Bruce Willis (Frank Moses)

Bruce Willis pokazał podczas swojej kariery, że jest w stanie zagrać każdą rolę. Był bokserem w Pulp Fiction Quentina Tarantino (zdobywca Złotej Palmy w Cannes w 1994 roku), flirtującym przedsiębiorcą w Naiwniaku Roberta Bentona, heroicznym podróżnikiem w czasie w 12 małpach Terry’ego Gilliama, weteranem wojennym z wietnamską traumą w Na wrogiej ziemi Normana Jewisona, współczującym psychologiem dziecięcym w nominowanym do Oscara Szóstym zmyśle M. Night Shyamalana (za ten film zdobył People’s Choice Award) oraz detektywem Johnem McClane’em w kwadrylogii Szklanej Pułapki.

Po prestiżowych studiach teatralnych w Montclair State College grał w kilku sztukach oraz niezliczonych reklamach telewizyjnych, zanim otrzymał główną rolę w Fool for Love, sztuce scenicznej Sama Sheparda, która zaliczyła 100 przedstawień na off-Broadwayu.

Jego przełomem była jednak rola detektywa Davida Addisona w serialu telewizyjnym Na wariackich papierach, która przyniosła mu międzynarodowy rozgłos oraz kilka nagród, w tym Emmy i Złotego Globa. W walce o nią pokonał trzy tysiące kandydatów. W tym samym czasie zadebiutował na dużym ekranie w Randce w ciemno, komedii romantycznej Blake’a Edwardsa z Kim Basinger w roli głównej. W 1988 roku zagrał w pierwszej Szklanej pułapce, hicie kasowym, który na wiele lat stał się jego aktorską wizytówką. Powtórzył rolę Johna McClane’a trzy razy.

Pracował z wieloma znamienitymi reżyserami, między innymi z Robertem Zemeckisem (Ze śmiercią jej do twarzy), Barrym Levinsonem (Włamanie na śniadanie), Robertem Rodriguezem (Sin City – Miasto grzechu) czy Lukiem Bessonem (Piąty element). Podkładał głos sarkastycznemu niemowlakowi Mikeyowi w dwóch częściach I kto to mówi oraz w animacjach Skok przez płot oraz Rugratsy szaleją. Ostatnio można go było zobaczyć w komedii akcji Fujary na tropie w reżyserii Kevina Smitha.

Willis wyprodukował również Osaczonego i Jak ugryźć 10 milionów, był także producentem wykonawczym na planie Śniadania mistrzów na podstawie bestselleru Kurta Vonneguta. Wraz z bratem Davidem oraz wspólnikiem Stephenem Eadsem założyli firmę produkcyjną Willis Brothers Films, z siedzibą w Los Angeles.

Również w teatrze trzyma rękę na pulsie. W 1997 pomógł założyć A Company of Fools, niekomercyjną trupę teatralną dedykowaną rozwojowi teatru w Wood River Valley w Idaho oraz w całych Stanach Zjednoczonych. Wystąpił oraz wyreżyserował adaptację sceniczną czarnej komedii True West Sama Sheparda, która opowiada o trudnych relacjach pomiędzy dwoma braćmi i została zadedykowana zmarłemu bratu Willisa, Robertowi.

Willis święci również sukcesy jako muzyk. W 1986 roku wydał w Motown album The Return of Bruno, który zdobył później status platynowej płyty. Trzy lata później nagrał drugą płytę If It Don’t Kill You, It Just Makes You Stronger, a w 2002 roku wyjechał wraz ze swoją grupą Bruce Willis and The Blues Band na klubowe tournee po Stanach Zjednoczonych. Grali również w Iraku dla amerykańskich żołnierzy.

