search
WSZYSTKO
tape

Nagrody
tape

Europejskie Nagrody Filmowe

1 nagroda

1 nominacja

Oscary

2 nominacje

BAFTA

2 nominacje

Złote Lwy - Gdynia

6 nagród

5 nominacji


kamienie milowe
tape

1994 realizacja ostatniego z trylogii filmu „Czerwony”, nominacja do Oskara i nagrody BAFTA za najlepszy scenariusz i reżyserię, nominacja do Złotego Globu dla Najlepszego Filmu Zagranicznego

1993 Srebrny Niedźwiedź na Berlinale za Najlepszą Reżyserię filmu „Biały”

1993 nominacja do Złotego Globu dla Najlepszego Filmu Obcojęzycznego


Krzysztof Kieślowski

BIOGRAFIA TWÓRCY

Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów filmowych i jednocześnie jeden z największych mistrzów europejskiego kina. Urodził się 27 czerwca 1941 roku. Jego matka była urzędniczką, ojciec – którego stracił mając 16 lat – inżynierem.

Uczył się w Państwowym Liceum Technik Teatralnych w Warszawie (1957-62). Początkowo chciał zostać reżyserem teatralnym, jednak los sprawił, że na ten kierunek przyjmowano jedynie absolwentów innych studiów. To dlatego postanowił zdawać na reżyserię filmową (dostał się dopiero za 3 razem).

W czasie studiów dorabiał jako garderobiany (Tadeusza Łomnickiego, Edwarda Dziewońskiego i innych) w Teatrze Współczesnym. Łódzką PWSFTviT skończył w 1968 roku. W czasie szkoły zrealizował filmy dokumentalne pod opieką Kazimierza Karabasza i Jerzego Bossaka („Z miasta Łodzi” 1968) i Wandy Jakubowskiej („Tramwaj” 1966).

Początkowo realizował wyłącznie filmy dokumentalne, odnosząc szereg sukcesów („Pierwsza miłość” 1974, Złoty Lajkonik w Krakowie, „Szpital” 1976, Złoty Smok w Krakowie, „Z punktu widzenia nocnego portiera” 1977, ponownie Złoty Lajkonik), stosunkowo szybko jednak przeszedł do realizacji filmów fabularnych. Pierwszym z nich był krótki metraż „Przejście podziemne” (1973) z Andrzejem Sewerynem w roli głównej.

W 1975 zadebiutował w TV filmem nakręconym w konwencji reportażu „Personel” z Juliuszem Machulskim (Grand Prix w Mannheim, Nagroda Jury w kategorii filmu TV, Nagroda im. Andrzeja Munka). Debiutem kinowym był film „Blizna” (1976), który wraz z kolejnymi dziełami – „Spokój” (1976, dopuszczony do dystrybucji w 1980) i „Amator” (1979, Grand Prix na FPFF w Gdyni, nagroda na MFF w Moskwie) wszedł do kanonu filmów nurtu Kina Moralnego Niepokoju, jednego z najważniejszych w historii polskiego kina.

Jednym z czołowych aktorów nurtu stał się, poniekąd dzięki kreacjom u Kieślowskiego (tytułowej w „Amatorze”, głównej w „Spokoju”, drugoplanowej w „Bliźnie”), aktor Jerzy Stuhr. Ponadto, twórcy współpracowali razem przy tworzeniu dialogów do „Amatora” i „Blizny”.

W 1981 roku (dopuszczony do dystrybucji w 1987) Kieślowski zrealizował „Przypadek” z Bogusławem Lindą w roli głównej, film, który uznać można za „łabędzi śpiew” nurtu. Kolejny, pochodzący z 1984 roku film „Bez końca” to początek wieloletniej współpracy reżysera ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem oraz kompozytorem Zbigniewem Preisnerem, których wkład w kształt późniejszych dzieł reżysera jest nie do przecenienia. Częstym współpracownikiem Kieślowskiego był też operator Sławomir Idziak.

W 1987 roku zrealizowali wspólnie arcydzieło „Krótki film o zabijaniu”, film będący jedną z części cyklu TV „Dekalog” (większość powstała w 1988 roku). Film otrzymał m.in. takie nagrody, jak Grand Prix na FPFF w Gdyni, Felixa (Europejska Nagroda Filmowa) dla najlepszego filmu, Nagrodę FIPRESCI w Cannes i nominację do Złotej Palmy, zapewniając twórcom międzynarodowy rozgłos. Szereg nagród (w Sao Paolo, San Sebastian, za Najlepszy Scenariusz w Gdyni) zebrał także kolejny z cyklu „Krótki film o miłości” z Olafem Lubaszenko i Grażyną Szapołowską w rolach głównych.

