Zabriskie Point (1970)

Czas reinterpretatorem sztuki

Piotr Pluciński

"Zabriskie Point" jest dziś filmem innym niż przed laty; z zaskakującą śmiałością prowokuje do przewartościowania swej pierwotnej wymowy, rzuca wyzwanie politycznym uprzedzeniom, a w końcu pozwala dojrzeć ironię drzemiącą pod stertą pozorów. Cóż bowiem widzimy na ekranie?

To jeden z ważniejszych, obok "Easy Ridera" i "Hair", manifestów pokolenia dzieci-kwiatów, być może artystycznie najgłębszy i najbardziej prowokujący.

To jeden z ważniejszych, obok "Easy Ridera" i "Hair", manifestów pokolenia dzieci-kwiatów, być może artystycznie najgłębszy i najbardziej prowokujący.

(…) „Zabriskie point” oglądane z dzisiejszej perspektywy wydaje się filmem nadspodziewanie dojrzałym, przynoszącym niebanalną refleksję na temat buntu młodych oraz politycznego konfliktu końca lat 70. minionego stulecia. Antonioni konfrontuje w nim dwie różne postawy nienawidzącej mieszczańskiej Ameryki młodzieży poszukującej krętymi drogami wolności. Pierwszą symbolizuje uciekający na kalifornijską pustynię student niesłusznie oskarżony o zabójstwo policjanta. Drugą – jego dziewczyna, pacyfistka dokonująca w wyobraźni aktu krwawej zemsty na bezdusznych przemysłowcach. „Zabriskie point” zapada w pamięć nie tyle z powodu polemicznych treści, co niezwykłych obrazów Doliny Śmierci, gdzie rozgrywa się znaczna część akcji, poprzez które została wyrażona główna idea filmu: budowa nowego raju jest tylko złudnym marzeniem, utopią, imaginacyjnym mirażem. (…).