Piotr Pluciński
Jaki film nakręcił Roman Polański? W wyniku niespodziewanego szumu medialnego wokół jego osoby, trudno stwierdzić to definitywnie. Jeśli pokusić się o interpretację "Autora widmo" w kontekście bieżących wydarzeń, otrzymamy intrygujący apel o powściągliwość osądów. Jednak już w oderwaniu od przymusowego aresztu domowego i oskarżeń o pedofilię, jego film staje się przede wszystkim zgrabnie skonstruowanym thrillerem politycznym, których wokół nie brakuje. I tylko jeden element sugeruje, by zwrócić się ku filmowi Polańskiego właśnie, aniżeli pokochać, dajmy na to, "International" Toma Tykwera. Autorska perspektywa. "Autor Widmo" może i różni się formą od sztandarowych dokonań Polańskiego: "Dziecka Rosemary" czy "Lokatora", może nie ma ich tempa i siły oddziaływania, ale nawet przez chwilę nie pozostaje wyblakłą kalką spopularyzowanej konwencji. Duch reżysera jest tu cały czas obecny, nadaje intrydze charakteru, skutecznie mnożąc odautorskie elementy. I to mimo, iż Polański nie uczestniczył bezpośrednio w etapie postprodukcji. Diabeł jednak tkwi w szczegółach: szarzyźnie jesiennego nieba, napiętych twarzach aktorów, elementach absurdu czy ścieżce dźwiękowej tak bardzo usiłującej zbagatelizować powagę zdarzeń, iż te pokrywa w końcu druzgocąca nerwowość.
Jacek Rakowiecki, Film
Polański zrobił film zdecydowanie bardziej psychologiczny i polityczny niż sensacyjny. Film, który nawet w znakomitych zdjęciach Pawła Edelmana nie zaleca się cukierkową urodą świata znanych i bogatych ludzi, bo dzieje się pod wciąż zachmurzonym niebem, z którego co chwila spadają hektolitry wody.
Andrzej Kołodyński, Kino
Gatunkowa konwencja należy już może do przeszłości kina, ma znane reguły, ale Polański potrafi przekraczać je tak, że odkrywa wciąż coś nowego. Z dreszczem.
oficjalnym patronem filmu na DVD 
