Dolly Parton

Urodziła się 19 stycznia 1946 roku w Sevierville w stanie Tennessee, jako jedna z dwunastu dzieci farmerów. Karierę muzyczną zaczęła już jako 11-latka, występując z gitarą na antenie lokalnego radia. W wieku 14 lat zaliczyła telewizyjny występ, a tuż po maturze przeprowadziła się do Nashville, by kontynuować karierę.

Rozpoznawalność i sławę zyskała już jako mężatka (od 1966 roku), dzięki rozrywkowemu programowi TV „The Porter Wagoner Show”, gdzie występowała w latach 1967-74, jednocześnie grając i śpiewając z założoną przez Wagonera grupą.

Była chyba najbardziej wyrazistą wizytówką zespołu, jaką można sobie wyobrazić – z jasnymi lokami (z czasem rozjaśnionymi do odcienia platyny), jaskrawoczerwonymi paznokciami i butami na 12-centymetrowych obcasach („…bo nie mogłam nigdzie znaleźć 15-centymetrowych”), a przede wszystkim ze słusznych rozmiarów biustem, który, dodatkowo skontrastowany z niskim wzrostem (152 cm) stał się jednym z jej znaków rozpoznawczych.

Wszystkie te atrybuty połączone z niewątpliwym talentem muzycznym, charyzmą i energią sceniczną, utorowały jej drogę do kariery solowej, a udowodniona dzięki występom w telewizji medialność, fotogeniczność i urok osobisty sprawiły, że również twórcy filmowi postanowili wykorzystać fenomen Parton dla własnych celów.

** Zadebiutowała u boku Jane Fondy i Lily Tomlin w komedii „Od dziewiątej do piątej” Colina Higginsa (1980), z miejsca otrzymując kilka ważnych nominacji – jako aktorka nominowana była do dwóch Złotych Globów (za Najlepszą Rolę i Najlepszy Debiut), a jako wykonawczyni tytułowej piosenki - do Oskara i kolejnego Złotego Globu.**

W 1982 roku pojawiła się obok Burta Reynoldsa i otrzymała kolejną nominację do Złotego Globu za główną rolę w komedii muzycznej „Najlepszy mały burdelik w Teksasie” Higginsa, wykonując m.in. utwór „I Will Always Love You”, rozsławiony kilkanaście lat później dzięki wersji Whitney Houston, a w 1984 roku zagrała z Sylvestrem Stallone w nieudanej komedii muzycznej „Kryształ górski” Boba Clarka, zgarniając Złotą Malinę i dwie nominacje do tej anty-nagrody w kategorii Najgorsza Ścieżka Dźwiękowa.

Zagrała jeszcze w familijnym filmie fantasy TV „Święta w górach” (1986), by trzy lata później dołączyć do grona bohaterek słynnego filmu Herberta Rossa „Stalowe magnolie”, z Julią Roberts, Shirley MacLaine, Sally Field i Daryl Hannah (1989).

W latach 1987-88 zadebiutowała w roli producentki autorskiego show telewizyjnego, zatytułowanego „Dolly” i, jako prowadząca otrzymała dwie People Choice Awards w 1988 roku. Później wyprodukowała jeszcze kilka filmów TV ze swoi gwiazdorskim udziałem: dokument „Christmas at Home” (1990), kryminał „Dziki teksański wiatr”, przy okazji którego zadebiutowała jako scenarzystka (1991), komedia „Anielska misja” (1996) i dramat muzyczny „Blue Valley Songbird” (1999).

Ponadto zagrała jeszcze główną rolę w komedii „Prosto z mostu” Barneta Kellmana, z Teri Hatcher, Jamesem Woodsem i Michaelem Madsenem (1992), wystąpiła obok Randy’ego Quaida i Kevina Pollacka w familijnym filmie „Frank McKlusky, C.I.” (2002) oraz dała wiele gościnnych występów w różnych telewizyjnych show.

** W 2006 roku otrzymała nominację do Oskara i Złotego Globu oraz nagrody krytyków w Las Vegas i Phoenix za Najlepszą Piosenkę do filmu „Transamerica” Duncana Tuckera (2005). Dolly Parton jest laureatką wielu muzycznych nagród Grammy i niezliczonej ilości Country Music Association Awards. Ma na swoim koncie wiele znaczących duetów (ostatnio z Norah Jones).**

W 1986 roku, Parton zasłynęła jako założycielka parku rozrywki Dollywood, w miejscowości Pigeon Forge, w rodzinnym Tennessee.

Jej znakiem rozpoznawczym, oprócz ogromnych rozmiarów biustu, są blond-peruki i towarzyszące jej wszędzie logo motyla – symbolu piękna i wolności, jak sama określa.

Nie ma własnych dzieci, ale ma na swoim koncie doświadczenie w ich wychowywaniu – wraz z mężem zaopiekowali się piątką jej młodszego rodzeństwa.