search
WSZYSTKO
tape

kamienie milowe
tape

1995 rola u Jana Jakuba Kolskiego w komedii „Szabla od komendanta”

1989 jedna z głównych ról w komedii Pawła Trzaski „Rififi po sześćdziesiątce” z Marianem Kociniakiem i Mieczysławem Czechowiczem

1985 występ w filmie sensacyjnym Włodzimierza Gołaszewskiego „Dłużnicy śmierci”


Wiesław Gołas

BIOGRAFIA TWÓRCY

Charakterystyczny aktor filmowy, teatralny i kabaretowy, jeden z najbardziej znanych i rozpoznawalnych aktorów polskich starszego pokolenia, który sympatię widzów zaskarbił sobie przede wszystkim dzięki udanym, komediowym występom w filmach Stanisława Barei, Jerzego Gruzy i Andrzeja Kondratiuka oraz dzięki działalności kabaretowej. Współzałożyciel znanego kabaretu „Koń”.

Wiesław Gołas urodził się 4 października 1930 roku w Kielcach. W czasie wojny, jeszcze jako dziecko był członkiem ruchu oporu i więzionym przez gestapo żołnierzem AK.

O wyborze zawodu aktora zadecydowała – jak sam twierdzi - chęć przeistaczania się w coraz to inne postaci, ale też bawienia ludzi, co przez lata kariery z powodzeniem udawało mu się realizować.

W 1954 roku ukończył warszawską PWST, niemal natychmiast wiążąc się na dwa lata z Teatrem Dolnośląskim, a w późniejszym okresie – z warszawskim Teatrem Dramatycznym (1955-85) i Polskim (1985-92).

Grał u Kazimierza Dejmka, Konrada Swinarskiego, Gustawa Holoubka, Jerzego Jarockiego i Andrzeja Łapickiego. W latach 1964-74 był członkiem kabaretu „Dudek”.

Debiutował w 1954 roku epizodyczną rolą w filmie „Pokolenie” Andrzeja Wajdy.

Przez czterdzieści lat kariery scenicznej i filmowej dał się poznać zarówno jako świetny aktor komediowy, jak i doskonały odtwórca ról dramatycznych.

Choć ma na swoim koncie występy pierwszoplanowe, z reguły grywał w znaczących epizodach i w rolach drugoplanowych.

Zaczynał od występów w filmach nie komediowych: w sensacyjnym „Cieniu” (1956) Jerzego Kawalerowicza, w historycznych „Szkicach węglem” (1956) Antoniego Bohdziewicza, sensacyjnym „Dezerterze” (1958) Witolda Lesiewicza.

W 1959 roku ponownie spotkał się z Wajdą na planie „Lotnej”, a w 1960 roku po raz pierwszy wystąpił u Stanisława Barei w komedii „Mąż swojej żony” oraz pojawił się w słynnym filmie Andrzeja Munka „Zezowate szczęście” z Bogumiłem Kobielą.

Niemal każdy rok niósł mniejszą lub większą rolę w jakiejś znaczącej produkcji: 1961 to tytułowa kreacja w „Ogniomistrzu Kaleniu” Ewy i Czesława Petelskich, 1962 – występ u Wojciecha Jerzego Hasa w „Jak być kochaną”, a 1963 – główna rola w komedii muzycznej „Żona dla Australijczyka” Barei.

Znany twórca komedii obsadzał Gołasa niemal w każdym swoim filmie: w 1965 roku aktor wcielił się w tytułową rolę w serialu „Kapitan Sowa na tropie”, w latach 70-tych grał w „Nie ma róży bez ognia” (1974), „Poszukiwany poszukiwana” (1972), „Brunecie wieczorową porą” (1976), a później dołączył do obsady serialu „Alternatywy 4” (1983).

W 1964 roku Gołas ponownie spotkał się z Hasem na planie „Rękopisu znalezionego w Saragossie”, zagrał u Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego w „Prawie i pięści” oraz u Kazimierza Kutza w „Upale”.

W 1966 roku wcielił się w tytułową rolę w filmie Henryka Kluby „Chudy i inni”, a dwa lata później wystąpił w roli Krzeszowskiego w słynnej adaptacji „Lalki” Hasa (1968).

W 1968 roku ponownie spotkał się też z Kawalerowiczem na planie „Gry”, rok później dołączając do obsady popularnego serialu „Czterej pancerni i pies” w reżyserii Konrada Nałęckiego.

Rok 1970 to główna rola w „Dzięciole” Jerzego Gruzy oraz mniejsze, lecz znaczące występy u Andrzeja Kondratiuka w „Dziurze w ziemi” i legendarnej już „Hydrozagadce”.

Lata 1970-71 to także udział w trzech komediach Jerzego Ziarnika: „Mały”, „Kłopotliwy gość” i „Niebieskie jak Morze Czarne”. W 1973 roku zasłynął jako odtwórca głównej roli w serialu TV „Droga” w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego.

