Wściekłe psy (1992)

No i co tu można powiedzieć: Tarantino - a to chyba wystarczy... Rok 1992, debiucik - ale za to w jakim stylu. Świetny film. Naprawdę genialna historia opowiedziana przez pryzmat tego specyficznego i niepowtarzalnego, tarantinowsko-luzackiego poczucia humoru. Oczywiście przedstawiona fragmantarycznie. Sceny z przeszłości i teraźniejszości przeplatają się ze sobą tworząc jedną całość. To u Tarantina podziwiam najbardziej - że prowadząc akcję w sposób, który wielu ludziom mógłby się wydawać bezsensowny i niepotrzebnie skomplikowany, potrafi tak niesamowicie przykuć uwagę milionów ludzi na całym świecie. Ten sposób dziś jest już niejako jego marką. Co do samej fabuły - w skrócie: "Wściekłe Psy" to historia gangsterska. Pięciu bandziorów dokonuje kradzieży diamentów. Robota miała być prosta, ale w trakcie wszystko się totalnie popie'przyło. I co teraz? Wychodzi na to, że ktoś zakablował. Tylko kto? No i właśnie wokół tego wątku toczy się akcja całego filmu... I jak to u Tarantina - trochę to wszystko zamotane, przedstawione w tym specyficznym cwaniackim stylu - doprawione genialnymi tekstami i oczywiście opatrzone 'odpowiednią' dawką charakterystycznej dla tego reżysera brutalności (wraz z dużą ilością krwi). No i do tego wszystkiego genialne aktorstwo. Harvey Keitel, Michael Madsen, Tim Roth... to jedni z'ulubieńców' Tarantina, którzy pojawiają się nieraz w jego późniejszych produkcjach. Mnie najbardziej podobała się postać wykreowana przez Madsena - Pan Blond - psychol jakich mało (taki do którego strach podejść), ale jednocześnie facet pełen wdzięku... to jest możliwe tylko u Quentina. Dobra, na tym chyba zakończę. Film jest świetny - naprawdę. Polecam wszystkim miłośnikom Tarantina (i nie tylko)... Acha – jeszcze jedno - muzyka. Jeden z najlepszych aspektów w filmach tego reżysera. Genialna! Niezapomniane, ‘kiwające’ się lata 70-te. Tarantino naprawdę umie wybierać perełki wśród starych przebojów. Majstersztyk :-)

helga