Izabela Trojanowska

Urodziła się 22 kwietnia 1955 roku w Olsztynie. Kiedy podjęła naukę w Studium Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni (1974-77), miała już na koncie spore sukcesy jako piosenkarka na skalę ogólnokrajową (nagroda za debiut na festiwalu w Opolu, Nagroda Związku Kompozytorów Radzieckich na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze 1972).

Podczas nauki w studium występowała na scenie Teatru Muzycznego w Gdyni (m.in. w „Machiavellim”, „Fontannie z Neptunem”, „Zielonym Gilu”, „Poemacie pedagogicznym”), później wiążąc się z Teatrem Syrena w Warszawie (1978-82), gdzie zagrała m.in. w „Wielkim Dodku- Balladzie o Adolfie Dymszy” Witolda Fillera i Jonasza Kofty.

** Największe sukcesy, zarówno jako aktorka, jak i piosenkarka, święciła na przełomie lat 70-tych i 80-tych, z powodzeniem nagrywając pierwsze płyty („Iza” z Budką Suflera 1980, „Układy” z Janem Borysewiczem 1982, „Pożegnalny cyrk” z Tadeuszem Nalepą 1982, premiera 1993) i przeboje („Pieśń o cegle” z zespołem Stalowy Bagaż” 1981 oraz: „Wszystko, czego dziś chcę”, „Jestem twoim grzechem”, „Tydzień łez” i „Tyle samo prawd, ile kłamstw” z Budką Suflera, nagroda główna na festiwalu w Opolu 1980).**

Jako osoba obdarzona wyjątkową urodą i medialnym urokiem, chętnie zapraszana była na plan filmowy.

** Zadebiutowała, dzięki głównej roli aktorki i tancerki rewiowej w serialu „Strachy” Stanisława Lenartowicza (1979). Rok później dołączyła do obsady popularnego serialu Marka Nowickiego i Jana Rybkowskiego „Kariera Nikodema Dyzmy”, wcielając się w postać Kasi, córki Kunickiego. Zagrała też byłą żonę porucznika Borewicza w serialu „007 zgłoś się” Krzysztofa Szmagra (1981) i Hildegarde Belsche, córkę majora w serialu polsko-niemieckim „Blisko, coraz bliżej” Zbigniewa Chmielewskiego (1982), natomiast rok później powróciła do roli Teresy Sikorzanki na planie kontynuacji filmu Stanisława Lenartowicza, zatytułowanej „Szkoda twoich łez”, ponownie z Krzysztofem Chamcem u boku (1983).**

Będąc u szczytu kariery, we wrześniu 1982 roku Trojanowska wyjechała z kraju. Po pobycie w Holandii, USA i Anglii, w 1987 roku osiedliła się na stałe w Berlinie Zachodnim, gdzie mieszka do dziś. Dwa lata później nagrała płytę w języku angielskim, prezentując kilka pochodzących z niej piosenek po powrocie do kraju, podczas recitalu na Festiwalu Sopot’90.

Później wydała jeszcze kilka płyt („Chcę inaczej” 1996, „Komu więcej, komu mniej” 2006, „Sobie na złość” z cyklu The Best Of, 2007), zaśpiewała z Budką Suflera na ich jubileuszowym tournée w 1994 roku i pojawiła się na festiwalu w Sopocie (1996), jednak nigdy nie udało jej się odnieść sukcesów muzycznych porównywalnych z tymi z początku lat 80-tych.

** W zamian za to, z powodzeniem udało jej się wrócić do aktorstwa – począwszy od 1997 roku bez przerwy kreuje postać Moniki Ross, córki Marii i Władysława Lubiczów i mamy Daniela w telenoweli „Klan”.**

W 2008 roku wystąpiła w epizodycznej roli garderobianej w komedii „Fenomen” Tadeusza Paradowicza.