagłe napady śmiechu i zażenowania. "Legion" to wiązanka zabójcza. Wszechogarniająca powaga łączy się tu bezdenną głupotą, fatalne aktorstwo z kiepskimi efektami, a pośrodku całego tego bałaganu Paul Bettany trwa w napuszonej pozie miłosiernego anioła, który pokochał wyklętą przez Boga ludzkość. Jako upadły Michał jest nieznośny - rzuca szczeniackie spojrzenia, prawi drętwe komunały i upaja się ciężarem masywnych karabinów. W obliczu nacierającej apokalipsy jest niczym Rambo; w jednej chwili kładzie trupem hordę niegodziwców, w drugiej kontempluje ziemskie padoły.

Trzeba przyznać, że reżyser nie wysilił się, by całą tę chryję odpowiednio uwarunkować. Ot, jak głosi szczątkowy prolog, zmęczony i zawiedziony Bóg zsyła na ziemię Apokalipsę. Zamkniętą na stacji benzynowej pośrodku piasków Nowego Meksyku grupę wykolejeńców nawiedza więc plaga opanowanych przez demony ludzi-marionetek, wśród których nie zabrakło chodzącej po suficie staruszki, pałąkowatego lodziarza i zgrai żarłocznych punków. Szok? Zdziwienie? Szczątkowa psychologia? Nie ma tu dla nich miejsca, gdyż fabularny schemat "Legionu" ogranicza się do przekładańca dalece mniej skomplikowanego: grzanie pełnymi seriami do zastępów zombie-podobnych kreatur; nostalgia za niedocenionym żywotem; grzanie...; pojednawcze dyskursy.

W czerpaniu z najbardziej prymitywnych aspektów kina wysokobudżetowego Stewart jest bardziej konsekwentny od Rolanda Emmericha. Ochoczo korzysta ze sposobności bezkarnego ogłupiania, ale nie tylko. On usiłuje nas także edukować! Oto bowiem rodzaj ludzki sięgnął takiej beznadziei, że tylko wejrzenie wgłąb własnej duszy może zbawić ode złego. Pod warunkiem, że nosimy w sobie mesjanistyczny potencjał. W przeciwnym wypadku - zgiń, przepadnij!