Dziewczyna z tatuażem
Girl with the Dragon Tattoo, The  (2011)

Reżyser, który stroni od polityki - Tomasz Pstrągowski - komiksomania.pl

Mikael Blomkvist (Daniel Craig), dziennikarz magazynu "Millenium", przegrywa proces z bohaterem jednego ze swoich artykułów. Pozbawiony pieniędzy przyjmuje ofertę wpływowego przedsiębiorcy, Henrika Vangera (Christopher Plummer), by przeprowadzić śledztwo w sprawie zaginięcia wnuczki jego brata. Sprawa jest o tyle nietypowa, że 16-letnia Hariett zaginęła (lub została zamordowana) 40 lat temu na należącej do Vangerów wyspie odciętej od świata, a jedynymi podejrzanymi są członkowie rodziny. Blomkvistowi pomaga Lisabeth Salander (Rooney Mara), nastroszona outsiderka, genialna hakerka i researcherka, a po godzinach nieprzystosowana, biseksualna punkówa żyjąca pod opieką sadystycznego kuratora sądowego. Trudno sobie wyobrazić lepszego kandydata do zekranizowania mrocznych kryminałów Stiega Larssona. David Fincher swoją karierę zbudował przecież na przygnębiających i brutalnych filmach, w których pozbawieni nadziei bohaterowie musieli mierzyć się z okrucieństwem rzeczywistości ("Azyl", "Gra", "Fight Club", "Siedem", "Zodiak", w pewnym sensie nawet "Obcy 3"). Niestety, tym razem wizjonera pokonał profesjonalista i "Dziewczyna z tatuażem" to przede wszystkim dobrze skręcony kryminał.

Dirty Piercing - Katarzyna Kasperska

David Fincher, jeden z najznakomitszych reżyserów naszych czasów, postanowił zaprezentować światu swoją wizję „Dziewczyny z tatuażem”. Czy fanom doskonałej powieści kryminalnej, autorstwa Stiega Larssona, spodoba się amerykańska Lisabeth Salander? Niestety w tej kwestii zdania będą podzielone. Nie bacząc na tę początkową kontrowersję, należy pamiętać, iż nazwisko samego reżysera jest już gwarantem wysokiej jakości prezentowanej historii made in Sweden. Co do tego nikt od początku nie miał wątpliwości. Twórca tak wybitnych filmów jak „Podziemny krąg” czy „Gra” z pewnością wydobędzie z kart trylogii „Millenium” najbardziej makabryczne oraz intrygujące aspekty składające się na charakterystykę owej mrocznej historii. Jednak, czy to wystarczy?

Tatuaż zmywalny - Anna Tatarska

Wzbudzająca kontrowersje decyzja o obsadzeniu Rooney Mary w roli Lisbeth Salander okazała się strzałem w dziesiątkę. Ze swoją dziecięca aparycją, pewnego rodzaju rozczulającą chłopięcością, Amerykanka jest znacznie bliższa literackiemu pierwowzorowi niż znana z duńskiej wersji Noomi Rapace. W produkcji z 2009 Szwedka zagrała doskonale, ale jej Salander była zbyt zmysłowa, dojrzała. Mara jest na ekranie intelektualnym cyborgiem z komputerową pamięcią i zmysłem obserwacji; jednocześnie w punkt wygrywa seksualną nieadekwatność Salander wynikającą z pomieszania traumy, wściekłości i strachu. Udaje jej się grać na przekór oczywistej stylizacji; styliści, niezrażeni potencjałem dosłowności, wdrukowanym w naturę filmu, uczynili bowiem z Lisbeth emo-królową, daleką kuzynkę wokalisty Tokio Hotel. Sugestia Finchera, by aktorzy mówili z lekko „skandynawskim” akcentem sprawnie kryje i wybija jednocześnie specyficzną wadę wymowy jaką ma aktorka; delikatne seplenienie i jej matowy, spokojny głos przydają postaci niewinności. Jej gra wypełnia ekranową rzeczywistość niepokojem – elementem niezbędnym w każdym dobrym kryminale.