ycipk-mf5yld
ycipk-mf5yld

Greta Garbo - Najnowsze informacje

Trwa ładowanie...
Miejsce urodzenia:

Sztokholm, Szwecja

Filmografia:

Zatracona ulica (1925) (Greta Rumfort)

Anna Karenina (1997) (1997) (Anna Karenina)

Marzyciele (2003)

Anna Karenina (1935) (1935) (Anna Karenina)

Petter włóczęga (1922) (Greta)

Symfonia zmysłów (1926) (Felicitas von Kletzingk)

Love (1927) (Anna Karenina)

Woman of Affairs, A (1928) (Diana Merrick)

Man`s Man, A (1929) (Herself)

Romance (1930) (Rita Cavallini)

Królowa Krystyna (1933) (Queen Christina)

Grand Hotel (1932) (Grusinskaya)

Ninotchka (1939) (Ninotchka)

Lyckoriddare, En (1921) (Maid)

Gösta Berlings saga (1924) (Countess Elizabeth Dohna)

Torrent, The (1926) (Leonora Moreno/La Brunna)

Kusiecielka (1926) (Elena)

Divine Woman, The (1928) (Marianne)

Mysterious Lady, The (1928) (Tania)

Wild Orchids (1929) (Lillie Sterling)

Single Standard, The (1929) (Arden Stuart)

Kiss, The (1929) (Irene Guarry)

Anna Christie (1930) (Anna Christie)

Susan Lenox (1931) (Susan Lenox)

Inspiration (1931) (Yvonne)

Mata Hari (1931) (Mata Hari)

As You Desire Me (1932) (Zara)

Malowana zasłona (1934) (Katrin)

Two-Faced Woman (1941) (Karin Borg Blake/Katherine Borg)

Garabatos Greta Garbo (1944) (Siebie)

Big Parade of Comedy, The (1964) (siebie)

Camille (1936) (Marguerite Gautier)

Conquest (1937) (Marie Walewska)

Zdjęcie
Podziel się

Jedna z największych gwiazd wszech czasów. Z pochodzenia Szwedka, osiągnęła oszałamiający sukces na skalę międzynarodową. Po dziś dzień jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci, kojarzonych przede wszystkim z epoką kina niemego i pierwszej dekady kina dźwiękowego. Słynęła z niezwykłej urody i hipnotyzującego spojrzenia, które doskonale współgrało z jej nieodgadnioną osobowością i tajemniczą naturą. Przez wielu zwana „boską Gretą”.

Urodziła się 18 września 1905 roku w Sztokholmie, jako Greta Lovisa Gustafsson.

Pochodziła z niezamożnej rodziny, dlatego wcześnie musiała podjąć pracę zarobkową.

Jako nastoletnia modelka występowała w krótkich filmach reklamowych, w tym samym czasie rozpoczynając naukę w Royal Dramatic Theater School.

ycipk-mf5yld

* Jej debiutem filmowym była rola w komediowym filmie „Peter włóczęga” (1922).*

Dwa lata później spotkała się z Mauritzem Stillerem na planie znanego filmu „Gdy zmysły grają” (1924), by po roli w „Zatraconej uliczce” (1925) Pabsta wyjechać wraz z Stillerem do Hollywood i wkrótce zyskać status jednej z najważniejszych gwiazd tamtego okresu, wiążąc się ze znaną wytwórnią MGM.

Debiutem amerykańskim Garbo była rola w „Słowiku hiszpańskim” (1926), a przełomową rolą w karierze, ustanawiającą jej filmowy wizerunek „cierpiącej melancholiczki”, zgodny z ówczesnymi kanonami i wymogami publiczności, była kreacja w „Symfonii zmysłów” (1927).

Pracowała z czołowymi reżyserami tamtego okresu: przede wszystkim z Clarencem Brownem (siedmiokrotnie), ale też z Sidneyem Franklinem, szwedzkim mistrzem Victorem Sjöströmem, Jacquesem Feyderem, Georgem Cukorem, czy Roubenem Mamoulianem.

Dwukrotnie wcieliła się w postać Anny Kareniny w adaptacji powieści Tołstoja – w 1927 i 1935 roku, kilkakrotnie odgrywała historyczne postaci – w 1931 roku zagrała „Matę Hari”, w 1933 roku stworzyła pamiętną kreację „Królowej Krystyny”, a w 1937 wcieliła się w postać „Pani Walewskiej”.

ycipk-mf5yld

Zawierająca subtelne wątki homoseksualne rola noszącej męskie ubrania szwedzkiej królowej zrodziła wiele spekulacji odnośnie owianego tajemnicą, prywatnego życia samej gwiazdy.

Wystąpiła też w filmach pod wiele mówiącymi tytułami: „Boska kobieta”, „Władczyni miłości”, „Żar miłości” z 1928 roku, „Pocałunek” i „Pokusa” z 1929, „Natchnienie” (1930), czy „Jaką mnie pragniesz” (1932).

Trzykrotnie nominowana była do Oscara: w 1930 roku za dwie kreacje, będące jednocześnie pierwszymi „mówionymi” rolami Garbo - w „Romansie” i „Annie Christie” (oba w reżyserii Browna), w 1938 roku za rolę Marguerity w adaptacji „Damy kameliowej” (1936) Cukora oraz w 1940 roku za tytułową rolę w komedii szpiegowskiej „Ninoczka” (1939) Ernsta Lubitscha.

W wieku 37 lat, u szczytu kariery podjęła decyzję o jej zakończeniu.

Pośredni wpływ miało podobno nieprzychylne przyjęcie ostatniego obrazu z udziałem „boskiej Grety” – komedii romantycznej „Dwulicowa kobieta” (1941) Cukora.

ycipk-mf5yld

W 1954 roku otrzymała Honorowego Oscara za całokształt.

Zmarła w Nowym Jorku w 1990 roku.

ycipk-mf5yld
ycipk-mf5yld