Alicja w Krainie Czarów  (2010)

'Alicja w Krainie Czarów', czyli o tym jak podłożono nam świnię

Sylwia Greń
09:25, 19 lipca 2010

Siadając do oglądania „Alicji” lepiej więc niczego nie oczekiwać. Warto też nie słuchać zdania innych i samemu przekonać się jaki jest film Burtona. Moja taktyka jest taka. Trzeba odrzucić myśli w stylu „to nierealne, to sen.” Należy się poddać tej opowieści, poczuć się częścią owej czarodziejskiej i tajemniczej krainy.

Alicja w Krainie Czarów

PiotrPlucinski
16:05, 31 maja 2010

Nowa "Alicja w krainie czarów" sprawdza się wybornie: oferuje świat rozbuchanej, naznaczonej nutą obłędu fantazji, konstelację ulubionych epizodystów (Bonham-Carter, Spall, Rickman), szczyptę czarnego humoru, a wreszcie kolejne dziwniejsze-od-poprzedniego wcielenie bożyszcza nastolatek, Johnny'ego Deppa. Dlaczego więc ten całkiem zręczny i w gruncie rzeczy autonomiczny kolaż nie emocjonuje, nie angażuje? Za sukcesem najlepszych filmów Burtona ZAWSZE stał bohater. Wystarczy przypomnieć sobie Edwarda Nożycorękiego, Eda Wooda, Ichaboda Crane'a, a nawet Vincenta z pamiętnej krótkometrażówki sprzed lat. Ich wewnętrzne rozdarcie i wyraźnie dookreślona emocjonalność nie pozwalały zatriumfować perfekcyjnej składni świata, po którym przyszło im się poruszać. Alicja traci tę kontrolę zanim jeszcze połknie ją królicza nora. Od samego początku jest tylko dekoracją, dodatkiem, który można z pełną dowolnością wkomponować w hałaśliwą panoramę Krainy Czarów.