Życie Carlita (1993)

Co tu dużo mówić, "Życie Carlita" jest moim ulubionym filmem. Dlaczego?

Z kilku powodów, które zaraz wymienię oraz z wielu innych, niesprecyzowanych, których nawet nazwać nie potrafię. Przede wszystkim Al Pacino jako Carlito Brigante pasuje do tej roli jak nikt inny.

Właściwie oglądamy nie Ala Pacino, tylko Carlita; z zapartym tchem śledzimy jego kroki ku wolności, ku upragnionej miłości, i chcemy aby mu się udało. Pełni obrazu dopełniają pozostali aktorzy skutecznie komplikujący życie Carlita. Oczywiście nie można pominąć zasług scenariusza, dzięki któremu napięcie nie opada do samego końca.

Niezastąpiona jest też atmosfera filmu. Po kilkunastu wprowadzających minutach sam widz zaczyna czuć się równie zagrożony, jak główny bohater. Bardzo szybko zaczynamy wiedzieć, o co chodzi i jak się wyrwać z kręgu zła, ale wszystko to okazuje się iluzją: stamtąd nie da się wyjść, jeśli nie ma się solidnego oparcia w "zwykłym" świecie i dość sił w samym sobie.

Wiele jest w "Życiu Carlita" niezapomnianych scen, np. znakomita scena wprowadzająca, której pełne znaczenie poznajemy dopiero na końcu, za sprawą sceny domykającej. Albo zasadzka w barze na krewniaka Carlita - najlepsza dla mnie scena gangsterska: połączenie bezsilności a jednak zwycięstwo. No i ten okrzyk: "Here comes the PAIN!" A z drugiej strony ta znana piosenka "You are so beautiful", której wartość dopiero tu, w połączeniu z obrazem, możemy poznać.

Niesamowity film kryjący skarby, których jeszcze nie odkryłem. "Gorąco polecam" to za mało entuzjastyczna zachęta.Musisz to obejrzeć!

Adam Piotrowski