Tim Burton zrobił w ostatnich latach zaskakująco wiele, by zadeptać i skonwencjonalizować swój unikalny gotycki sznyt. Landrynkową „…fabryką czekolady”, nadętym „Sweeneyem Toddem” i byle jaką „Alicją z Krainy Czarów” sprawił, że jego stylowa ekstrawagancja stała się popisową rutyną, a największa gwiazda – niepokorny Johnny Depp – usłużną kukiełką. Publiczności z jakiegoś powodu się to podoba – upiorny glamour na chwilę stał się nawet symbolem pokolenia emo, a dzisiejsze nastolatki wieszają na ścianach podobiznę Deppa tak, jak robiły to ich starsze koleżanki przed 15 laty.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Twórcom postapokaliptycznego thrillera „Hell” trudno będzie uciec od porównań z klasyką gatunku. Kino widziało już tyle końców świata, że ten jeden nie jest od nich specjalnie inny – ma w sobie zarówno coś ze stareńkiej „Ostatniej walki” Luca Bessona, jak i nieco nowszej „Drogi” Johna Hillcoata. Jednocześnie jednak filmowi Tima Fehlbauma udaje się zachować osobny charakter, a choć bohaterowie poruszają się po znanych nam krajobrazach, każdy ich krok może być ostatnim.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Dystrybutor reklamuje swój film plakatem, na którym znajduje się sama tylko twarz odtwórczyni głównej roli, Noomi Rapace. I trudno się dziwić - znana m.in. z trylogii "Millennium" aktorka ma charakterystyczną, zapadającą w pamięć urodę: płaski nos, wąskie usta, wyraźne kości policzkowe. Ciężko uznać ją za typową piękność, ale z tak oryginalną fizjonomią kino nie spotkało od czasu Tildy Swinton i Chloe Sevigny. Z taką twarzą można wiele - zakres emocji, które da się na niej odmalować, jest bardzo szeroki.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

W przebojowym „Ambasadorze” niepozorny duński satyryk i dziennikarz Mads Brügger w udany sposób łączy partyzancki dokumentalizm Michaela Moore’a i zamiłowanie do prowokacji Sachy Barona Cohena. W swoim nowym filmie, ni to dokumencie, ni fabule, Brügger udaje się do serca Afryki, by… kupić paszport dyplomatyczny i wywieźć z kraju diamenty. Gdzie kończy się dziennikarskie śledztwo, a zaczyna największy dokumentalny żart w historii? Który z rozmówców jest prawdziwy, a który podstawiony? Brügger nie jest tak ostentacyjny jak Cohen, ani nawet tak wylewny jak Moore, dlatego właściwy profil jego filmu trudno określić.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Sacha Baron Cohen i Larry Charles nakręcili kolejną obyczajową satyrę. Tak przynajmniej twierdzą oni sami, bo w rzeczywistości „Dyktator” niewiele ma w sobie z błyskotliwego, anarchizującego charakteru „Borata” czy „Bruno”, więcej zaś z prymitywnej, schematycznej komedii dla nastolatków. Czy oto przed nami kompromitujący upadek filmowej satyry, dostosowany swoim poziomem do potencjalnego odbiorcy? Całkiem możliwe – na moim seansie publiczność ryczała ze śmiechu non stop, wstrzymując oddech w trakcie dosłownie jednej sceny – politycznego przemówienia, w którym główny bohater zestawia najbardziej charakterystyczne cechy swojego reżimu i tak hołubionej przez Amerykanów demokracji. W jego interpretacji to ten sam ustrój. Zbyt wyrafinowane?

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Plakaty oraz zabawny zwiastun zapowiadały ucztę dla fanów niewybrednego i „wybuchowego” humoru (tak, bardzo niefortunnie dobrane słowa). Niestety „Dyktator” nie spełnia nawet w 1/4 pokładanych w nim nadziei. Czemu? Bo to nie jest film o terroryzmie, dyktaturze czy „amerykańskiej policji świata”. Nie jest to też satyra na współczesną nafto-politykę czy amerykański styl życia. Zatem czym jest ten film? Około 1,5-godzinnym zlepkiem skeczy wyśmiewających gejów, lesbijki i feministki z delikatną, ale konsekwentnie przewijającą się nutką seksizmu.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Hrabina Elżbieta Batory zapisała się na kartach historii jako wampirzyca i największa seryjna morderczyni Słowacji i Węgier. Julie Delpy sięgnęła po życiorys krwawej arystokratki, tworząc intrygujący thriller bez oczywistych odpowiedzi.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

Gdzie leży fenomen tejże produkcji? Czy to będzie zaskakująca fabuła? A może genialne aktorstwo i mistrzowska reżyseria? Czyżby genialny scenariusz? Po trochę z każdego na pewno w sobie ma, ale ja będę skłaniać się bardziej ku twierdzeniu, że siła „Nietykalnych” leży w naturalności.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

„Raid” jest filmem, który albo „kupuje się” w stu procentach, wczuwa się w niego i daje mu się prowadzić, albo nie ma się z niego żadnej przyjemności – może poza kiwaniem z podziwem głową w reakcji na nowoczesne, spektakularne choreografie scen walki.

Dodana: 2012-05-19 czytaj całą recenzję

O tym, jak bardzo Moretti skupia się na ludziach, a nie ideach, niech świadczy fakt, że w całym filmie pada ledwie kilka zdań związanych z religią – i zawsze służą dowcipowi. A jedyną postacią cytującą Pismo Święte jest zdeklarowany ateista.

Dodana: 2012-05-19 czytaj całą recenzję