Bartosz Żurawiecki: Nie być kobietą

W książce „Kate, jaką pamiętam” A. Scotta Berga jest taki fragment: „ (...) dla kobiet kariera kończy się najczęściej wraz z młodością. Pickford i Garbo wiedziały, kiedy zejść ze sceny. Gish została aktorką charakterystyczną; Crawford zaczęła grywać w szmirach morderczynię z siekierami. A Bette Davis reklamowała sok pomarańczowy, na miłość boską! (...)”.

Jedyną kobietą, która pomyślnie przeszła przez to „pole minowe” była bohaterka książki, Katharine Hepburn. Nie dość, że w każdym okresie swojego życia grała ciekawe, główne role, to jeszcze skosiła na przestrzeni półwiecza rekordową liczbę czterech aktorskich Oscarów.

Bardzo prawdopodobne, że jej następczynią będzie Meryl Streep, której pozycja w amerykańskim kinie wraz z upływem czasu nie tylko nie maleje, ale wręcz rośnie. Niestety, i ona jest wyjątkiem potwierdzającym regułę. Dla większości aktorek o statusie gwiazdy „szklany sufit” zamyka się w Hollywoodzie, gdy przekroczą rubikon czterdziestki. No, góra pięćdziesiątki.

Jane Fonda wycofała się z kina w 1990 roku. Gdy po piętnastu latach zdecydowała się do niego wrócić, przyszło jej grać koszmarne teściowe Jennifer Lopez. Stąd już tylko krok do „morderczyń z siekierą”.

Ale Fonda niczego nie musi udowadniać, zresztą i tak długo – jak na hollywoodzkie standardy – utrzymała się na szczycie. Gorzej mają gwiazdy od niej młodsze. Choćby Sharon Stone – jej próba powrotu jako seksowna femme fatale zakończyła się totalną porażką („Nagi instynkt 2”). Dzisiaj grywa głównie (dobre) drugoplanowe role w niskobudżetowych, niezależnych produkcjach. Niedługo trafi do polskich kina „Alpha Dog” Nicka Cassavetesa z udziałem Stone.

A Michelle Pfeiffer? Zniknęła na pięć lat z ekranów, by powrócić komediowymi, charakterystycznymi rolami wiedźm i jędz („Gwiezdny pył”, „Lakier do włosów”). Dadzą jej zagrać coś więcej?A gdzie się podziała Kathleen Turner? Z przykrością trzeba stwierdzić, że…