BIOGRAFIA TWÓRCY
Córka aktorki i rzeźbiarza,
już w wieku 23 lat po raz pierwszy zwróciła uwagę krytyków na całym świecie, po tym jak pojawiła się w filmie "Nieznośna lekkość bytu" w 1988 roku.
Ta światowej sławy artystka ma polskie korzenie. Jej dziadkowie, aktorka Julia Młynarczyk i jej mąż Andre z dwójką swoich dzieci - Henrykiem i Moniką - uciekli przed Niemcami z Częstochowy po wybuchu II wojny światowej. Najpierw trafili do więzienia na Łubiance, a gdy udało im się stamtąd wykupić, wyjechali do Paryża.
We Francji Monika wyszła za mąż za Jeana Marie Binoche'a i z tego właśnie małżeństwa pochodzi Juliette. Urodziła się w 1964 w Paryżu jak pierwsze ich dziecko .
Juliette Binoche to postać wybitna pod wieloma względami. Przede wszystkim jest najlepiej opłacaną francuską aktorką w historii.
Pewien brytyjski krytyk przy okazji premiery „Wdowy świętego Piotra” napisał o niej:
Juliette Binoche to w tej chwili niewątpliwie pierwsza dama europejskiego kina. To prawda. Mało która europejska aktorka może poszczycić się aż taką pozycją i popularnością.
Jest światową ikoną francuskiego kina.
Charakterystyczna z powodu swojej niezwykłej urody, mierząca 168 cm wzrostu aktorka znana jest ze swojej krytycznej postawy wobec Fabryki Snów.
Gwieździe wielokrotnie proponowało główne role w hollywoodzkich filmach. Mimo to większość z nich francuska artystka odrzuciła. Jak sama mówi:
- „Chciałabym opowiedzieć widzom historię, w którą wierzę, a na razie żaden ze scenariuszy, jakie dostaję, takiej historii nie proponuje. Filmy są przepełnione przemocą i seksem, z których nie wynika nic głębszego. Przemoc i seks służą wyłącznie temu, żeby sprzedać film, a ja nie chcę w czymś takim uczestniczyć. Filmy nie powinny być kręcone z pobudek komercyjnych. Ja chcę występować w filmach o polityce i problemach społecznych, w filmach, które o czymś mówią i ośmielają się o coś pytać”
Aktorka otrzymała kiedyś propozycję od samego Stevena Spielberga. Miała zagrać jedną z głównych ról w przełomowym pod względem efektów specjalnych „Parku jurajskim”.
Gwiazda odrzuciła jednak propozycję amerykańskiego bosa rozrywkowego kina, by zagrać u naszego rodzimego mistrza Krzysztofa Kieślowskiego w „Trzy kolory: niebieski”.
W 1995 roku znalazła się na 48. miejscu stworzonej przez magazyn ‘Empire’ listy najseksowniejszych gwiazd w historii kina. Dwa lata później czytelnicy tego samego magazynu
wybrali ją jedną z największych gwiazd filmowych wszech czasów. W tym samym roku Juliette Binoche znalazła się w pierwszej pięćdziesiątce, zorganizowane przez ‘People’ rankingu na najpiękniejszych ludzi świat.
Aktorka była również przez kilka lat tzw. twarzą Pret-a-Porte, promującą nowej linię kosmetyków tej firmy.
Zanim rozpoczęła karierę aktorską pracowało jako kasjerka.
Gwiazda zagrała dotychczas w 40 kinowych i telewizyjnych filmach. Debiutowała w filmie „Dzwony niepodległości” z 1983 roku. Pięć lat później
została dostrzeżona przez krytyków po wykreowaniu powściągliwej Teresy w „Nieznośnej lekkości bytu” Philipa Kaufman’a z 1988 roku.
Binoche zaczynała karierę w filmach Leosa Caraxa „Zła krew” i „Kochankowie z Pont-Neuf”. Pod okiem tego kontrowersyjnego reżysera ,a zarazem towarzysza życia stworzyła Binoche pierwsze ważne kreacje.