Morgan Freeman (Joe Matheson)

Zdobywca Oscara, jeden z najbardziej rozpoznawanych aktorów dzisiejszego kina. Występował w wielu pamiętnych klasykach, a obecnie znajduje się na dziesiątym miejscu w rankingu aktorów, których filmy były największymi sukcesami komercyjnymi – jego obrazy zarobiły już na całym świecie ponad trzy miliardy dolarów. Bez względu na to czy rola wymaga wielkiej powagi lub figlarnego uśmiechu, przymrużenia oka czy też zagrania człowieka zmęczonego życiem, lecz ciągle walczącego ze światem, Freeman zawsze sobie z nią radzi. Sięga w głąb swoich postaci i wypełnia je godnością i subtelnością, dzięki czemu wykreował kilku kultowych bohaterów kina.

Zaczynał swoją karierę aktorską na off-Broadwayu w sztukach The Niggerlovers oraz afroamerykańskiej wersji Hello Dolly. Później przeszedł do telewizji. Wiele osób pamięta go bardzo dobrze z klasyka Children’s Television Workshop The Electric Company. Dosyć szybko zaczął grywać pamiętne role na dużym ekranie – Coriolanus (1979), Attaca (1980), Więzień Brubaker (1980), Naoczny świadek (1981) oraz Death of a Prophet (1981). Występ w sztuce The Mighty Gents w 1978 roku przyniósł mu szereg nagród, w tym nominację do prestiżowej Tony. W 1987 roku zagrał Hoke’a Colburna w sztuce Wożąc Panią Daisy, rolę, którą dwa lata później powtórzył w filmie Bruce’a Beresforda, zdobywając drugą nominację do Oscara (pierwsza za Cwaniaka z 1987 roku). W tym samym roku zagrał w Chwale Edwarda Zwicka, epickiej opowieści o wyzwolonych niewolnikach, którzy walczyli w Wojnie Secesyjnej.

Powoli zdobywał reputację aktora, który potrafi zagrać wszystko. Kolejne role w Robin Hoodzie: Księciu złodziei oraz Bez przebaczenia wyniosły jego karierę na aktorskie wyżyny. Za Skazanych na Shawshank otrzymał kolejną nominację do Oscara, a Siedem (1995), Kolekcjoner (1997) oraz Amistad (1997) utwierdziły jego klasę. W 2000 Freeman pokazał swoją vis comica w czarnej komedii Siostra Betty.

Pod koniec lat 90. Freeman zaczął szukać nowych wyzwań i założył własną firmę produkcyjną, Revelations Entertainment. Pierwszym wyprodukowanym przez nią filmem był Bunt w 1999 roku. Kolejne występy w filmach Suma wszystkich strachów oraz Bruce Wszechmogący potwierdziły jego aktorskie umiejętności, a w 2005 roku zagrał po raz kolejny zagrał u Clinta Eastwooda w Za wszelką cenę, zdobywając upragnionego Oscara (w kategorii Najlepszy Aktor Drugoplanowy).

Kontynuując pasmo komercyjnych sukcesów, dołączył do obsady blockbusterów Christophera Nolana – Batman – Początek i Mroczny rycerz, a także zagrał wraz z Jackiem Nicholsonem w Choć goni nas czas. Posiadając tak niesamowity głos, wystąpił również w roli narratora w dwóch Oscarowych dokumentach – Długiej drodze do domu (1997) oraz Marszu pingwinów (2005).

W wolnym czasie uwielbia wypływać w morze i latać, niedawno zdobył licencję prywatnego pilota. Kocha bluesa i posiada klub Ground Zero w Clarksville w stanie Mississippi, miejscu narodzin bluesa. W 1973 roku pomagał założyć Frank Silvera Writers’ Workshop, którego obecnie już 37. sezon wspomaga scenopisarskie umiejętności współczesnych i przyszłych pokoleń. Jest członkiem zarządu Earth Biofuels, firmy promującej używanie czystych paliw w Ameryce. Wspomaga także artystów południowoamerykańskich oraz kampanię na rzecz edukacji kobiet.