Piękno to powolny, impresyjny portret człowieka wbrew woli pozostawionego samemu sobie, portret dosadny, do którego bardzo przewrotnym kluczem jest nazwisko Rolanda Emmericha, hollywoodzkiego barona, który przed laty osobiście namaścił Hermanusa.

Dotykając w sposób otwarty takich drażliwych kwestii jak rasizm czy homofobia w dzisiejszej RPA, Piękno prowadzi widza do zrozumienia sytuacji człowieka uwikłanego w stereotypy środowiskowe i zdesperowanego do odrzucenia prawdy, choćby za wszelką cenę.

Imponująco poprowadzone studium Afrykanera – macho z tajemnicami, które ukrywa przed swoją rodziną, przyjaciółmi i samym sobą. Piękno to powolny, ale rzeczywisty portret swoistego apartheidu umysłu.

Hermanus wykazuje zadowalający postęp od czasu swojego nagradzanego debiutu. Reżyser w mocny sposób ukazuje subtelności życiowego uwikłania afrykańskiego macho. Piękno nie powinno zostać zamknięte w homoseksualnym getcie. Muzyka i dźwięk filmu tworzą wyrafinowany kontrapunkt i nadają całości wysmakowane opakowanie.

Jest taka duża scena, mniej więcej w 3/4 długości filmu, która z pewnością zdominuje dyskusje na temat filmu. To niemal pewne, że widownia w tym momencie rozdziawi usta z wrażenia.

W pierwszej połowie filmu Hermanus doskonale komponuje hipnotyzujące sceny z budowaniem napięcia wokół tajemnicy niewyjaśnionej aż do ostatniej możliwej chwili. Po emocjonującym interludium film koncentruje się na pogłębionej analizie głównego bohatera i mimo mniejszej intensywności wrażeń utrzymuje ciekawość widza do samego końca.

Basen między Kreuzbergiem a Treptow nie błyszczał nigdy tak magicznie, jak u Tykwera. W „Trzy” tak wiele odkrywa się na nowo, co, jak nam się wydawało, doskonale znaliśmy. Zawdzięczamy to w równej mierze wspaniałej grze aktorów, jak i ciągłej zmianie perspektyw. Hanna, Simon i Adam – to trio to nie tylko różna konstelacja par, ale przede wszystkim różne punkty widzenia.

Film pyta o możliwości, kiedy wszystko staje się za normalne. Często rządzi przypadek, choć każdy ma wybór. Najpierw króluje wielka wątpliwość, potem zwycięża pożądanie.

Doskonały film, który dotyka wszystkich możliwych tabu i wydaje się cicho szeptać, że monogamia być może nie jest warunkiem miłości.

Symetria. Odchodzenie. Żałowanie. Brak dzieci. A jednak dzieci. Widzimy to wszystko, całe życie, ale tylko jako szkic, projekt. „Trzy” to najlepszy od lat film Tykwera. Oczywiście istnieje jeszcze lepszy, ale Tykwer go jeszcze nie nakręcił.