Alicja w Krainie Czarów (2010)

'Alicja w Krainie Czarów', czyli o tym jak podłożono nam świnię

Sylwia Greń

Siadając do oglądania „Alicji” lepiej więc niczego nie oczekiwać. Warto też nie słuchać zdania innych i samemu przekonać się jaki jest film Burtona. Moja taktyka jest taka. Trzeba odrzucić myśli w stylu „to nierealne, to sen.” Należy się poddać tej opowieści, poczuć się częścią owej czarodziejskiej i tajemniczej krainy.

Niestety, egzystencjalno-filozoficzna powiastka przywołana została płytko i powierzchownie. "Alicja" Carrolla jest propozycją pewnych założeń, które możemy przyjąć w odniesieniu do rzeczywistości, wyobrażeń, według których możemy postępować, przyjętego świadomie scenariusza, który realizujemy podróżując przez życie. Jest skierowana do każdego z osobna, tymczasem Burton zrobił film dla wszystkich i dla nikogo - opium dla masowego widza.

A jednak widz ma prawo poczuć się równie oszukany jak Alicja, bo wszystko zostało już rozstrzygnięte na początku. Końcowej walki oczekujemy bez troski o jej wynik, gdyż wiadomo, że miecz, którym dysponuje Alicja, jest tak potężny, że gdy nadejdzie czas, sam będzie wiedział, co robić.