Książę Persji: Piaski czasu (2009)

"Książę Persji" spodoba się wszystkim graczom. Jest to chyba pierwszy film na podstawie gry wideo, który nie niszczy materiału wyjściowego, udanie przemyca charakterystyczne elementy i nie odrzuca na pierwszy rzut oka. Co nie najlepiej świadczy o wcześniejszych próbach ekranizacji gier, bo "Książe Persji: Piaski czasu" to produkcja po prostu średnia, ulatująca z głowy tuż po seansie. Czyżby Jerry Bruckheimer stracił swój złoty dotyk?

Głównym bohaterem filmu jest Dastan, książę potężnej Persji, niegdyś przygarnięty z ulicy przez króla wzruszonego aktem dziecięcej odwagi. Dastan pomaga dwóm braciom i wujowi Nazirowi w ataku na święte miasto Alamut, które podobno ukrywa broń przeznaczoną dla przeciwników Persji. Szybko się okazuje, że arsenał nie istnieje, a prawdziwym celem ataku jest potężny sztylet, którego użycie cofa czas o minutę. Wrobiony w morderstwo własnego ojca Dastan musi uciekać przed przyszywanymi braćmi i armią. Zabiera się z nim piękna Tamina, księżniczka Alamut, zdeterminowana, aby bronić magicznej broni przed siłami zła. Tak zaczyna się podróż, która musi się skończyć miłością na całe życiem i happy endem. Aha, i ratują przy okazji świat przed gniewem bogów.

"Książę Persji" to nie "Piraci z Karaibów", a Jake Gyllenhaal to nie Johnny Depp. Kowboj z "Tajemnicy Brokeback Mountain" mocno przypakował tak, że najpierw widzimy potężne ramiona, szeroką szyję, a dopiero później chłopięcą twarz. Trudno dostrzec aktora pod całą tą górą mięśni. Książę ma urok chłopca stajennego i takiż mniej więcej intelekt. Z łatwością manipuluje nim wuj Nizam, którego gra Ben Kingsley. Najważniejszym narzędziem aktorskim Sir Kinglseya w "Księciu Persji" jest złowrogie spojrzenie, podkreślone mocno przez grubą czarną kredkę. Przez to Nizam przypomina wyjątkowo złego Jafara z animowanego "Alladyna". Na ich tle wyjątkowo dobrze wypada Gemma Arterton. Jej postać, księżniczka Tamina, jest oczywiście uroczo irytująca i na tyle piękna, że przymknąć można oko na słabe, podręcznikowe dialogi.

Niestety zespół wspomagający głównych aktorów nie podołał zadaniu. Szczególnie irytujący jest Alfred Molina w roli starożytnego "biznesmena" Amara organizującego wyścigi strusi. Element komiczny raczej w "Księciu Persji" irytuje, niż rozśmiesza. No i raz jeszcze dowiadujemy się, że jeśli już mieszkańcy Persji mówią po angielsku, to z brytyjskim akcentem wprost z Oxfordu. Film może popisać się za to pięknymi zdjęciami i scenografią. Wygląda najlepiej szczególnie wtedy, kiedy zamiast efektów specjalnych prezentuje nam prawdziwą pustynię. Wnętrza są odpowiednio arabskie, za to stroje, wzorowane na ubraniach postaci z gier, egzotyczne i przyciągające wzrok (szczególnie garderoba Taminy).

Niestety nie można powiedzieć tego samego o montażu. Może ktoś powinien uświadomić twórcom "Księcia Persji", że Dastan to nie Bourne, a miecze to nie pistolety. Zrealizowane właśnie w takiej rwanej, szybkiej konwencji sceny potyczek są raczej irytujące niż widowiskowe. A do tego jakiś geniusz zastosował jeszcze dziwne filtry w scenach przedstawiających mrocznych przeciwników i żeby było jeszcze lepiej, w losowych momentach dołożył efekt slow motion.

Dzięki temu "Księcia Persji" wcale nie ogląda się jako wysokobudżetowej produkcji Jerry'ego Bruckheimera, ale jak film akcji, który usilnie stara się zatuszować swoje braki, niebezpiecznie zbliżając się do poziomu "Xeny wojowniczej księżczniczki". W kategorii superprodukcji przygodowej przegrywa niestety nawet ze średnim, ocenionym przez nas na zaledwie 6 "Iron Manem 2". A wystarczyło zrobić "Piratów z Karaibów" w piaskownicy.

Michał Piwowarczyk