J.J. Abrams

Urodził się 27 czerwca 1966 roku w Nowym Jorku, jako syn producenta telewizyjnego, Geralda W. Abramsa. Wychowywał się w Los Angeles. Zawodowo z filmem zetknął się po raz pierwszy już w 1982 roku, jako szesnastoletni twórca muzyki do horroru sci-fi „Nocna bestia”. Mimo, że później niejednokrotnie wykorzystywał swój kompozytorski talent, jako autor muzycznych motywów przewodnich do tworzonych przez siebie seriali (m.in. „Fringe”, „Felicity”), sukces osiągnął przede wszystkim dzięki swojej działalności scenariopisarskiej i producenckiej, a nie muzycznej.

W 1990 roku zadebiutował jako współautor scenariusza do komedii sportowej „Dbać o interes” z Jamesem Belushim, rok później po raz pierwszy samodzielnie podpisał się pod scenariuszem do dramatu „Odnaleźć siebie” Mike’a Nicholsa, z Harrisonem Fordem i Annette Bening, a w 1992 roku po raz pierwszy zgarnął okrągłą sumkę (2 miliony dolarów) jako autor scenariusza do głośnego romansu sci-fi „Wiecznie młody” z Melem Gibsonem.

W 1996 roku, wraz z dwoma wspólnikami założył wytwórnię Abrams/Katims/Webster Productions. Pierwszą realizacją spółki była komedia romantyczna „Żałobnik” z Gwyneth Paltrow i Davidem Schwimmerem (1996). Abrams nawiązał wówczas wieloletnią współpracę z jej reżyserem, Mattem Reevesem. To właśnie w duecie z tym twórcą napisał później scenariusz do pierwszego, telewizyjnego hitu, jakim był wyprodukowany przez niego serial „Felicity” (1998-2002).

Począwszy od 1998 roku i scenariusza do głośnej superprodukcji „Armageddon” Michaela Baya, twórca zmienił swój artystyczny podpis z Jeffreya Abramsa, na ten, pod którym znamy go obecnie – J. J. Abrams. Mimo, że dzieło przyniosło mu niechlubną nominację do Złotej Maliny, historia opowiedziana w filmie uwiodła widzów na całym świecie – „Armageddon” bił prawdziwe rekordy oglądalności i był jedną z najbardziej kasowych produkcji tamtego sezonu.

Stale działał jako producent filmowy (komediodramat „Wielki powrót”, horror „Prześladowca”), a w 2001 roku rozpoczął kilkuletnią przygodę z kolejnym, przebojowym serialem wg własnego pomysłu - „Agentką o stu twarzach” z Jennifer Garner. Serial przyniósł mu pierwszą nominację do Emmy i odniósł spory sukces komercyjny. Najlepsze dla Abramsa miało jednak dopiero nadejść.

W 2004 roku miała miejsce premiera serialu, który szybko zyskał miano telewizyjnego fenomenu, ciesząc się szaloną popularnością na całym świecie. Tym niewątpliwie najsłynniejszym ‘dzieckiem’ Abramsa okazał się serial „Zagubieni” (2004-2010), którego był pomysłodawcą, producentem i scenarzystą. Produkcja ta przyniosła mu ogromny rozgłos i masę pieniędzy, jak również szereg nagród telewizyjnych, z dwiema statuetkami Emmy, Writers Guild of America Award oraz nominacjami do BAFTA TV Award i Directors Guild of America Award na czele.

W międzyczasie wyprodukował dwa, krótko emitowane seriale („Sześć stopni oddalenia”, „Czas na Briana” 2006-2007) i raczej słabo oceniony horror Matta Reevesa „Projekt: Monster” (2008), po którym nadszedł czas na znacznie bardziej udaną, telewizyjną produkcję sci-fi, tym razem już według własnego pomysłu - „Fringe: Na granicy światów” (2008-2010).

Abrams zajął się też reżyserią filmową. Wcześniej debiutował już, co prawda, jako reżyser pilotażowych odcinków do swoich najsłynniejszych seriali, jednak jego debiut w roli reżysera filmowego nastąpił dopiero w 2006 roku, kiedy powierzono mu realizację kolejnego sequela „Mission: Impossible III”, powstałą, notabene, wg jego scenariusza.

Trzy lata później zrealizował i wyprodukował najnowszą wersję kultowego i hołubionego przez siebie „Star Treka” (2009). Wcześniej, przy rozmaitych okazjach niejednokrotnie odwoływał się w swoich produkcjach do ulubionego serialu (w jego oryginalnej wersji z lat 60-tych).

Ostatnio wyreżyserował i wyprodukował dramat TV „Anatomy of Hope” (2009), jest też producentem komedii „Morning Glory” z Harrisonem Fordem i Rachel McAdams (2010). Podobno przymierza się do realizacji czwartej części „Mission: Impossible”.

Abrams ma na swoim koncie kilka występów aktorskich, począwszy od epizodu w „Odnaleźć siebie” Nicholsa (1991), przez nieco większe role w „Szóstym stopniu oddalenia” Freda Schepisi (1993) i horrorze „Diabolique” z Sharon Stone (1996), aż po gościnny występ w „Agentce o stu twarzach” (2001).