Bazyl. Człowiek z kulą w głowie (2009)

Człowiek, który pokrył Francję zielenią powrócił! Jean-Pierre Jeunet, autor m.in. "Miasta zaginionych dzieci", "Amelii" i "Bardzo długich zaręczyn" raz jeszcze przefiltrował otaczającą go rzeczywistość na baśniową, zaprawioną steampunkiem modłę. "Bazyl..." to triumf estetycznej precyzji - kadry po brzegi wypełnione są scenograficznym przepychem, a kamera krąży pomiędzy scenami z chirurgiczną precyzją. Styl francuskiego reżysera został tym samym doprowadzony do perfekcji.

Czy to dobrze? Cóż, wydaje się, że wcześniej, nawet w przypadku ugładzonych "...zaręczyn", charakter jego filmów nie był do końca określony, częściej ulegał anarchizującym zapędom. Tutaj tej nieprzewidywalności wyraźnie brakuje. Losy Bazyla, człowieka rannego w głowę w przypadkowej strzelaninie, motywuje ekspozycja stylu. Ni mniej, ni więcej. Grający tytułowego nieszczęśnika Dany Boon niewiele ma do powiedzenia przy konstrukcji swej postaci, bo niespecjalnie się ona w insecenizacyjnym przepychu liczy.

Jeunet nie stara się nawet fabuły komplikować - główny bohater pragnie zemścić się na producencie broni, z której został postrzelony. Tyle. Na drodze do spełnienia, uzupełnianej rzecz jasna ironicznym pacyfizmem, Bazyl natrafi na całą galerię typowych dla Jeuneta postaci, których jedynym zadaniem będzie ubarwianie krajborazu. Pozostaje pytanie co z bohaterem? Na próżno u Bazyla szukać cech Amelii, ale i wielu innych głównych postaci z jego filmów, czyli przebojowości i uroku. Artyzm przytłacza wszystko.

Marcin Chmielewski