American Beauty (1999)

Ten film, jak chyba żaden inny dotąd, obnaża obłudę i iluzoryczność wszystkich mitów amerykańskiego sukcesu. Tak hołubione wartości rodzinne czy kariera "od pucybuta do milionera" a także obowiązkowy uśmiech przyklejony do twarzy każdego "prawomyślnego" amerykanina, okazują się błyszczącą i kolorową przykrywką do pustego pudełka. Ale czy rzeczywiście pustego? Raczej przepełnionego osobistymi dramatami i niespełnionymi marzeniami. Bohaterowie jednak zdają się uważać, że tak po prostu musi być. Ale nie wszyscy - młodzi buntują się przeciwko tym schematom. Jane i Ricky swoim zachowaniem, nie obliczonym na poklask otoczenia, okazują jak bardzo mierzi ich obłuda świata, w którym żyją. Lester - głowny bohater filmu, także popadł w ten rutynowy korowód, ale w głębi duszy on również przeciwko niemu się buntuje. Spotkanie z młodziutką cheerleaderką, przyjaciółką jego córki, wyzwala jego najgłębsze tęsknoty i uświadamia pustkę jego życia. Scena, w której zwalnia się ze swojej firmy a następnie zatrudnia w fast foodzie jest jedną z najgenialniejszych, moim zdaniem, scen w tym filmie. Po raz pierwszy od wielu lat jest szczęśliwy, bo może być sobą i robić to na co naprawdę ma ochotę. Film mógłby nawet zakończyć się happy endem, bo wygląda na to, że i jego żona zrozumiała, co jest dla niej naprawdę ważne, a co uświadomił jej przelotny romans - że kiedyś była z Lesterem naprawdę szczęśliwa i mogliby zacząć od początku. Będąc szczerymi wobec siebie, napewno odzyskaliby też szacunek i miłość swojej córki. Nie było im to jednak dane. "Happy end" bowiem również jest iluzją.

witek