Kolejne filmy twórcy zrealizowali już zagranicą. Były to już wielkie, europejskie produkcje z gwiazdorską obsadą, dużym budżetem, o ogólnoświatowym rozgłosie. Za „Podwójne życie Weroniki” z Iréne Jacob w roli głównej, Kieślowski otrzymał Nagrodę FIPRESCI i Nagrodę Jury Ekumenicznego w Cannes. Następny film - „Trzy kolory. Niebieski” (1993) z Juliette Binoche zdobył Złotego Lwa w Wenecji oraz Nagrodę dla Sławomira Idziaka za zdjęcia. Za reżyserię „Białego” (1993) Kieślowski otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie, zaś „Czerwony” otrzymał nominacje do Oskara i nagrody BAFTA za reżyserię i scenariusz oraz nominację do Złotego Globu dla Najlepszego Filmu Zagranicznego

Reżyser prowadził też działalność pedagogiczną. Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach w Katowicach (1979-82), Berlinie Zachodnim (1984), Helsinkach (1988), w Szwajcarii (1985, 1988, 1992) i Łodzi (1993-96). W 1990 roku został honorowym członkiem Brytyjskiego Instytutu Filmowego, a w 1995 - członkiem Amerykańskiej Akademii Filmowej.

Kieślowski zmarł przedwcześnie 13 marca 1996 roku, będąc u szczytu kariery. Wciąż powstają jednak filmy według pozostawionych przez niego scenariuszy („Duże zwierzę” Jerzego Stuhra 2000, „Niebo” Toma Tykwera 2001). Był jednym z nielicznych twórców, których dzieła, obok sukcesu artystycznego, cieszyły się (i cieszą po dziś dzień) niebywałą popularnością.

Od 2000 roku Wydział Radia i TV Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach nosi imię Krzysztofa Kieślowskiego, zaś od 2002 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage w Łodzi, wręczana jest Nagroda Aktorska jego imienia.

Zostań współautorem strony, kliknij aby dodać informacje o tym filmie

dodaj informacje o osobie

Zaloguj się, by dodać informację o osobie.
Jeśli nie masz jeszcze konta - załóż je.


OK
Imię nazwisko:
Krzysztof Kieślowski
Nazwisko rodowe:
Krzysztof Kieślowski
Data urodzenia:
27 czerwca 1941 r
Miejsce urodzenia:
Warszawa, Polska
Data śmierci:
13 marca 1996 r
Miejsce śmierci:
Warszawa
Rodzina:
Maria Cautillo - Żona    (od 21.01.1967 do jego śmierci)
Marta - Córka    (ur. 1972)
Kamienie milowe:
Rok
Wydarzenie
1994
realizacja ostatniego z trylogii filmu „Czerwony”, nominacja do Oskara i nagrody BAFTA za najlepszy scenariusz i reżyserię, nominacja do Złotego Globu dla Najlepszego Filmu Zagranicznego
1993
Srebrny Niedźwiedź na Berlinale za Najlepszą Reżyserię filmu „Biały”
nominacja do Złotego Globu dla Najlepszego Filmu Obcojęzycznego
reżyseria filmu „Trzy kolory: Niebieski – Złoty Lew w Wenecji (ex aequo z „Na skróty” Altmana) Złota Osella Najlepsze Zdjęcia w Wenecji (dla Sławomira Idziaka), Puchar Volpiego dla Juliette Binoche
1991
reżyseria „Podwójnego życia Weroniki”– nominacja do Złotej Palmy, nagroda FIPRESCI oraz Nagroda dla Najlepszej Aktorki w Cannes
1988
realizacja „Krótkiego filmu o miłości” oraz ośmiu pozostałych części telewizyjnego cyklu „Dekalog” (Nagrody na festiwalach w San Sebastian, Sao Paolo
Nagroda za Scenariusz oraz Nagrody Aktorskie na FPFF w Gdyni)
1987
Nagroda Jury I Nagroda FIPRESCI w Cannes
realizacja „Krótkiego filmu o zabijaniu” – Grand Prix FPFF w Gdyni (razem, z „Krótkim filmem o miłości), Felix (Europejska Nagroda Filmowa) dla najlepszego filmu
1984
reżyseria „Bez końca - początek wieloletniej współpracy ze scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem i kompozytorem Zbigniewem Preisnerem
1981
reżyseria „Przypadku” z Bogusławem Lindą w roli głównej; dopuszczony do dystrybucji w 1987 roku film był jednym z bardziej znanych „półkowników”
1980
realizacja głośnego dokumentu „Gadające głowy”
1979
reżyseria dzieła Kina Moralnego Niepokoju – „Amator” z Jerzym Stuhrem w roli tytułowej; Grand Prix FPFF w Gdyni
1976
realizacja filmu „Spokój” z Jerzym Stuhrem (także jako współtwórca dialogów);
debiut kinowy – „Blizna” z Franciszkiem Pieczką
realizacja słynnego „Z punktu widzenia nocnego portiera”, Złoty Smok w Krakowie
1975
debiut TV – „Personel” z Juliuszem Machulskim w roli Romka; Nagroda im. Andrzeja Munka, Nagroda Dziennikarzy na FPFF w Gdyni, Nagroda Główna Jury w kategorii filmu telewizyjnego
1974
realizacja dokumentalnego filmu „Pierwsza miłość”, Złoty Lajkonik
1973
reżyseria pierwszego krótkometrażowego filmu fabularnego „Przejście podziemne” z Andrzejem Sewerynem w roli głównej
1970
realizacja dokumentu „Fabryka”
1968
ukończenie studiów w PWSFTviT w Łodzi
realizacja dokumentu „Z miasta Łodzi” po opieką Kazimierza Karabasza
1966
reżyseria etiud „Tramwaj” i „Urząd”