Renny Harlin, zasiedziały w Hollywood fiński reżyser, najlepsze czasy ma już za sobą. Od sukcesów wyreżyserowanych przez niego filmów (m.in. „Szklana pułapka 2”, „Na krawędzi” czy „Długi pocałunek na dobranoc”) minęło już sporo lat, w trakcie których Harlin stoczył się na sam dół łańcucha pokarmowego. Po spektakularnej klęsce „Wyścigu” z 2001 i „Egzorcysty: Początku” z 2004, skompromitowany Fin nie dostaje już tak dużych budżetów, scenariuszowe propozycje są coraz gorszego sortu, a gwiazdy niechętnie angażują się w jego kolejne projekty. „5 dni wojny” nie jest tu wyjątkiem.

Dodana: 2012-05-28 czytaj całą recenzję

Od jakiegoś czasu dużo mówi się o wielkim powrocie gwiazd kina akcji ery VHS. Za sprawą „Niezniszczalnych” nagle przypomniano sobie o Lundgrenie, Van Damme’ie czy Robertsie, którzy ku zdumieniu niektórych nadal żyją. Ba, mają się całkiem nieźle. Do tego grona oldtimerów należy niewątpliwie także Steven Seagal. Jest tylko jedno „ale”. On nigdy nie odszedł.

Dodana: 2012-05-28 czytaj całą recenzję

Jeśli ktoś po drugiej części „Facetów w czerni” sądził, że ich formuła bezpowrotnie się wyczerpała, a żadna kolejna nie dorówna pierwszemu epizodowi sprzed 15 (!) lat, ten powinien śmiało zaryzykować i wybrać się na trzecią odsłonę zabawy z „K” i „J” w rolach głównych. To bez wątpienia jedna z najlepszych komedii tego roku!

Dodana: 2012-05-25 czytaj całą recenzję

W zestawieniu z poprzednimi częściami "Faceci w czerni 3" to historia niemal romantyczna, rozgrywająca się w trójkącie J (Will Smith), stary K (Tommy Lee Jones) i młody K (Josh Brolin). Wprawdzie wciąż chodzi w niej o ratowanie świata przed inwazją z kosmosu, ale ważniejsze od scen akcji są czułe przekomarzania między agentami. Dzięki temu obraz Barry'ego Sonnenfelda ogląda się niczym film kumpelski (buddy film) i łatwo zapomnieć, że to zrealizowana za setki milionów dolarów superprodukcja z komiksowym rodowodem.

Dodana: 2012-05-25 czytaj całą recenzję

Amerykański sen w klasycznym, imigranckim wydaniu. Masa bohaterów, szans i dramatów, szczypta Harrisona Forda i porcja banału. Miało być zwrócenie uwagi na problemy ludzi szukających szczęścia w USA, nie obyło się jednak bez patosu i wydumanego monologu, który psuje nie najgorsze wrażenie z pierwszej połowy filmu

Dodana: 2012-05-24 czytaj całą recenzję

Zwolennicy obrazowania mrocznych zakamarków ludzkiej psychiki i sadystycznych zachowań znajdą coś dla siebie, jednak nie należy postrzegać „Dziewczyny z tatuażem” przez pryzmat sceny gwałtu czy brutalnych morderstw. Szwedzkie kryminały dały się poznać wielu czytelnikom głównie dzięki takim zabiegom, ale film Finchera stroni od taniej makabry i nadmiernego szokowania, co można uznać wyłącznie za zaletę.

Dodana: 2012-05-24 czytaj całą recenzję

Oliver Hermanus wie, jak przykuć uwagę widza. W swoim drugim pełnometrażowym filmie nie stroni od dosadnych, brutalnych scen, a otaczający go świat odmalowuje w najciemniejszych barwach. Tytuł jest tu tylko ułudą, cynicznym policzkiem wymierzonym naszemu samopoczuciu. Bohaterem filmu Francois, przykładny mąż i ojciec, właściciel dobrze prosperującego biznesu. Tak się przynajmniej na pierwszy rzut oka wydaje, bo znudzona, powściągliwa fizjonomia bohatera w pewnym momencie zdradzać zupełnie inne, skrajne emocje. Dowiadujemy się np. że Francois od lat żyje w zakłamaniu, tłumiąc skrywany homoseksualizm. Swoim żądzom daje upust w leśniczówce, gdzie raz na jakiś czas spotyka się z podobnymi mu facetami, posiadającymi rodziny i szanowaną pozycję w społeczeństwie. Wkrótce jednak przygodne orgie przestają bohaterowi wystarczać. Pragnie czegoś więcej.

Dodana: 2012-05-23 czytaj całą recenzję

Adaptacja poczytnego bestsellera Jo Nesbo zaskakuje brawurą i swobodą. Morten Tyldum, autor „Kumpli”, nakręcił film rześki, nieprzewidywalny i nieulegający konwencji heist movie. Zaskakujące to o tyle, że historia Rogera, korporacyjnego łowcy głów i sprytnego złodziejaszka jednocześnie, ma wszelkie predyspozycje, by stać się jeszcze jednym sztampowym thrillerem o skoku wszech czasów.

Dodana: 2012-05-23 czytaj całą recenzję

Tim Burton zrobił w ostatnich latach zaskakująco wiele, by zadeptać i skonwencjonalizować swój unikalny gotycki sznyt. Landrynkową „…fabryką czekolady”, nadętym „Sweeneyem Toddem” i byle jaką „Alicją z Krainy Czarów” sprawił, że jego stylowa ekstrawagancja stała się popisową rutyną, a największa gwiazda – niepokorny Johnny Depp – usłużną kukiełką. Publiczności z jakiegoś powodu się to podoba – upiorny glamour na chwilę stał się nawet symbolem pokolenia emo, a dzisiejsze nastolatki wieszają na ścianach podobiznę Deppa tak, jak robiły to ich starsze koleżanki przed 15 laty.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję

W przebojowym „Ambasadorze” niepozorny duński satyryk i dziennikarz Mads Brügger w udany sposób łączy partyzancki dokumentalizm Michaela Moore’a i zamiłowanie do prowokacji Sachy Barona Cohena. W swoim nowym filmie, ni to dokumencie, ni fabule, Brügger udaje się do serca Afryki, by… kupić paszport dyplomatyczny i wywieźć z kraju diamenty. Gdzie kończy się dziennikarskie śledztwo, a zaczyna największy dokumentalny żart w historii? Który z rozmówców jest prawdziwy, a który podstawiony? Brügger nie jest tak ostentacyjny jak Cohen, ani nawet tak wylewny jak Moore, dlatego właściwy profil jego filmu trudno określić.

Dodana: 2012-05-22 czytaj całą recenzję