Dzieci niebios (1997)

Bardzo lubię kino inne od hollywoodzkiego. A zwłaszcza Irańskie. Długo przymierzałem się do tego filmu. W końcu się udało. Zasiadłem w fotelu i film się rozpoczął. Jakiż inny. Z jakimi innymi problemami. Zapomniałem o swoim życiu. Skupiłem się na zwykłych problemach. Na bucikach. Płynących. Zmienianych. Na solidarności pomiędzy rodzeństwem. Na odmienności kulturowej. Ileż my tracimy żyjąc w tej konsumpcyjnej kulturze zachodu. Nie zauważamy spraw prostych, miłych i sympatycznych. Nie widzimy wartości w zepsutych i starych butach. Nie widzimy łez w oczach chłopca, który prosi o możliwość biegu. Piękny film. Niezwykle ciekawie przedstawia kulturę Iranu. Tak dziwnie przez nas rozumianą. A przecież to są tacy sami ludzie. Też indoeuropejczycy, co widać w ich urodzie. Jakiż jest kontrast pomiędzy północą i południem w Teheranie. Gorąco polecam ten film. Warto zobaczyć jak ważna jest walka. Nawet o małe cele. Takie jak trzecie miejsce! Warto obejrzeć ten film, aby uciec. I zapomnieć. O naszym, codziennym życiu?

Peterlin