Krwawy sport (1988)

Obejrzałam niedawno w telewizji po jakiś dziesięciu latach przerwy. Przypominają się stare dobre czasy. Rok 1989 - kiedy rodzice kupili pierwszy magnetowid (oj, co to był wtedy za luksus) i przynieśli kasetę z wymiany na targu. Oglądaliśmy "Krwawy Sport" pasjami. Niemal codziennie schodziło się pół podwórka na seans :-). W tamtych czasach filmy karate były na topie. I to bardzo. Dzisiaj patrzę na nie z całkiem innej perspektywy. Ale miło jest powrócić do tamtych wrażeń. To jest wczesny Jean-Claude Van Damme - ten jeszcze fajny... bo oczywiście z czasem (i nowymi produkcjami) zaczął mi on bokiem wychodzić. Dobry film z nim (taki do którego wracam z sentymentem) to jeszcze "Lwie Serce" i "Kickboxer" z 1989 roku. Upsss... zboczyłam trochę z tematu. Co do "Krwawego Sportu" jest to klasyczny film karate - a do tego oparty na prawdziwych wydarzeniach, co samo w sobie robi nie lada wrażenie. Fabuła przedstawia się następująco: Pewien mistrz wschodnich sztuk walki nakrywa młodego chłopca, Franka Dux'a, na włamaniu do swojego domu. Za karę ma on pomagać szkolić jego syna. Gdy ten umiera, mistrz zaczyna trenować młodego człowieka. Frank, po zdobyciu odpowiednich umiejętności decyduje się na udział w walkach Kumite - krwawym turnieju opartym na zasadzie "Full-Contact", w którym właściwie wszystkie chwyty są dozwolone, a który może również zakończyć się śmiercią... Film jest bardzo dobrze zrealizowany pod względem technicznym. Chodzi mi tutaj o sceny walk - niezwykle widowiskowe i robiące naprawdę wielkie wrażenie. A oprawa muzyczna całego projektu to po prostu majstersztyk. Nie będę się już dłużej rozpisywać - jeśli są jeszcze tacy ludzie, którzy filmu nie widzieli to szczerze i gorąco polecam.

helga