Poznasz przystojnego bruneta
You Will Meet a Tall Dark Stranger  (2010)

Nieznajomi są zawsze piękniejsi [DVD] - Łukasz Szulc

Woody Allen znany jest ze swojego niezwykłego zmysłu obserwacyjnego, przenikającego na wskroś ludzi i ich problemy, zarówno te przyziemne, jak i wzniosłe. Ta umiejętność stanowi dla niego niewyczerpane źródło inspiracji, dzięki czemu jego filmy są uniwersalne, a z jego bohaterami łatwo można się utożsamiać. Reżyser ukazuje jednak rzeczywistość w bardzo krzywym zwierciadle, a swoim postaciom nie szczędzi ironii. „Poznasz przystojnego bruneta” jest tego idealnym przykładem, bo to właśnie typowy „Allenowski” film, w którym pod płaszczykiem komedii romantycznej, skądinąd prześmiesznej, kryje się drugi dno. W bardzo zręczny sposób Woody Allen łączy lekkość komedii z egzystencjalnymi rozterkami rodem z Szekspira (nieprzypadkowe są w filmie cytaty chociażby z „Makbeta”), tak więc z całą konsekwencją jego film można nazwać komedią ludzkich namiętności

Poznasz przystojnego bruneta, czyli zawartość Allena w Allenie - Anna Tatarska

Sally (Naomi Watts) przeżywa małżeński kryzys; jej sfrustrowany swoją twórczą niemocą mąż Roy (Josh Brolin) miast pracować nad potomkiem, woli podglądać przez okno młodziutką sąsiadkę z naprzeciwka Dię (Freida Pinto). Osamotniona Sally idealizuje swojego szefa, właściciela galerii sztuki Grega (Antonio Banderas), jednak ten nie ma wobec niej romantycznych zamiarów. Matka bohaterki (Gemma Jones), niedawno „zamieniona” na młodszy, biuściasty model (Lucy Punch) przez poszukującego drugiej młodości męża Alfiego (Anthony Hopkins) rozpoczyna wizyty u wróżki, która poi ją whisky i wizjami optymistycznej przyszłości...

Brunet poranną porą... - Piotr Pluciński

Poznałem. W Cannes w 2010 roku. Czekałem na pokaz prasowy filmu Allena przez bitą godzinę w ulewnym deszczu, a rzeczony brunet z obsługi festiwalu roztoczył nad nami, przemokniętymi dziennikarzami, parasol o rozpiętości dobrego metra. Pomyślałem, że to nawet zabawne. Na film nie udało mi się jednak dostać, miejsca skończyły się na kilka osób przede mną. Później były jeszcze dwie okazje, obie niewykorzystane. Ścisk był niesamowity. Wszyscy chcieli „…bruneta” zobaczyć. Ach, gdybym wtedy wiedział… Nie owijając w bawełnę, Woody nakręcił jeden ze słabszych swoich filmów. Piszę to jako jego oddany, często bezkrytyczny, wielbiciel. Nakręcił film błahy, miałki, pozbawiony humoru i konfliktu z prawdziwego zdarzenia, co nie przytrafiło mu się… Ha, chyba nigdy.