Sławę i uznanie przyniosła jej rola Julie w „Niebieskim” Krzysztofa Kieślowskiego, pierwszej części słynnych „Trzech kolorów”. Za tę rolę Binoche
otrzymała Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki na MFF w Wenecji (1993).
Choć była to zaledwie pierwsza z szeregu nagród, jakie aktorka ma dziś na koncie,
Binoche do dziś uważa postać Julie za swoją najważniejszą rolę. Powtarzała to wielokrotnie, m.in. przy okazji konferencji po zdobyciu Oscara za drugoplanową rolę w „Angielskim pacjencie” Anthony'ego Minghelli. Inne ważne filmy Binoche to właśnie „Chocolate” Lasse Hallstroma (
druga nominacja do Oscara, nominacja do Złotego Globu i BAFTA), a także „Code Unknown” Michaela Haenecke, „Huzar na dachu” Jeana Paula Rappaneau, czy „Wichrowe wzgórza” Petera Kosminsky'ego.
W 2007 roku zagrała w "Podróży czerwonego balonika" oraz "Ja cię kocham, a ty z nim". W kolejnym roku wystąpiła w "Niebie nad Paryżem" oraz "Pewnego lata".
Z kolei rok 2010 to rola w obrazie "Copie conforme. Zapiski z Toskanii". Otrzymała za tę rolę nagrodę dla najlepszej aktorki podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes. Rok później wcieliła się w Anne w filmie "Sponsoring".
Aktorka ma dwójkę dzieci, syna Raphaela który urodził się w 1993 roku (ojciec Andre Halle) oraz córkę Hannah która przyszła na świat w 2000 roku (ojciec Benoit Maginel). Ponadto
Juliette Binoche jest matką chrzestną piątki dzieci z Kambodży.
Rok
Wydarzenie
2011
wcieliła się w Anne w filmie "Sponsoring".
2010
otrzymała za rolę w obrazie "Copie conforme. Zapiski z Toskanii" nagrodę dla najlepszej aktorki podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes.
2008
wystąpiła w "Niebie nad Paryżem" oraz "Pewnego lata".
2007
zagrała w "Podróży czerwonego balonika" oraz "Ja cię kocham, a ty z nim".
2006
udział w jednej z noweli filmu „Zakochany Paryż”
występ obok Jude’a Law w brytyjskim dramacie kryminalnym „Rozstania i powroty”, nominacja do nagrody BIFA
2005
rola w filmie Michaela Haneke’go „Ukryte”, nominacja do Europejskiej Nagrody Filmowej
2002
udział w komedii romantycznej „Mężczyzna moich marzeń”, u boku Jeana Reno
2000
występ w filmie „Czekolada“ Lasse Hallströma, u boku Johnny’ego Deppa, nominacja do Oskara, Złotego Globu i nagrody BAFTA za Najlepszą Rolę Kobiecą; Europejska Nagroda Publiczności;
1999
rola George Sand w filmie „Les enfants du siècle“
1998
debiut na scenie brytyjskiej w sztuce zatytułowanej „Naked”
1996
Oskar dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej, Srebrny Niedźwiedź dla Najlepszej Aktorki w Berlinie i Europejska Nagroda Filmowa dla Najlepszej Aktorki za rolę w filmie „Angielski pacjent”
1994
udział w „Czerwonym” i „Białym” Kieślowskiego
1993
główna rola u Krzysztofa Kieślowskiego w „Niebieskim”, Puchar Volpi dla Najlepszej Aktorki na festiwalu w Wenecji, Cezar dla Najlepszej Aktorki i nominacja do Złotego Globu
1992
udział w „Wichrowych wzgórzach”, obok Ralhpa Fiennesa
rola w erotycznym filmie „Skaza” Louisa Malle’a, z Jeremym Ironsem
1991
ponowna współpraca z Leosem Caraxem przy „Kochankach z Pont –Neuf”, Europejska Nagroda Filmowa dla Najlepszej Aktorki
1988
przełomowa rola Teresy w adaptacji „Nieznośnej lekkości bytu” Milana Kundery w reżyserii Philipa Kaufmana
1986
rola u Leosa Caraxa w filmie „Zła krew”
1983
debiut w filmie „Dzwony niepodległości”