Nino Rota

Nino Rota urodził się 3 grudnia 1911 roku w Mediolanie we Włoszech. Pochodzi z rodziny muzyków. Studiował od 1923 roku w konserwatorium w Mediolanie, później w latach 1925-1926 prywatnie u V. Pizzettiego, a następnie u A. Caselli w Rzymie. W 1930 ukończył studia w dziedzinie kompozycji w Accademia di Santa Cecilia w Rzymie i przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie w latach 1931-1932 studiował w Curtis Institute w Filadelfii. Od 1939 roku uczył w konserwatorium w Bari (od 1950 roku był dyrektorem tej uczelni). Po powrocie do Mediolanu ukończył studia pracą dyplomową o kompozytorze renesansu Gioseffo Zarlino.

Obdarzony subtelną wyobraźnią i niezwykłą inwencją melodyczną, dbały o efektowną instrumentację, sięgający świadomie do rozległych pokładów tradycji (jak barok lub Ryszard Wagner) stał się mistrzem wyrafinowanej muzyki filmowej. Zaprzyjaźniony z Federico Fellinim przez lata ścisłej współpracy stworzył do jego filmów wyrazistą stylistycznie ilustrację muzyczną.

Rota skomponował liczne opery, oratoria i kantaty, msze, pieśni, 3 symfonie, koncerty z orkiestrą na: harfę (1948), fortepian (1961, 1979), puzon (1968), wiolonczelę (1973), fagot (1977), utwory kameralne i fortepianowe. Światową sławę przyniosła mu muzyka komponowana do filmów (ok. 80 obrazów).

Jest ceniony na całym świecie za muzykę do filmów wielu znanych reżyserów. Skomponował muzykę do następujących filmów Federico Felliniego: Na drodze (La strada, 1954, z rozpoznawalnym motywem na trąbkę), Słodkie życie (1960), Osiem i pół (1963, z cyrkowym, tanecznym motywem w scenie finałowej), Giulietta od duchów (1965, z psychodeliczną muzyką ilustrująca rojenia bohaterki), Rzym (1972, tu współtworząca syntezę sztuk ilustracja epizodu pokazu mody kościelnej), Amarcord (1974, z motywem przewodnim powtarzanym w różnych wersjach instrumentalnych), Casanova (1976, próba asymilacji klimatu muzyki XVIII wieku oraz Wagnera), Próba orkiestry (1979, gdzie pomysł filmu wyszedł od kompozytora, a ilustracją jest suita Roty).

Napisał również muzykę do filmu Franco Zeffirelliego pt. „Romeo i Julia” oraz do słynnych filmów Francisa Forda Coppoli: Ojciec chrzestny (1972), Ojciec chrzestny II (1974).

Nino Rota zmarł 10 kwietnia 1979 roku w Rzymie. Przyczyną śmierci była zakrzepica tętnicy wieńcowej.