W latach 1974-75 zagrał dwie historyczne postaci, ponownie spotykając się z Jerzym Hoffmanem na planie „Potopu” i z Petelskimi na planie „Kazimierza Wielkiego”. Wziął udział w słynnych muzycznych obrazach Janusza Rzeszewskiego: „Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy” (1978) oraz „Miłość ci wszystko wybaczy” (1981).

Lata 80-te to występy m.in. u Włodzimierza Gołaszewskiego w „Gdzie szukać szczęścia” (1981) oraz w sensacyjnym filmie wojennym „Dłużnicy śmierci” (1985), u Andrzeja Barańskiego w „Niech cię odleci mara” (1982), u Pawła Komorowskiego w przygodowej trylogii z cyklu „Oko proroka” (1982, 1984, 1985), u Grzegorza Królikiewicza w „Zabiciu ciotki” (1984) oraz w komedii Pawła Trzaski „Rififi po sześćdziesiątce” (1989).

Ostatnim, jak do tej pory, filmowym występem aktora była rola u Jana Jakuba Kolskiego w „Szabli od komendanta” (1995).

Wiesław Gołas został uhonorowany szeregiem nagród za swoją działalność artystyczną oraz za zasługi w obronie kraju podczas II wojny światowej (m.in. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski z 1978 roku).

W 2000 roku wydany został tom wspomnień zatytułowany „Na Gołasa”, spisany przez córkę aktora, Agnieszkę Gołas-Ners.

W 2003 roku otrzymał nagrodę Superwiktora.

Zostań współautorem strony, kliknij aby dodać informacje o tym filmie

dodaj informacje o osobie

Zaloguj się, by dodać informację o osobie.
Jeśli nie masz jeszcze konta - załóż je.


OK
Imię nazwisko:
Wiesław Gołas
Data urodzenia:
04 października 1930 r
Miejsce urodzenia:
Kielce, Polska
Kamienie milowe:
Rok
Wydarzenie
1995
rola u Jana Jakuba Kolskiego w komedii „Szabla od komendanta”
1989
jedna z głównych ról w komedii Pawła Trzaski „Rififi po sześćdziesiątce” z Marianem Kociniakiem i Mieczysławem Czechowiczem
1985
występ w filmie sensacyjnym Włodzimierza Gołaszewskiego „Dłużnicy śmierci”
1984
udział w filmie Grzegorza Królikiewicza „Zabicie ciotki”
1983
rola w znanym serialu Stanisława Barei „Alternatywy 4”
1982
wzięcie udziału w przygodowej produkcji dla dzieci – „Oko proroka” Pawła Komorowskiego (sequele w latach 1984-85)
ponowne spotkanie z Gruzą na planie „Nocy poślubnej w biały dzień”
1981
ponowne spotkanie z Rzeszewskim na planie biograficznego filmu muzycznego „Miłość ci wszystko wybaczy” z Dorotą Stalińską
1979
wzięcie udziału w filmie Piotra Andrejewa „Klincz”
1978
rola inspicjenta w muzycznej komedii „Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy” Janusza Rzeszewskiego i Mieczysława Jahody
1976
występ w słynnej komedii Barei „Brunet wieczorową porą”
1974
jako Stefan Czarniecki w ekranizacji „Potopu” Hoffmana
rola w „Nie ma róży bez ognia” Barei
1973
pamiętna kreacja w serialu TV „Droga” w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego, Medal Komisji Edukacji Narodowej za „walory wychowawcze filmu”
1972
ponowne spotkanie z Bareją na planie filmu „Poszukiwany poszukiwana”
1971
jeden z trzech występów u Jerzego Ziarnika w komedii „Niebieskie jak Morze Czarne”
1970
główna rola w komedii Jerzego Gruzy „Dzięcioł”
występy u Andrzeja Kondratiuka w „Hydrozagadce” i w „Dziurze w ziemi”
1969
udział w serialu „Czterej pancerni i pies”
1968
drugoplanowa rola w „Grze” Kawalerowicza
rola Krzeszowskiego w ekranizacji „Lalki” w reżyserii Hasa
1966
jako Józef Gadulok „Chudy” w filmie Henryka Kluby „Chudy i inni”
1965
tytułowa rola w serialu „Kapitan Sowa na tropie” Barei
1964
występ u Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego w „Prawie i pięści”
rola u Kazimierza Kutza w „Upale”
ponowne spotkanie z Hasem na planie „Rękopisu znalezionego w Saragossie”
1963
główna rola w komedii muzycznej „Żona dla Australijczyka” Barei
1962
występ u Wojciecha Jerzego Hasa w „Jak być kochaną”
1961
tytułowa kreacja w „Ogniomistrzu Kaleniu” Ewy i Czesława Petelskich
1960
występ w komedii Andrzeja Munka „Zezowate szczęście” z Bogumiłem Kobielą
pierwsza rola u Stanisława Barei w „Mężu swojej żony”
1959
ponowne spotkanie z Wajdą na planie „Lotnej”
1956
pierwsza większa rola w „Szkicach węglem” Antoniego Bohdziewicza
rola w filmie sensacyjnym Jerzego Kawalerowicza „Cień”
1954
debiut w epizodycznej roli w „Pokoleniu” Andrzeja Wajdy